Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının algılanan yeşil örgütsel davranış üzerindeki etkisinde çevresel tutumun düzenleyici rolü: Beyaz yakalılar üzerinde bir analiz

Abstract

Bu çalışmanın amacı yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının çalışanların yeşil örgütsel davranışları üzerindeki etkisini ve bu ilişkide çevresel tutumun düzenleyici rolünü incelemektir. Araştırmada anket yöntemi ile elde edilen veri seti, Türkiye’de çeşitli sektörlerde istihdam edilen 458 beyaz yakalı çalışandan temin edilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 26 ve AMOS 24 programları kullanılmıştır. Analiz sonuçlarına göre yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının algılanan yeşil örgütsel davranış üzerinde istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde bir etkisi bulunmuştur. Ödül, terfi ve eğitim sistemleri gibi insan kaynakları uygulamaları, çalışanların bireysel olarak çevreyi gözetmelerine ve örgütün çevresel etkinliklerine aktif katılımlarını sağlamaktadır. Çevresel tutumun ise algılanan yeşil örgütsel davranış üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi bulunamamıştır. Bununla birlikte, yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamaları ve çevresel tutumun etkileşiminin (düzenleyici etki) algılanan yeşil örgütsel davranış üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etkisi olduğu bulunmuştur. Çevresel tutumun düzenleyici rolüne ilişkin analiz sonuçları, kurumsal insan kaynakları yönetimi uygulamalarının yeşil örgütsel davranışa dönüşmesinde çevresel tutumu yüksek çalışanların destekleyici bir rol üstlendiklerini ortaya çıkarmıştır. Araştırma bulgularına göre örgütlerde çevresel sürdürülebilirlik hedefleri için insan kaynakları politikalarının tek başına yeterli olmadığı ayrıca çalışanların çevresel tutumu içselleştirebileceği adımların da atılması gerektiği ortaya çıkmıştır.

Keywords

• yeşil insan kaynakları yönetimi
• çevresel tutum
• yeşil örgütsel davranış
• sürdürülebilirlik.

Supporting Institution

Karabük Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri (BAP) Koordinasyon Birimi

Project Number

KBÜBAP-26-DS-052

Ethical Statement

Karabük Üniversitesi Rektörlüğü Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Etik Kurulu’ndan 27.02.2026 tarih ve 2026/02(12) sayılı Kurul Kararı ile etik kurul onayı alınmıştır.

The moderating role of environmental attitudes in the effect of green human resource management practices on perceived green organizational behavior: An analysis of white-collar workers

Abstract

The purpose of this study is to examine the effect of green human resources management practices on employees’ green organizational behaviors and the moderating role of environmental attitudes in this relationship. The dataset obtained through the survey method in this study was collected from 458 white-collar workers employed in various sectors in Turkey. SPSS 26 and AMOS 24 software were used for data analysis. According to the analysis results, green human resources management practices were found to have a statistically significant, positive effect on perceived green organizational behavior. Human resources practices such as reward, promotion, and training systems encourage employees to individually consider the environment and actively participate in the organization’s environmental activities. However, no statistically significant effect of environmental attitude on perceived green organizational behavior was found. However, the interaction between green human resources management practices and environmental attitude (moderating effect) was found to have a statistically significant effect on perceived green organizational behavior. The results of the analysis regarding the regulatory role of environmental attitudes revealed that employees with strong environmental attitudes play a supportive role in transforming corporate human resources management practices into green organizational behavior. According to the research findings, it has been revealed that human resources policies alone are not sufficient to achieve environmental sustainability goals within organizations, and that steps must also be taken to help employees internalize an environmental mindset.

Keywords

• green human resource management
• environmental attitudes
• green organizational behavior
• sustainability.

Supporting Institution

Karabük University Scientific Research Projects (BAP) Coordination Unit

Project Number

KBÜBAP-26-DS-052

Ethical Statement

Ethical approval was obtained from the Karabük University Rectorate’s Ethics Committee for Social and Humanities Research pursuant to Committee Decision No. 2026/02(12) dated February 27, 2026.

References

1. Acar, S. (2022). Örgütlerde yeşil insan kaynakları yönetiminin önemi, Ankara: İksad Yayınevi.
2. Acar, Z. ve Çiftçi, G. E. (2024). Sağlık çalışanlarının öz şefkat düzeyinin yeşil davranışa etkisi: Topluma ve çevreye yönelik sorumluluğun aracılık rolü. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 17(4), 728-751. Doi: https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1398890
3. Ahmad, S. (2015). Green human research managment: Policies and practices. Cogent Business ve Management, 2(1), 1-13. Doi: https://doi.org/10.1080/23311975.2015.1030817
4. Ajzen, I. (1991). The theory of planned behaviour. Organization Behaviour and Human Decision Process, (50), 179-211. Doi: https://doi.org/10.1016/0749-5978(91)90020-T
5. Akbaba, M. (2019). Örgütsel adalet işgörenlerin yeşil örgütsel davranışını etkiler mi? Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(2), 641-660. Doi: https://doi.org/10.26468/trakyasobed.531110
6. Aksu, F. ve Öner, H. (2024). Çevreye yönelik tutum ile okul bahçesi yeşil alan kullanımının çocuklardaki çatışma çözme davranışlarını yordama düzeyi. KTO Karatay Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 5(3), 198-216. Doi: https://doi.org/10.59244/ktokusbd.1519968
7. Alreahi, M., Bujdosó, Z., Kabil, M., Akaak, A., Benkó, K., Setioningtyas, W. ve Dávid, L. (2022). Green human resources management in the hotel industry: A systematic review. Sustainability. 15(1), 99. Doi: https://doi.org/10.3390/su15010099
8. Arçelik. (2026, 03 Mayıs). Faaliyet raporu. Erişim Adresi: https://www.arcelikglobal.com/media/bv1bz3qv/arcelik_2025_fr.pdf

9. Arı, E. ve Yılmaz, V. (2017). Effects of environmental illiteracy and environmental awareness among middle school students on environmental behavior. Environment Development and Sustainability, 19(5), 1779-1793. Doi: https://doi:10.1007/s10668-016-9826-3
10. Arshad, H.M., Saleem, K., Shafi, S., Ahmad, T. ve Kanwal, S. (2021). Environmental awareness, concern, attitude and behavior of university students: A comparison across academic disciplines. Polish Journal of Environmental Studies, 30(1), 561–570. Doi: https://doi.org/10.15244/pjoes/122617
11. Baş, D. ve Kesen, M. (2024). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının örgütsel özdeşleşme ve örgütsel bağlılık üzerindeki etkisi. Alanya Akademik Bakış, 8(1), 174-194. Doi: https://doi.org/10.29023/alanyaakademik.1300910
12. Biçer, İ. ve Selvi Sarıgül, S. (2025). Sağlık kurumlarında sürdürülebilir liderlik ve yeşil inovasyon arasındaki ilişkide yeşil insan kaynaklarının aracı rolü. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(3), 1144-1167. Doi: https://doi.org/10.17494/ogusbd.1762012
13. Boiral, O. ve Paille, P. (2012). Organizational citizenship behaviour for the environment: Measurement and validation. Journal of Business Ethics, 109, 431-445. Doi: https://doi.org/10.1007/s10551-011-1138-9
14. Can, M., Hamarat, B., Güzel, L. ve Duran, E. (2026). Çevresel duyarlılığın çevreci turizm gelişimine etkisi: Çanakkale örneği. Istanbul Gelisim University Journal of Social Sciences, 12 (3), 1385-1411. Doi: https://doi.org/10.17336/igusbd.1702657
15. Chou, C. J. (2014). Hotels’ enviromental politicies and employee personal enviromental beliefs: Interactions and outcomes. Tourism Management, 40, 436-446. Doi: https://doi.org/10.1016/j.tourman.2013.08.001
16. Chou, C. J., Chen, C. W. ve Conley, C. (2015). An approach to assessing sustainable product-service systems. Journal of Cleaner Production, 86, 277-284. Doi: https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2014.08.059
17. Cica, H. R. ve Karabulut, A. T. (2024). Çalışanların örgütsel bağlılık ile örgütsel özdeşleşme davranışının yeşil örgütsel davranış üzerindeki etkisinde çevre tutkusunun aracı rolü. Gaziantep University Journal of Social Sciences, 23(1), 304-326. Doi: https://doi.org/10.21547/jss.1312993
18. Collier, J. E. (2020). Applied structural equation modeling using AMOS: Basic to advanced techniques. New York: Routledge/Taylor and Francis Group. Doi: https://doi.org/10.4324/9781003018414
19. Cumhuriyet. (2026, 24 Nisan). Sürdürülebilir bir yaşam için 5 altın alışkanlık. Erişim Adresi: https://www.cumhuriyet.com.tr/surdurulebilirlik/surdurulebilir-bir-yasam-icin-5-altin-aliskanlik-2496707
20. Dalkılıç, E., Erbaşı, N. ve Erbaşı, A. (2024). Lise öğrencilerinin çevresel farkındalık, çevresel kaygı ve çevresel tutum düzeylerinin ve kavramlar arasındaki ilişkilerin belirlenmesi. Boğaziçi Üniversitesi Eğitim Dergisi, 41(2), 93-111, Doi: https://doi.org/10.52597/buje.1371800
21. da Silva, L. B. P., Pontes, J., Mosconi, E., Treinta, F. T., Yoshino, R. T. ve de Resende, L. M. M. (2026). The future of HRM for intelligent manufacturing systems in the context of industry 5.0. Computers and Industrial Engineering, 211, 111587. Doi: https://doi.org/10.1016/j.cie.2025.111587
22. Demir Uslu, Y., Altun, U. ve Yılmaz, E. (2022). Sağlık işletmeleri açısından yeşil insan kaynakları yönetimi işlevlerinin bulanık ahs yöntemi ile değerlendirilmesi. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 29(3), 603-621. Doi: https://doi.org/10.18657/yonveek.1034727
23. Deepika, R. ve Karpagam, V. (2016). A study on green HRM practices in an organization. International Journal of Applied Research, 2(8), 426-429. Erişim Adresi: https://www.allresearchjournal.com/archives/2016/vol2issue8/PartG/2-7-81-426.pdf
24. Dumont, J., Shen, J. ve Deng, X. (2017). Effects of green HRM practices on employee workplace green behavior: The role of psychological green climate and employee green values. Human Resource Management, 56(4), 613-627. Doi: https://doi.org/10.1002/hrm.21792
25. Durmuş, Ş. ve Erbaşı, A. (2025). Yeşil imaj ölçeğinin Türkçe uyarlaması ve yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının yeşil imaja etkisi. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 16(31), 495-519. Doi: https://doi.org/10.36543/kauiibfd.2025.019
26. Dülger, İ. ve Gümüş, N. (2025). Doğa bilimleri öğretmen adaylarının çevresel tutum ve çevresel risk algılarının belirlenmesi. Academia Eğitim Araştırmaları Dergisi, 10(2), 112-127. Doi: https://doi.org/10.53506/egitim.1654876
27. Erbaşı, A. (2019). Yeşil örgütsel davranış ölçeği: Bir ölçek geliştirme çalışması. Istanbul Management Journal, 86, 1-23. Doi: http://dx.doi.org/10.26650/imj.2019.86.0001
28. Erbaşı, A. (2021). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamaları ölçeğinin Türkçeye uyarlaması. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(23), 247-262. Doi: https://doi.org/10.36543/kauiibfd.2021.012
29. Eryeşil, K. ve Aslan, A. (2025). Yeşil İKY’den akıllı yeşil İKY’ye ikiz dönüşümde teorik kökler ve metodolojik yapılanma: Hibrit bibliyometrik analiz. Türk Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 6(2), 35-54. Erişim adresi: https://sakajournals.org/ojs/index.php/tjmer/article/view/137
30. Eurostat. (2024, 8 Nisan), Employees by sex, age and occupation, Erişim Adresi: https://ec.europa.eu/eurostat/databrowser/explore/all/all themes
31. Fornell, C. ve Larcker, D. F. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. Journal of Marketing Research, 18(1), 39–50. Doi: https://doi.org/10.2307/3151312
32. Freire, C. ve Pieta, P. (2022). The impact of green human resource management on organizational citizenship behaviors: The mediating role of organizational identification and job satisfaction. Sustainability. 14(13), 7557. Doi: https://doi.org/10.3390/su14137557
33. George, D. ve P. Mallery, (2010). SPSS for windows step by step: A simple guide and reference 17.0 update (10th edition). Boston: Pearson.
34. Geray, C. (1998). Yerel yönetimler ve çevre. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 7(3): 57-65.
35. Gürbüz, S. (2024). AMOS ile yapısal eşitlik modellemesi (3. Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.
36. Güvendi, K. ve İyigün, N. Ö. (2024). Algılanan yönetici desteğinin yeşil örgütsel davranış üzerinde etkisinde psikolojik iyi oluşun düzenleyici rolü. Erciyes Akademi, 38(1), 228-247. Doi: https://doi.org/10.48070/erciyesakademi.1400720
37. Hahs-Vaughn, D. L. ve Lomax, R. G. (2013). An introduction to statistical concepts. London: Routledge.
38. Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., Anderson, R. E. ve Tatham, R.L. (2006). Multivariate data analysis. New Jersey: Pearson University Press.
39. Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J. ve Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
40. Hair, J.F., Tomas, G., Hult, M., Ringle, C.M. ve Sarstedt, M. (2014). A primer on partial least square structural equations modeling (PLS-SEM). Sage.
41. Huang, H.P. ve Yore, L.D. (2005). A comparative study of canadian and taiwanese grade 5 children’s environmental behaviors, attitudes, concerns, emotional dispositions, and knowledge. International Journal of Science and Mathematics Education, 1, 419–448. Doi: https://doi.org/10.1007/s10763-005-1098-6
42. Jong, J. Y. ve Yusoff, Y. M. (2016). Studying the influence of strategic human resource competencies on the adoption of green human resource management practices. Industrial and Commercial Training, 48(8), 416-422. Doi: https://doi.org/10.1108/ICT-03-2016-0017
43. Kavaslar, S. ve Giderler Karavelioğlu, C. (2023). Etik liderliğin yeşil örgütsel davranış üzerindeki etkisini belirlemeye yönelik bir araştırma. Management and Political Sciences Review, 5(2), 197-218. Doi: https://doi.org/10.57082/mpsr.1314417
44. Kaya, M. ve Hancıoğlu Başköy, Y. (2025). Yeşil insan kaynakları yönetimi ve çevresel örgütsel vatandaşlık davranışı arasındaki ilişkinin incelenmesi. Ünye İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 7(2), 63-80. Erişim adresi: https://izlik.org/JA82KK32ST
45. Kerse, G., Maden, Ş. ve Tartan Selçuk, E. (2021). Yeşil dönüştürücü liderlik, yeşil içsel motivasyon ve çalışanın yeşil davranışı: Ölçek uyarlama ve ilişki tespiti. İşletme Araştırmaları Dergisi, 13(2), 1574-1591. Doi: https://doi.org/10.20491/isarder.2021.1216
46. Kesen, M. ve Öselmiş, M. (2021). Yeşil insan kaynakları yönetimi ölçeği (YİKYÖ): Türkçeye uyarlama, geçerlik ve güvenirlik çalışması. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 17(4), 1231-1256. Doi: https://doi.org/10.17130/ijmeb.812158
47. Khalid, H., Harun, H., Noor, A. ve Hashim, H. (2021). Green human resource management, perceived organizational support and organizational citizenship behavior towards environment in Malaysian petroleum refineries. Shs Web of Conferences 124, 11001, 1–7. Icmesh 2020. Doi: https://doi.org/10.1051/shsconf/202112411001
48. Kline, P. (2014). An easy guide to factor analysis. London: Routledge.
49. Kline, R. B. (2011). Principles and practice of structural equation modeling. London: Guilford publications.
50. Kuzgun, Ş. (2023). Algılanan yeşil örgütsel davranış ölçeği: Türkçeye uyarlama, geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Ş.Karabulut (Ed.), Yönetim ve strateji alanında yaşanan gelişmelere ilişkin akademik çözümlemeler içinde (59-70). Bursa: Ekin Yayınevi.
51. Kuzgun, Ş. (2025). Yeşil yenilik ve sürdürülebilirlik performansı ilişkisinde algılanan yeşil örgütsel davranışın aracı rolü. Journal of Emerging Economies and Policy, 10(1), 265-282. Erişim adresi: https://izlik.org/JA49WC46RF
52. Lam, L. W. (2012). Impact of competitiveness on salespeople's commitment and performance. Journal of Business Research, 65(9), 1328-1334. Doi: https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2011.10.026
53. Li, W., Abdalla, A. A., Mohammad, T., Khassawneh, O. ve Parveen, M. (2023). Towards examining the link between green hrm practices and employee green in-role behavior: Spiritual leadership as a moderator. Psychology Research and Behavior Management, 16, 383–396. Doi: https://doi.org/10.2147/PRBM.S396114
54. Mansur, F. ve Gedik, Ö. (2022). Sağlık çalışanlarının proaktif kişilik özelliğinin yeşil örgütsel davranışa etkisi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, (61), 17-42. Doi: https://doi.org/10.18070/erciyesiibd.962995
55. Meng, J., Murad, M., Li, C., Bakhtawar, A. ve Ashraf, S. (2023). Green lifestyle: A tie between green human resource management practices and green organizational citizenship behavior. Sustainability, 15(44), 1-19. Doi: https://doi.org/10.3390/su15010044
56. Mercan, Y. ve Işık Mercan, S. (2020). The relationship between ‘environmental attitudes and behaviors’, and ‘environmental sensitivity and perceived environmental risks’. Humanistic Perspective, 2(3), 231-251. Doi: https://doi.org/10.47793/hp.763272
57. Mert, N. ve Arıkan Saltık, I. (2023). Otel işletmelerinde yeşil örgüt iklimi ve yeşil davranışın iş tatminine etkisi: Muğla örneği. Pamukkale Üniversitesi İşletme Araştırmaları Dergisi, 10(2), 592-614. Doi: https://doi.org/10.47097/piar.1284920
58. Norton, T. A., Parker, S. L., Zacher, H. ve Ashkanasy, N. M. (2015). Employee green behavior: A theoretical framework, multilevel review, and future research agenda. Organization and Environment, 28(1), 103-125. Doi: https://doi.org/10.1177/1086026615575773
59. Norton, T. A., Zacher, H., Parker, S. L. ve Ashkanasy, N. M. (2017). Bridging the gap between green behavioral intentions and employee green behavior: The role of green psychological climate. Journal of Organizational Behavior, 38(7), 996-1015. Doi: https://doi.org/10.1002/job.2178
60. Oktaysoy, O. (2025). Yeşil dönüştürücü liderliğin işe adanma ve sürdürülebilir örgüt performansı üzerindeki etkisinde yeşil insan kaynakları yönetiminin aracı rolü: Trabzon Arsin organize sanayi bölgesinde bir araştırma, Kent Akademisi Dergisi, 18(6), 3530-3553. Doi: https://doi.org/10.35674/kent.1677501
61. Ones, D. S. ve Dilchert, S. (2012). Employee green behaviors. In S. E. Jackson, D. S. Ones ve S. Dilchert (Ed.), Managing human resources for environmental sustainability içinde (85- 116). Jossey-Bass.
62. Öncer, A. Z. (2019). Örgütlerde yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamaları: Teorik bir inceleme. İş ve İnsan Dergisi, 6(2), 199-208. Doi: https://doi.org/10.18394/iid.552555
63. Özalp, Ö. (2019). Otel çalışanlarının yeşil örgüt iklimi algılarının yeşil örgütsel davranışları üzerine etkisi (Yüksek Lisans Tezi). Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
64. Öztırak, M. (2023). Yeşil insan kaynakları yönetiminin yeşil örgütsel davranışa etkisinde çalışan koçluk ilişkisinin aracı rolü, BMİJ, 11(3): 861-879, Doi: https://doi.org/10.15295/bmij.v11i3.2263
65. Pervan, M., Curak, M. ve Pavic Kramaric, T. (2018). The influence of industry characteristics and dynamic capabilities on firms’ profitability. International Journal of Financial Studies, 6(1), 4. Doi: https://doi.org/10.3390/ijfs6010004
66. Pooley, J. A. ve O’Connor, M. (2000). Environmental education and attitudes: Emotions and beliefs are what is needed. Environment and Behavior, 32(5), 711-723. Doi: https://doi.org/10.1177/0013916500325007
67. Putra, B. A. (2024). Green human resource management and its role in driving sustainable organization. IJEBD (International Journal of Entrepreneurship and Business Development), 7(2), 253-258. Doi: https://doi.org/10.29138/ijebd.v7i2.2662
68. Ren, S., Tang, G. ve Jackson, S. E. (2018). Green human resource management research in emergence: A review and future directions. Asia Pacific Journal of Management, 35, 769–803. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/319904293_Green_human_resource_management_research_in_emergence_A_review_and_future_directions
69. Renwick, D. W. S., Redman, T. ve Maguire, S (2012). Green human resource management: A review and research agenda. International Journal of Management Reviews, 15 (1), 1-14. Doi: https://doi.org/10.1111/j.1468-2370.2011.00328.x
70. Sancak, İ. T. B. (2022). Çevresel bilincin, tutum ve davranış üzerindeki etkisinin incelenmesi: Bingöl Üniversitesi örneği. Akademik MATBUAT, 6(1), 91-110. Erişim adresi: https://izlik.org/JA76NA32YM
71. Sarıyıldız, A. Y. (2021). Sağlık kurumlarında yeşil insan kaynakları yönetimi ve uygulamaları. Sakarya Üniversitesi İşletme Enstitüsü Dergisi, 3(1), 155-159. Doi: https://doi.org/10.47542/sauied.900628
72. Saunders, M., Lewis, P. ve Thornhill, A. (2009). Research methods for business students (5th edition). Prentice Hall.
73. Sekaran, U. (1992). Research methods for bussiness: A skill building approach, second edition. New York: John Wiley and sons,ınc.
74. Shaakumeni, S. N. ve Csapó, B. (2019). Exploring the factorial validity of the beliefs about nature of science questionnaire. Science Education International, 30(1), 38–44. Erişim adresi: https://www.icaseonline.net/journal/index.php/sei/article/view/92
75. Sidal, Ö. ve Gümüş, A. (2023). Turizm işletmeleri açısından yeşil yönetim ve yeşil insan kaynakları yönetimi: kavramsal bir araştırma. Journal of Academic Tourism Studies, 4(2): 8-18. Doi: https://doi.org/10.29228/jatos.71403
76. Sönmez Karapınar, E. ve Karaca, Ş. (2022). Bilişsel değerler ve yeşil dışsal motivasyonun çevresel tutuma etkisinin incelenmesi. Gümüşhane University Journal of Social Sciences, 13(2), 550-569. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/en/pub/gumus/article/1022436
77. Suleman, A., Nejati, M., Shafaei, A. ve Redmond, J. (2025). Green human resource management practices in the hospitality and tourism industry: An integrative multilevel systematic review. Journal of Hospitality and Tourism Management. 62, 46-56. Doi: https://doi.org/10.1016/j.jhtm.2024.12.009
78. Şahin, E. ve Solunoğlu, A. (2019). Planlı davranış teorisi kapsamında sokak yemeği yeme niyetinin ölçülmesi: Mersin örneği. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 16(3), 383-397. Doi: https://doi.org/10.24010/soid.562353
79. Tabachnick, B. G. ve Fidell, L. S. (2015). Using multivariate statistics. (sixthed). Allyn and Bacon/Pearson Education. 6. Basımdan Çeviri: Mustafa Baloğlu, Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
80. Tekin. E. ve Doğan, A. (2022). Yeşil insan kaynakları yönetimi. Faruk. D. ve Esmer. Y. (Ed.), Küresel sistemde yeşil yönetim içinde (41-74). Gazi Kitapevi.
81. Tian, H., Zhang, J. ve Li, J. (2019). The relationship between pro-environmental attitude and employee green behavior: The role of motivational states and green work climate perceptions. Environmental Science and Pollution Research, 27, 7341- 7352. Doi: https://doi.org/10.1007/s11356-019-07393-z
82. Turan, A. H. (2011). İnternet alışverişi tüketici davranışını belirleyen etmenler: Planlı davranış teorisi TPB ile ampirik bir test. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 12(1), 128-143. Erişim adresi: https://izlik.org/JA23DA88GX
83. Tutar, H. ve Erdem, A. T. (2020). Örnekleriyle bilimsel araştırma yöntemleri ve SPSS uygulamaları. Ankara: Seçkin yayıncılık.
84. Ural, A. ve Kılıç, İ. (2011). Bilimsel araştırma süreci ve SPSS ile veri analizi, Ankara: Detay Yayıncılık.
85. Uslu, F., Keles, A., Aytekin, A., Yayla, O., Keles, H., Ergun, G. S. ve Tarinc, A. (2023). Effect of green human resource management on green psychological climate and environmental green behavior of hotel employees: The moderator roles of environmental sensitivity and altruism. Sustainability, 15(7), 6017. Doi: https://doi.org/10.3390/su15076017
86. West, S. G., Finch, J. F. ve Curran, P. J. (1995). Structural equation models with nonnormal variables: Problems and remedies. in: Hoyle, R. H. (Ed.), Structural equation modeling: Concepts, issues, and applications (56–75). California: Sage Publications.
87. Wright, K. B. (2005). Researching internet-based populations: Advantages and disadvantages of online survey research, online questionnaire authoring software packages, and web survey services. Journal of Computer-Mediated Communication, 10(3). Doi: https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2005.tb00259.x
88. Xiang, L. ve Yang, Y. C. (2020). Factors influencing green organizational citizenship behavior. Social Behavior and Personality: An International Journal, 48(9), 1–12. Doi: https://doi.org/10.2224/sbp.8754
89. Yaşar Uğurlu, Ö., Ateş, N. ve Sevimli, Ö. (2025). BİST sürdürülebilirlik endeksine kayıtlı imalat sektöründe faaliyet gösteren şirketlerin yeşil insan kaynakları yönetimi boyutlarının içerik analizi yöntemiyle değerlendirilmesi. İşletme ve Ekonomide Eğilimler, 39(1), 62-79. Doi: https://doi.org/10.16951/trendbusecon.1526730
90. Yazıcı, A. Ş. ve Akyol, B. (2021). The validity and reliability study of the scale of occupational professionalism of school principals. E-International Journal of Educational Research, 12 (4), 89-105. Doi: https://doi.org/10.19160/e-ijer.978454
91. Yazıcıoğlu, Y. ve Erdoğan, S. (2004). SPSS uygulamalı bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Detay Yayıncılık.
92. Yeşilbağ, Y. F. (2025). Yeşil insan kaynakları yönetiminin algılanan yeşil örgütsel davranış ve içsel motivasyona etkisi (Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Aydın Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, İstanbul.
93. Yıldız, S. ve Alan, F. (2023) Evaluation of environmental attitudes of environmental engineering students, Academic Research Journal of Technical Vocational Schools, 2(1), 5-10. Erişim adresi: https://izlik.org/JA85WZ56LT
94. Yiğit, B. (2017). Örgütsel davranışta yeni bir yaklaşım: Yeşil işgören davranışı. Uluslararası Beşeri ve Sosyal Bilimler İnceleme Dergisi, 1(1), 67-70. Erişim adresi: https://izlik.org/JA65XZ94XW
95. Yüksel, A. ve Uçkun, C.G. (2022). Çalışanların yeşil örgütsel davranışlarına ilişkin bir araştırma. International Academic Social Resources Journal, 7(43), 1380-1387. Doi: https://doi.org/10.29228/ASRJOURNAL.65931
96. Zhu, J., Tang, W., Wang, H. ve Chen, Y. (2021). The influence of green human resource management on employee green behavior—a study on the mediating effect of environmental belief and green organizational identity. Sustainability, 13(8), 4544. Doi: https://doi.org/10.3390/su13084544
97. Zientara, P. ve Zamojska, A. (2018). Green organizational climates and employee proenvironmental behaviour in the hotel industry. Journal Of Sustainable Tourism, 26(7), 1142-1159. Doi: https://doi.org/10.1080/09669582.2016.1206554