YABANCILARA TÜRKÇE ÖĞRETİMİNDE HALKBİLİMSEL UNSURLARIN KULLANIMI

İş, meslek, eğitim, evlilik ya da ilgi gibi durumlarda, yabancı dilin öğrenilmesi/öğretimi kimi insanlar için bir zorunluluk olarak ortaya çıkar. Hem Türkiye’de hem de yurtdışında gerçekleştirilen yabancılara Türkçenin öğretiminin, Türk kültür hinterlandı, Türk kültürlü halkların talepleri ve Türk dizileri ile yaygınlık kazanan ve henüz gelişmekte olan çok yeni ve önemli bir alan olduğu görülmektedir. Türkçeyi yeterli düzeyde edinme, Türk üniversite sistemine ve yaşam biçimine entegre olma, edinilmiş dilin yüksek öğrenim seviyesine uygun olup olmaması, dilin öğretim yöntemleri, biçimleri ve stratejileri gibi daha pek çok yeni araştırma alanları Türkiye’de akademik camiada bu alana karşı dikkatleri artırmıştır. Bu bağlamda kültür, dil ve gramer kurallarının daha eğlenceli bir biçimde zihinlere kodlanabilmesi sebebiyle Türkçe öğretimi kitaplarında yoğun bir biçimde kullanıldığı anlaşılan Türk halkbilimi unsurları, bu çalışmada örnek olarak seçilen bir yayın üzerinden ele alınmış; sonuçta yabancılara Türkçe öğretimi için hazırlanmış bu eğitim setinde masal, atasözü, fıkra, tekerleme, bilmece, geleneksel Türk tiyatrosu, oyun ve karikatürlerin yaygın olarak kullanıldığı tespit edilmiştir. Yine araştırmada örnek olarak seçilen İstanbul Yabancılar İçin Türkçe Öğretimi setinde “öğretmen”, “öğrenci” ve “çalışma” kitaplarının okuma, yazma, dinleme ve konuşma bölümlerinde halkbilimi unsurlarının; duyulan geçmiş zamanın öğretimi, sınıf içerisinde yarışma havasının oluşturulması, motivasyonun artırılması veya diri tutulması, dil öğretiminin eğlenceli bir şekilde öğretilmesi, dilin ses ve ritim özellikleriyle birlikte öğretiminin gerçekleştirilmesi için bilinçli olarak tercih edildiği anlaşılmıştır.