MOZART RE MAJÖR KEMAN KONÇERTOSUNUN TEKNİK ZORLUKLARININ İNCELENMESİ VE ÇALIŞMA ÖNERİSİ

Bu araştırma, Wolfgang Amadeus Mozart’ın Re Majör Keman Konçertosu’nun birinci bölümünde sağ el ve sol el işleyişinde ortaya çıkan teknik zorlukları belirlemek ve bu zorluklara yönelik çözüm önerileri geliştirmek amacıyla yürütülmüştür. Klasik dönemin form açıklığı, ifade dengesi ve üslup yalınlığı ilkeleri çerçevesinde, eser teknik sadelikle estetik bütünlüğü birleştiren önemli bir örnek olarak değerlendirilmiştir. Araştırmada sol el açısından pozisyon değişimleri, parmak bağımsızlığı, çift ses uygulamaları ve entonasyon doğruluğu; sağ el açısından ise yay kontrolü, artikülasyon çeşitliliği, yay hızı değişimleri ve el koordinasyonu incelenmiştir. Bulgular, Mozart’ın teknik sadelik içinde müzikal derinliği ustalıkla bütünleştirdiğini ortaya koymuştur. Pedagojik açıdan konçerto, sağ ve sol el tekniklerinin geliştirilmesi için sistematik bir etüt işlevi görmekte, öğrencilerin klasik dönem icra anlayışını kavramalarına katkı sağlamaktadır. Araştırmada betimsel yöntem ve doküman analiziyle elde edilen bulgular ayrıca tablolaştırılmış ve çalışma önerileri oluşturulmuştur. Bu çalışma, klasik dönem keman repertuvarının teknik ve müzikal analiz ederek, keman eğitiminde planlı çalışma yaklaşımının geliştirilmesi amacıyla oluşturulmuştur.

This study investigates the technical challenges in the right- and left-hand execution of the first movement of Wolfgang Amadeus Mozart’s Violin Concerto in D Major and proposes solutions. Framed by Classical ideals of formal clarity, balanced expression, and stylistic simplicity, the concerto is treated as a model uniting technical economy with aesthetic integrity. Left-hand issues examined include position shifts, finger independence, double stops, and intonation; right-hand aspects include bow control, articulation variety, bow-speed modulation, and inter-hand coordination. Findings indicate that Mozart skillfully fuses technical simplicity with musical depth. Pedagogically, the concerto functions as a systematic study vehicle that strengthens Classical-style performance. Using a descriptive method and document analysis, results were tabulated and led to targeted practice recommendations. Overall, the study illuminates Classical violin repertoire through combined technical and musical analysis and supports the development of structured practice approaches in violin education, applicable to studio and stage contexts alike.