EVALUATION OF MENTAL STATE THAT WOMEN IN TURKEY: MULTICENTER SECTIONAL

Abstract

Objective: This research was conducted to determine mental health symptoms of women living in different parts of Turkey based. Method: Data of the cross-sectional, descriptive and comparative research, which was conducted in September 2013-September 2014, were gathered from seven major cities in seven geographical regions in Turkey. Istanbul, Ankara, Izmir, Adana, Gaziantep, Erzurum and Trabzon were included in the research. The universe of the researchincludes all women living in the cities that were included in the research. All women who volunteered to participate in the research, which was conducted without the sample selection, were included in the research. The researchers applied a questionnaire, Short Symptom Inventory and face-to-face interview technique to gather date.Percentage distribution, mean value and one-way variance analysis were used to evaluate the data. Results: The mean age of women who participated in the research was 29.49 ± 8.60 and 26.2% of these women were 18-22 years old. 35.8% were high school graduates and 50.1% were single and a vast majority of these women had social security. 92.6% of women were not diagnosed with any psychiatric disorder, and 92.4% did not have anyone in their family who was previously diagnosed with any psychiatric disorder. Conclusion: As a result of the research, the city with the highest score of Short Symptom Inventory was found to be Erzurum whereas the city with the lowest score was found to be Adana. This research was conducted to determine mental health conditions of women living in different parts of Turkey based on a standard questionnaire. Based on these results, when evaluating the mental state conditions of women, it is recommended to evaluate women as a whole package with their biopsychosocial dimensions, to approach women with mental disorders sensitively, and to provide psychological counseling for these women.

Keywords

• Turkey
• women
• women's mental health

TÜRKİYE'DE KADINLARIN RUHSAL DURUMUNUN DEĞERLENDİRİLMESİ: ÇOK MERKEZLİ KESİTSEL ÇALIŞMA

Abstract

Amaç: Bu araştırma, Türkiye'de farklı bölgelerde yaşayan kadınların ruhsal belirtilerini saptamak amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Kesitsel, tanımlayıcı ve karşılaştırılmalı türde yapılan araştırmanın verileri Eylül 2013-Eylül 2014 tarihleri arasında Türkiye’nin yedi coğrafi bölgesinde bulunan 7 büyük şehirde yapılmıştır. Araştırmaya İstanbul, Ankara, İzmir, Adana, Gaziantep, Erzurum, Trabzon illeri alınmıştır. Araştırmanın evreni, çalışmaya dahil edilen illerdeki tüm kadınlardır. Araştırmada örneklem seçimine gidilmeden araştırmaya katılmaya gönüllü olan tüm kadınlar araştırma kapsamına alınmıştır. Verilerin toplanmasında soru formu ve Kısa Semptom Envanteri kullanılarak araştırmacılar tarafından yüz yüze görüşme tekniği ile uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde; yüzdelik dağılım, ortalama ve tek yönlü varyans analizi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmaya alınan kadınların yaş ortalamasının 29.49±8.60 ve %26.2’sinin 18-22 yaş aralığında, %35.8’sinin lise mezunu; %50.1’inin bekâr ve büyük çoğunluğunun sosyal güvencesinin olduğu bulunmuştur. Kadınların %92.6’sının herhangi bir psikiyatrik bozukluk nedeni ile tanı almadığı ve %92.4’ünün ailesinde de psikiyatrik bozukluk nedeniyle tanı alan kimsenin olmadığı bulunmuştur. Sonuç: Araştırma sonucunda Kısa Semptom Envanteri en yüksek puan ortalaması olan il Erzurum, en düşük puan ortalaması olan il Adana olarak bulunmuştur. Çalışmamızda kadınların ruhsal belirtilerinin fazla olduğu standart soru formu ile tespit edilmiştir. Bu sonuçlar doğrultusunda; kadınların ruhsal durumlarını değerlendirirken kadınları biyopsikososyal boyutları ile bütüncül olarak değerlendirilmesi, ruhsal bozukluğu olan kadınların özel olarak ele alınması, bu kadınlara yönelik psikolojik danışmanlık verilmesi önerilmektedir.

Keywords

• Türkiye
• Kadın
• Kadın Ruh Sağlığı

References

1. Akın A. ve ark. Kadın Sağlığı Hakkı ve Dünya Sağlık Örgütü’nün Avrupa’da Kadın Sağlığının İyileştirilmesine Yönelik Stratejik Eylem Planı. Akın A (Editör). Toplumsal cinsiyet, sağlık ve kadın’da. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Yayınları; 2003. s.17-32.
2. Altınay AG, Arat Y. "Türkiye'de Kadına Yönelik Şiddet".2.Baskı, İstanbul, Punto baskı, 2008.s:50-87.
3. Binbay T. ve ark., Türkiye’de Psikiyatrik Epidemiyoloji: Yakın Zamanlı Araştırmalarda Temel Bulgular ve Gelecek İçin Öneriler. Türk Psikiyatri Dergisi 2014;25(4 ):264-81.
4. Buzlu S. ve ark. İstanbul'da Bir Sağlık Ocağına Başvuran Kadınların Genel Sağlık Anketine Göre Ruhsal Durumlarının Değerlendirilmesi. TTB Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi (STED) 2006;15(8):134-8.
5. Cloninger CR. A Unified Biosocial Theory of Personality and İts Role İn The Development of Anxiety States. Psychiatric Developments. 1986;3(2):167-226.
6. Çilli A. ve ark. Ev Kadınlarında ve Çalışan Evli Kadınlarda Psikolojik Belirtilerin Karşılaştırılması. Genel Tıp Dergisi, 2004;14(1):1-5
7. Dığrak E. ve ark, Kırsal Bir Bölgedeki Yetişkinlerde Ruhsal Sorunların Belirlenmesi. Psikiyatri Hemşireliği Dergisi - Journal of Psychiatric Nursing 2014;5(3):122-128
8. Elkin N, Barut A. Bir Aile Sağlığı Merkezine Başvuran Bireylerin Genel Sağlık Anketine Göre Ruhsal Durumlarının Değerlendirilmesi. IGUSABDER, 2017;3:221-238

9. Erol N. ve ark. Turkiye Ruh Sağlığı Profili Raporu, T.C. Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Ankara: Eksen Tanıtım Ltd; 2001.s.34-42
10. Eylül Ş. ve ark. Denizli ili Honaz ilçesinde yaşayan mavi yakalı kadınlar ile ev kadınlarının ruhsal durumlarının değerlendirilmesi. Pamukkale Tıp Dergisi 2016;9(1):29-37
11. Gomel MK. Nations for Mental Health: A Fokus on Women. Geneva: World Health Organization, 1997:6-7.
12. Güleç C. Toplum Ruh Sağlığı Açısından Psikiyatrik Epidemiyoloji. M Bertan, Ç Güler (editör). Halk SağlığıTemel Bilgiler. Ankara: Güneş Kitabevi; 1995, s.442-453.
13. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü. 2018 Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırması. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı ve TÜBİTAK, Ankara,Türkiye.2019.
14. Hosang G, Bhui K. Gender discrimination, victimisation and women's mental health. The British Journal of Psychiatry (2018) 213, 682–684.
15. Kelleci M. ve ark. Bir Sağlık Ocağına Başvuran Kadınların Genel Sağlık Anketine Göre Ruhsal Durumları. C.Ü. Hemşirelik Yüksek Okulu Dergisi 2003; 7:11- 14.
16. Kılıç C., Türkiye’de Ruhsal Hastalıkların Yaygınlığı Ve Ruhsal Tedavi İhtiyacı Konusunda Neredeyiz? Toplum ve Hekim Dergisi. 2020;35(3): 179-187.
17. Koyun A. ve ark. Yaşam Dönemlerine Göre Kadın Sağlığı ve Ruhsal İşlevler: Hemşirelik Yaklaşımlarının Değerlendirilmesi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar-Current Approaches in Psychiatry 2011;3(1):67-99.
18. Keskin A. ve ark. Eskişehir İlinde Ruhsal Bozuklukların Yaygınlığı, Cinsiyetlere Göre Dağılımı ve Psikiyatrik Destek Alma ile İlişkisi. Nöropsikiyatri Alma ile İlişkisi 2013; 50: 344-351.
19. Maharlouei N et al. The 8th International Conference on Women’s Health; Women’s Mental Health. Women. Health. Bull. 2020;7(1):58-61.
20. Nolen-Hoeksema S, Larson J, Grayson C. Explaining the Gender Differrence in Depressive Symptoms. Journal of Personality and Social Psychology 1999;77(5):1061-72.
21. Ocaktan M. ve ark. Birinci Basamakta Ruh Sağlığı Hizmetleri. Kriz Dergisi 2004;12(2):63-73.
22. Okyay P. ve ark. Kadınlarda Yaşam Kalitesi Anksiyete ve Depresyon Belirtilerinin Varlığında Nasıl Etkileniyor? Kesitsel Bir Alan Çalışması. Türk Psikiyatri Dergisi.2012;23(3):178-188.
23. Özgür G. ve ark. Bornova Sağlık Grup Başkanlığı’na Bağlı Toplumda Ruhsal Belirtilerin Değerlendirilmesi. E.Ü. Rektörlüğü Araştırma Fonu, Proje No: 1995 HYO-06, İzmir, 1998.
24. Özkan B. ve ark. 14 Yaş ve Üzeri Bireylerin Anksiyete ve Genel Sağlık Düzeylerinin Belirlenmesi. Erciyes Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi 2013;1(1):1-9.
25. Özvarış ŞB. Toplumsal Cinsiyet, Kadın ve Sağlık. Hacettepe Tıp Dergisi 2008;39:168-174.
26. Kessler RC et al. “The Global Burden Of Mental Disorders: An Update From The WHO World Mental Health (WMH) Surveys,” Epidemiol. Psichiatr. Soc., 2009; 18(1):23–33.
27. Şahin N, Durak A. Kısa Semptom Envanteri Türk Gençleri için Uyarlanması. Türk Psikoloji Dergisi 1994;9(31):44-56
28. Tinker A. Women's Health: The Unfinished Agenda. Int J of Gynaecol & Obstet 2000;70(1):149-58.
29. T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü. Türkiye’de Kadın İşgücü Profili İstatistiklerinin Analizi; Birinci Basım. Ankara: 2014.
30. Tosun AS, Akça G. Konya Kent Merkezinde Sosyoekonomik Özellikleri Farklı Olan Bölgelerde Yaşayan Bireylerin Sosyal Destek ve Ruhsal Sağlık Durumlarını Etkileyen Faktörler. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi 2014;17(4):207-215.
31. TÜİK. https://data.tuik.gov.tr/Kategori/GetKategori?p=nufus-ve-demografi-109&dil=1 Erişim Tarihi: 18.12.2020
32. Türkleş S. ve ark. Kadınlarda Ruh Sağlığını ve Aile İşlevlerini Etkileyen Etmenler. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi, 2013;16(3):154-162.
33. Türmen T. Toplumsal Cinsiyet ve Kadın Sağlığı. Akın A (Editör). Toplumsal Cinsiyet, Sağlık ve Kadın’da. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Yayınları; 2003. s.3-16.
34. WHO. Strategy on Women's Health and Well-Being in the WHO European Region, Regional Committee for Europe 66th Sessıon Copenhagen, Denmark, 12–15 September 2016.
35. Yıldırım F ve ark.. Yaşlı Kadınlarda Ruh Sağlığı Sorunlarına Güncel Bakış. Büyükkayacı Duman N, editör. Yaşlılık ve Kadın Sağlığı. 1. Baskı. Ankara: Türkiye Klinikleri; 2019. s.58-61.