Senâî-yi Gaznevî'nin Hadîkatü'l-hakîka'sının Bölümleri

Senâî-yi Gaznevî (ö. 525/1131), V. (XI.) yüzyılın ikinci ve VI. (XII.) yüzyılın ilk yarısında dinî ve tasavvufi konularda kaleme aldığı eserleriyle, Fars tasavvuf edebiyatının en önemli sûfî şairidir. V. (XI) yüzyılın ortalarında Gazne’de dünyaya gelen Senâî, oldukça iyi bir eğitim almıştır. Kadılık makamında memurluk yapmak için yetiştirilmesine rağmen meslek olarak şairliği seçmiştir. Gençlik yıllarında babasının isteğiyle Belh’e gitmiştir. Belh’ten ayrılmak zorunda kalmasının ardından da uzun yıllar boyunca Horasan’ın çeşitli şehirlerine yolculuklar yapmıştır. Mutasavvıf bir şair olarak olgunlaşmasını ve gelişmesini sağlayan bu yolculukların tamamlanmasıyla Gazne’ye geri dönmüş ve bir müddet yaşadıktan sonra vefat etmiştir. Senâî hayatının son evresinde, Gazne’de Dîvân’ını bir araya getirmiş ve en meşhur eseri Hadîkatü’l-hakīka’yı yazmıştır. On babdan oluşan bu eserde dinî, tasavvufi, felsefi, ahlaki ve ilmî konuların yanında adalet ve geçim sıkıntısı gibi toplumsal konular da yer almaktadır. Bu çalışmada, Senâî’nin hayatı ve eserleri hakkında kısaca bilgi verilmiş ve ünlü eseri Hâdîka’nın bölümleri ve bu bölümlerde işlenen konular anlatılmıştır.