Pluribus Dizisinde Sibernetik Bir Kolektif Zihin Olarak Yapay Zekâ

Abstract

Çalışma, 2025 yapımı Apple TV+ platformunda yayınlanan Pluribus dizisinde yapay zekâ düşüncesinin sibernetik bir alegori olarak nasıl temsil edildiğini incelemektedir. Dizi, bireysel bilincin kolektif bir zihin yapısı içinde çözülmesi, bilgi akışının merkezi bir düzenleyici ilkeye dönüşmesi ve insan öznesinin sistemsel bir bütünlük içinde yeniden tanımlanması üzerinden çağdaş yapay zekâ tartışmalarına eleştirel bir zemin sunmaktadır. Çalışmanın temel amacı, Pluribus’ta kurulan kolektif zihin yapısını bilimkurgu anlatısına ait fantastik bir öğenin ötesinde; geri besleme, kontrol, bilgi dolaşımı ve sistem düzenleme ilkeleriyle işleyen sibernetik bir model olarak değerlendirmektir. Bu doğrultuda çalışma, yorumlayıcı nitel araştırma yaklaşımı kapsamında kuramsal tematik anlatı çözümlemesine dayanmaktadır. Dizinin olay örgüsü, karakter konumları, sahne temsilleri ve anlatı içindeki dönüşüm noktaları; sibernetik kuram ve posthümanist düşünce ekseninde ele alınmaktadır. Analiz sürecinde özellikle kolektif bilinç, beden-zihin ilişkisi, bireyselliğin çözülmesi, sistemsel uyum ve bilişsel tekillik temaları üzerinde durulmaktadır. Çalışma, Pluribus’un yapay zekâyı teknolojik bir tehdit ya da araç olarak değil insanın bilinç, beden, özgürlük ve özne olma hâlini yeniden tartışmaya açan kavramsal bir anlatı alanı olarak kurduğunu ileri sürmektedir. Böylelikle dizi, yapay zekâ çağında insan-sonrası varoluşun sınırlarını görünür kılan sibernetik bir alegori olarak değerlendirilmektedir.

Keywords

• Pluribus
• Yapay Zekâ
• Sibernetik
• Posthümanizm
• Tekillik

Ethical Statement

Bu çalışma, Üsküdar Üniversitesi ve Yakın Doğu Üniversitesi iş birliğiyle düzenenlenen 13. Uluslararası İletişim Günleri İFİG 2026'da sözlü olarak sunulan Pluribus Dizisinde Yapay Zekâya Dair Sibernetik Bir Alegori bildiri özetinden üretilen bir çalışmadır.

Artificial Intelligence as a Cybernetic Collective Mind in the Series Pluribus

Abstract

This study examines how the idea of artificial intelligence is represented as a cybernetic allegory in the series Pluribus. The series provides a critical framework for contemporary discussions on artificial intelligence through the dissolution of individual consciousness within a collective mind structure, the transformation of information flow into a central regulating principle, and the redefinition of the human subject within a systemic totality. The main aim of the study is to evaluate the collective mind structure constructed in Pluribus not merely as a fantastic element of science fiction narrative, but as a cybernetic model operating through the principles of feedback, control, information circulation, and system regulation. Accordingly, the study is based on theoretical thematic narrative analysis within the framework of an interpretive qualitative research approach. The plot structure, character positions, scene representations, and narrative turning points of the series are analyzed through the perspectives of cybernetic theory and posthumanist thought. The analysis particularly focuses on the themes of collective consciousness, the body-mind relationship, the dissolution of individuality, systemic adaptation, and cognitive singularity. The study argues that Pluribus constructs artificial intelligence not merely as a technological threat or tool, but as a conceptual narrative field that reopens the discussion of consciousness, embodiment, freedom, and subjectivity. In this context, the series is evaluated as a cybernetic allegory that makes visible the boundaries of posthuman existence in the age of artificial intelligence.

Keywords

• Pluribus
• Artificial Intelligence
• Cybernetics
• Posthumanism
• Singularity

Ethical Statement

This study is derived from the abstract titled “A Cybernetic Allegory of Artificial Intelligence in the Series Pluribus,” which was presented orally at the IFIG 2026, organized in collaboration with Üsküdar University and Near East University.

References

1. Apter, M. J. (1969). Cybernetics and art. Leonardo, 2(3), 257–265.
2. Bal, M. (1990). The point of narratology. Poetics Today, 11(4), 727–753.
3. Bordwell, D. (1979). The art cinema as a mode of film practice. Film Criticism, 4(1), 56–64.
4. Chatman, S. (1975). Towards a theory of narrative. New Literary History, 6(2), 295–318.
5. Erdol, N. (2025, 5 Kasım). Breaking Bad’in yaratıcısı: “Bu diziyi onun için yazdım”. Independent Türkçe. https://www.indyturk.com/node/767629/k%C3%BClt%C3%BCr/breaking-badin-yarat%C4%B1c%C4%B1s%C4%B1-bu-diziyi-onun-i%C3%A7in-yazd%C4%B1m
6. Floridi, L. (2017). Why information matters. The New Atlantis, (51), 6–16.
7. Fotogramas. (2025). Pluribus: La serie de Apple TV+ de Vince Gilligan. https://www.fotogramas.es/series-tv-noticias/a69608545/pluribus-serie-apple-tv-vince-gilligan-critica-opinion/
8. Heuser, S. (2007). (En)gendering artificial intelligence in cyberspace. The Yearbook of English Studies, 37(2), 129–145.

9. Hunter, A. P., Sheppard, L. R., Karlén, R., & Balieiro, L. (2018). Adoption of artificial intelligence. In Artificial intelligence and national security: The importance of the AI ecosystem (pp. 24–34). Center for Strategic and International Studies.
10. Jaakkola, M. (2023). Cultural myths and narratives about artificial intelligence. In A handbook for journalism educators: Reporting on artificial intelligence (pp. 37–48).
11. Kuegler, T. (2025, 30 Aralık). The genius of Pluribus episode 1. Filmalysis. https://filmalysis.substack.com/p/the-genius-of-pluribus-episode-1
12. Manovich, L. (2001). The language of new media. MIT Press.
13. Martínez, M. A. (2014). Storyworld possible selves and the phenomenon of narrative immersion: Testing a new theoretical construct. Narrative, 22(1), 110–131.
14. Paul, H. (2014). The myths that made America: An introduction to American studies. transcript Verlag.
15. Platon. (2021). Gorgias (M. Rifat & S. Rifat, Çev.). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
16. Schrodt, P. A. (1988). Artificial intelligence and formal models of international behavior. The American Sociologist, 19(1), 71–85.
17. Skaržauskienė, A., & Mačiulienė, M. (2015). The potential of collective intelligence in online community projects. Journal of Information Warfare, 14(3), 66–74.
18. Spariosu, M. I. (2018). Information and communication technology for human development: An intercultural perspective. In Remapping knowledge: Intercultural studies for a global age (pp. 95–142). Berghahn Books.
19. Stafford, P. (2025, 12 Kasım). Dancing and shaking in the bar scene in Pluribus (My experience as a background actor). Buy Me a Coffee. https://buymeacoffee.com/pjsposts/dancing-shaking-the-bar-scene-pluribus-my-experience-background-actor
20. Stanworth, K. (2002). In sight of visual culture. Symplokē, 10(1/2), 106–117.
21. Stevenson, S. (2025). Imagining artificial intelligence in nuclear command, control, and communication: Between fiction, historical analogy, and technical reality. In D. Horschig (Ed.), On the horizon: A collection of papers from the next generation (pp. 44–57). Center for Strategic and International Studies.
22. Thagard, P. (1989). Welcome to the cognitive revolution. Social Studies of Science, 19(4), 653–657.
23. Turkle, S. (1999). Cyberspace and identity. Contemporary Sociology, 28(6), 643–648.
24. Wiener, N. (1948). Cybernetics. Scientific American, 179(5), 14–19.
25. Wiener, N. (1982). Sibernetik (İ. Keskin, Çev.). Say Kitap Pazarlama.
26. Woolley, A. W., & Fuchs, E. (2011). Collective intelligence in the organization of science. Organization Science, 22(5), 1359–1367.
27. Yadav, B. V. (2025, 30 Kasım). Pluribus Apple TV series review: A quiet sci-fi apocalypse. The Movie Junkie. https://www.themoviejunkie.com/post/pluribus-apple-tv-series-review
28. Ying, F. (2025). Intelligence, humanity, and major-power responsibility. Horizons: Journal of International Relations and Sustainable Development, (32), 24–35.