SUSTAINABILITY AND GREEN TRANSFORMATION IN THE MANUFACTURING SECTOR

Öz

Green transformation is a holistic approach in many dimensions, from the application of environmentally friendly manufacturing techniques to the selection of raw materials, from energy efficiency to waste management and product life cycle. It is a transformation process in which a triple balance in terms of sustainability, namely economic growth, environmental protection and social justice, is observed simultaneously. Therefore, green transformation includes technological concepts, as well as strengthening business capacities, harmonizing the legal framework and redesigning the understanding of production. The manufacturing sector is one of the sectors where green transformation is most necessary. In the manufacturing industry, where energy is consumed the most, waste formation in an amount and nature that cannot be compared to domestic waste with biodegradable properties occurs. Due to this feature, the priority field of green transformation should be the manufacturing industry. Green transformation of the manufacturing industry, unlike our current industrial systems, covers many concepts such as clustering according to areas, structuring suitable for industrial symbiosis, the unity of companies that will enable cyclical production and plans that facilitate logistics, strategic positioning, and thematic organized industrial zones. In this context, especially in developing countries, integrating the green transformation process in the manufacturing industry with sustainable development goals is a strategic necessity not only in terms of environmental but also economic resilience and international competitiveness. Based on these considerations, this study aims to analyze the green transformation process in the manufacturing industry from a sustainability perspective.

Anahtar Kelimeler

• : Sustainability
• Green Transformation
• Manufacturing Industry
• Circular Economy

İmalat Sektöründe Sürdürülebilirlik ve Yeşil Dönüşüm

Öz

Yeşil dönüşüm, çevre dostu üretim tekniklerinin uygulanmasından, hammaddelerin seçimine, enerji verimliliğinden, atık yönetimi ve ürün yaşam döngüsüne kadar birçok boyutta bütüncül bir yaklaşımdır. Sürdürülebilirlik açısından üçlü bir denge yani, ekonomik büyüme, çevresel koruma ve sosyal adalet aynı anda gözetilen bir dönüşüm sürecidir. Dolayısıyla yeşil dönüşüm, teknolojik kavramları kapsamakla birlikte; işletme kapasitelerin güçlendirilmesini, yasal çerçevenin uyumlaştırılmasını ve üretim anlayışının yeniden dizayn edilmesidir. Yeşil dönüşümün en gerekli olduğu sektörlerin başında imalat sektörü gelmektedir. Enerjinin en fazla tüketildiği, biyobozunur özelliğe sahip evsel atıklarla mukayese edilemeyecek miktarda ve özellikte atık oluşumu imalat sanayiinde ortaya çıkmaktadır. Bu özelliği sebebiyle yeşil dönüşüm öncelikli alanı imalat sanayi olmalıdır. İmalat sanayinin yeşil dönüşümü, mevcut sanayi sistemlerimizden çok farklı olarak, alanlara göre kümelenmeler, endüstriyel simbiyoza uygun yapılanmalar, döngüsel üretime imkan sunacak firmaların birlikteliği ve lojisti kolaylaştırıcı planlamalar, stratejik konumlanmalar, tematik Organize Sanayi Bölgeleri gibi daha birçok alanı kapsamaktadır. Bu bağlamda, özellikle gelişmekte olan ülkelerde imalat sanayinde yeşil dönüşüm sürecini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle bütünleştirmesi, yalnızca çevresel değil, ekonomik dirençlilik ve uluslararası rekabet gücü açısından da stratejik bir zorunluluktur. Bu önemden hareketle bu çalışma, sürdürülebilirlik perspektifinden imalat sanayinde yeşil dönüşüm sürecini analiz etmeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Sürdürülebilirlik
• Yeşil Dönüşüm
• İmalat Sanayi
• Döngüsel Ekonomi

Kaynakça

1. Avrupa Komisyonu (2019). The European Green Deal. https://ec.europa.eu/info/strategy/priorities-2019-2024/european-green-deal_en Erişim Tarihi 01/05/2025.
2. Avrupa Yeşil Mutakabatı (2025). ab.gov.tr, https://www.ab.gov.tr/avrupa-yesil-mutabakati_53729.html#:~:text=11%20Aral%C4%B1k%202019%20tarihinde%2C%20Avrupa,AB'nin%20yeni%20b%C3%BCy%C3%BCme%20stratejisidir. Erişim Tarihi: 05/06/2025.
3. Agrawal, M. K. (2021). Role of clean technology in sustainable manufacturing. Turkish Journal of Computer and Mathematics Education, 12(1S), 437-444.
4. Baines, T., Brown, S., Benedettini, O., & Ball, P. D. (2012). Examining green production and its role within the competitive strategy of manufacturers. Journal of Industrial Engineering and Management, 53-87.
5. Balbay, Ş., Sarıhan, A., & Avşar, E. (2021). Dünyada ve Türkiye’de “Döngüsel ekonomi/endüstriyel sürdürülebilirlik” yaklaşımı. Avrupa Bilim ve Teknoloji Dergisi, (27), 557-569.
6. Banerjee, S.B. (2002). Corporate environmentalism: The construct and its measurement. Journal of business research, 55(3), 177-191.
7. Beier, G., Niehoff, S., & Xue, B. (2018). More sustainability in industry through industrial internet of things? Applied Sciences, 8(2), 219-231.
8. Chen, D., Hu, H., & Chang, C. P. (2023). Green finance, environment regulation, and industrial green transformation for corporate social responsibility. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 30(5), 2166-2181.

9. Chiu, A. S., & Yong, G. (2004). On the industrial ecology potential in Asian developing countries. Journal of Cleaner Production, 12(8-10), 1037-1045.
10. Chourasia, S., Tyagi, A., Pandey, S. M., Walia, R. S., & Murtaza, Q. (2022). Sustainability of industry 6.0 in global perspective: Benefits and challenges. Mapan, 37(2), 443-452.
11. Contini, G., & Peruzzini, M. (2022). Sustainability and industry 4.0: Definition of a set of key performance indicators for manufacturing companies. Sustainability, 14(17), 11004-11041.
12. Chertow, M. R. (2007). "Uncovering" industrial symbiosis. Journal of Industrial Ecology, 11(1), 11–30.
13. Dalenogare, L. S., Benitez, G. B., Ayala, N. F., & Frank, A. G. (2018). The expected contribution of Industry 4.0 technologies for industrial performance. International Journal of Production Economics, 204, 383–394.
14. Demir, Y., & Çiftçi, E.G. (2024). Sürdürebilirlik perspektifinden endüstri 4.0’dan endüstri 5.0’a geçiş; içinde İşletmecilik Perspektifinden Endüstri 4.0’a Bütünsel Bakış (Edt. Arzu Karaca ve Ayşe Badak), Eğitim Yayınevi: İstanbul.
15. Du, K., Cheng, Y., & Yao, X. (2021). Environmental regulation, green technology innovation, and industrial structure upgrading: The road to the green transformation of Chinese cities. Energy Economics, 98, 105247.
16. Fraj, E., Martínez, E., & Matute, J. (2011). Green marketing strategy and the firm's performance: the moderating role of environmental culture. Journal of Strategic Marketing, 19(4), 339-355.
17. Friede, G., Busch, T., & Bassen, A. (2015). ESG and financial performance: aggregated evidence from more than 2000 empirical studies. Journal of sustainable finance & investment, 5(4), 210-233.
18. Furstenau, L. B., Sott, M. K., Kipper, L. M., Machado, E. L., Lopez-Robles, J. R., Dohan, M. S., ... & Imran, M. A. (2020). Link between sustainability and industry 4.0: trends, challenges and new perspectives. Ieee Access, 8, 140079-140096.
19. Ghisellini, P., Cialani, C., & Ulgiati, S. (2016). A review on circular economy: the expected transition to a balanced interplay of environmental and economic systems. Journal of Cleaner production, 114, 11-32.
20. Gladwin, T. N., Kennelly, J. J., & Krause, T. S. (1995). Shifting paradigms for sustainable development: Implications for management theory and research. Academy of management Review, 20(4), 874-907.
21. Gül, S.G.S., Aslan, B., & Gürsel, A. (2025). Tekstil atıklarının kompozit malzemelerde takviye elemanı olarak kullanımı. Afyon Kocatepe University International Journal of Engineering Technology and Applied Sciences, 8(1), 33-40.
22. Hart, O. (1995). Firms, contracts, and financial structure. Clarendon press. ISO 14040 (2006). Uluslararası Standardizasyon Örgütü, https://www.iso.org/standard/37456.html. Erişim tarihi: 05/06/2025.
23. Macit, M.B. & Gürsel, A. (2022). maci. Afyon Kocatepe University International Journal of Engineering Technology and Applied Sciences, 5(2), 32-39,.
24. MacArthur, E. (2013). Towards the circular economy, economic and business rationale for an accelerated transition. Ellen MacArthur Foundation: Cowes, UK, 1.
25. MacArthur, E. & Heading, H. (2019). How the circular economy tackles climate change. Ellen MacArthur Found, 1, 1-71.
26. Mavi Yeşil Danışmanlık (2025). https://maviyesilkalite.com/lca-life-cycle-assessment-yasam-dongusu-degerlendirmesi/?gad_source=1&gad_campaignid=21210467253&gbraid=0AAAAADGDJfieF7w7jIW5mwcHnVh6gwi5M&gclid=Cj0KCQjwvajDBhCNARIsAEE29Wo7P_MVpzVgHyBA0nbc3kUovcrkpMxGcdn2Fmy9uzXSCnrzYLxHdXIaAu9qEALw_wcB. Erişim tarihi: 05/06/2025.
27. Menguc, B., & Ozanne, L. K. (2005). Challenges of the “green imperative”: A natural resource-based approach to the environmental orientation–business performance relationship. Journal of Business research, 58(4), 430-438.
28. Mısır, A., & Arıkan, O.A. (2022). Avrupa ve Türkiye’de Sıfır Atık Yönetimi ve Döngüsel Ekonomi. Çevre, İklim ve Sürdürülebilirlik, 1(1),69-78,
29. Mollenkopf, D., Stolze, H., Tate, W. L., & Ueltschy, M. (2010). Green, lean, and global supply chains. International journal of physical distribution & logistics management, 40(1/2), 14-41.
30. OECD, (2019). Green Growth and Sustainable Development Forum, https://www.oecd.org/en/networks/green-growth-and-sustainable-development-forum.html, Erişim tarihi, 30/05/2025.
31. Önder, H. (2018). Sürdürülebilir kalkinma anlayişinda yeni bir kavram: döngüsel ekonomi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (57), 196-204.
32. Özkan, A., Günkaya, Z. Özdemi̇r, A., & Banar, M. (2018). Sanayide temiz üretim ve döngüsel ekonomiye geçişte endüstriyel simbiyoz yaklaşımı: bir değerlendirme. Anadolu Üniversitesi Bilim ve Teknoloji Dergisi B - Teorik Bilimler, 6(1), 84-97.
33. Roy, P., Nei, D., Orikasa, T., Xu, Q., Okadome, H., Nakamura, N., & Shiina, T. (2009). A review of life cycle assessment (LCA) on some food products. Journal of food engineering, 90(1), 1-10.
34. UNIDO, (2020). Birleşmiş Milletler Endüstriyel Kalkınma Örgütü, Annual Report, https://www.unido.org/annualreport2020, Erişim tarihi: 25/05/2025.
35. UNIDO, (2021). Birleşmiş Milletler Endüstriyel Kalkınma Örgütü, Annual Report, https://www.unido.org/annualreport2021, Erişim tarihi: 25/05/2025.
36. TÜSİAD (2022). Türk Sanayicileri ve İş İnsanları Derneği, https://tusiad.org/tr/yayinlar/raporlar, Erişim tarihi: 25/05/2025.
37. Shi, L., Han, L., Yang, F., & Gao, L. (2019). The evolution of sustainable development theory: Types, goals, and research prospects. Sustainability, 11(24), 7158.
38. Shrivastava, P. (2018). Environmental technologies and competitive advantage. In Business Ethics and Strategy, 1 (II), 317-334.
39. Veral, E. S. & Yiğitbaşoğlu, H. (2018). Avrupa Birliği atık politikasında atık yönetiminden kaynak yönetimi yaklaşımına geçiş yönelimleri ve döngüsel ekonomi modeli. Ankara Üniversitesi Çevrebilimleri Dergisi, 6(1), 1-19.
40. Yaman, R. (2022). Döngüsel ekonomi ve Türkiye'de atık yönetimi. Yüksek Lisans Tezi, Gaziantep Hasan Kalyoncu Üniversitesi.
41. Zhang, W., Zhou, H., Chen, J., & Fan, Z. (2022). An empirical analysis of the impact of digital economy on manufacturing green and low-carbon transformation under the dual-carbon background in China. International Journal of Environmental Research and Public Health, 19(20), 13192.