In-Vitro Efficiency of Tigecycline on Methicillin Resistant Staphylococcus Aureus Species Isolated from Clinical Specimens

Abstract

Objective: The major problem about staphylococal infections is methicillin resistance. Because of the fact that methicillin resistant staphilococci are also resistant to beta-lactam antibiotics, some new antibiotics are necessary that can be alternative to glucopeptides for treatment of these infections. Tigecycline a glycylcycline antibiotic is effective for treatment of many pathogen microorganisms including methicillin resistant staphylococci (MRSA). Our object in this study investigating of tigecycline effectivenes on MRSA. Material and Method: In this study we investigated tigecycline resistance in 50 clinical specimen isolated MRSA species according to CLSI criteria with minimal inhibitory concentration (MIK) method Results: MIK50 and MIK90 values of tigecycline were ,125 µg/ml and 0,5µg/ml respectively. Conclusion: Findings of this study presented that tigecycline, a new antibiotic on the market, has effective antibacterial activity on MRSA species.

Keywords

• MRSA, Tigecyclin, Minimal inhibitory concentration.

Klinik Örneklerden Soyutlanan Metisiline Dirençli Staphylococcus Aureus Suşlarına Tigesiklinin İn-Vitro Etkinliği

Öz

Amaç: Stafilokok infeksiyonlarının tedavisinde en önemli sorun metisilin direncidir. Metisiline dirençli stafilokların beta-laktam antibiyotiklere de dirençli olması bu bakterilerle oluşan infeksiyonların tedavisinde glikopeptidlere alternatif olabilecek başka antibiyotiklere ihtiyaç duyulmasına sebep olmaktadır. Yeni bir glisilsiklin antibiyotik olan tigesiklin Metisiline Dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) suşları da dahil bir çok önemli patojen mikroorganizmaya karşı etkinlik göstermektedir. Bu çalışmada da amaç tigesiklininin MRSA suşları üzerindeki etkinliğini göstermektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada çeşitli klinik örneklerden soyutlanan 50 MRSA suşunda CLSI kriterlerine göre minimum inhibisyon konsantrasyon (MİK) yöntemiyle tigesiklin direnci araştırılmıştır. Bulgular: Tigesiklinin MİK50 ve MİK90 değerleri sırasıyla 0,125 µg/ml ve 0,5µg/ml olarak saptanmıştır. Sonuç: Çalışma sonucunda elde edilen bulgular, kullanıma yeni giren bir antibiyotik olan tigesiklinin MRSA suşlarına karşı etkili bir antibakteriyel aktiviteye sahip olduğunu göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• MRSA, Tigesiklin, Minimum inhibisyon konsantrasyonu.

References

1. Johnson AP, Pearson A, Duckworth G. Surveillance and epidemiology of MRSA bacteraemia in the UK. J Antimicrob Chemother 2005; 56: 455-62.
2. Taşova Y. Etkenler nasıl değişti? Elimizde ne kaldı? ANKEM Derg 2009; 23: 25-36.
3. Lin M, Weinstein RA, Hayden MK. Multiply drug-resistant pathogens: epidemiology and control, Jarvis WR (ed): Bennet and Brachman’s Hospital Infections, 5th ed. Lipincott Williams and Wilkins, Philadelphia 2007; 191-222.
4. Levy SB, Marshall B. Antibacterial resistance worldwide: causes, challenges and responses. Nature Med 2004; 10: 122
5. European Academies Science Advisory Council (EASAC): Tackling antibacterial resistance in Europe, The Royal Society http://www.eurosurveillance.org/images/dynamic/EE/V13N47 /art19045.pdf erişim tarihi: Mart 2009.
6. Lin M, Weinstein RA, Hayden MK. Multiply drug-resistant pathogens: epidemiology and control, “Jarvis WR (ed): Bennet and Brachman’s Hospital Infections, 5th ed. Lipincott Williams and Wilkins, Philadelphia, 2007; 191-222.
7. Kılıç A, Baysallar M, Küçükkaraaslan A, Aydoğan H, Doğancı L. Metisiline dirençli Staphylococcus aureus suşlarının kinupristin/dalfopristine invitro duyarlılığı. İnfeksiyon Derg 2004; 18: 453-6.
8. French G. Linezolid. Int J Clin Pract 2001; 55: 59-63. Hiramatsu K, Hanaki H, Ino T, Yabuta K, Oguri T, Tenover FC. Methicillinresistant Staphylococcus aureus clinical strain with reduced vancomycin susceptibility. J Antimicrob Chemother 1997; 40: 135-6.

9. Ulusoy S. Tigesiklin. ANKEM Derg 2006; 20: 117-9. Altındiş M, Şafak B, Demirdal T, Çetinkaya Z, Aktepe OC. Kan kültürlerinden izole edilen etkenlerde tigesiklin duyarlılığı. ANKEM Derg 2007; 21: 171-4.