YOUTUBE PLATFORMUNDAKİ DİLSİZ KAVAL EĞİTİM VİDEOLARININ ÖZENGEN VE PROFESYONEL ÖĞRENİM SÜREÇLERİ AÇISINDAN ANALİZİ

Bu çalışma, popüler bir video paylaşım platformu olan YouTube üzerinden dilsiz kaval eğitimi veren altı farklı kanalın (YK.1, YK.2, YK.3, YK.4, YK.5 ve YK.6) öğretim süreçlerini nitel bir yaklaşımla incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma kapsamında ilgili kanallar; müfredat ve süreç tasarımı, eğitimci niteliği, dil kullanımı, teknik donanım ve izleyici etkileşimi parametreleri açısından analiz edilmiştir. İnceleme sonucunda, kanalların büyük bir çoğunluğunun akademik bir metodolojiden ziyade kişisel deneyim aktarımına dayalı, spontane bir öğretim modeli benimsediği saptanmıştır. Eğitimcilerin hitabet becerileri ve görsel materyal destekleri öğrenme sürecini kolaylaştırsa da, tek kamera açısı kullanımı gibi teknik yetersizliklerin icra detaylarının kavranmasını zorlaştırdığı görülmüştür. Ayrıca, dilsiz kavalın geleneksel hammaddesi olan ağaç yerine plastik veya kamış gibi materyallerin tercih edilmesinin, çalgının tınısal ve yapısal tanıtımı açısından pedagojik bir risk oluşturduğu tespit edilmiştir. İzlenme istatistikleri, dijital platformların başlangıç seviyesinde geniş kitlelere ulaştığını (60.000 ile 214.000 bandına kadar), ancak derslerin devamlılığı ve ileri seviyeye taşınması noktasında yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır. Çalışma, dijital mecralardaki çalgı eğitiminin niteliğini artırmak adına akademik disiplin ile teknolojik imkanların daha profesyonel bir zeminde birleştirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

This study aims to examine the instructional processes of six different YouTube channels (YK.1, YK.2, YK.3, YK.4, YK.5, and YK.6) providing dilsiz kaval (end-blown flute) education through a qualitative approach. Within the scope of the research, the relevant channels were analyzed based on parameters such as curriculum and process design, educator qualifications, language use, technical equipment, and viewer engagement. The findings reveal that the majority of the channels adopt a spontaneous teaching model based on personal experience transfer rather than an academic methodology. Although the educators' communication skills and visual material support facilitate the learning process, technical inadequacies—such as the use of a single camera angle—hinder the comprehension of performance details. Furthermore, it was determined that the preference for materials such as plastic or reed instead of wood, the traditional raw material of dilsiz kaval, poses a pedagogical risk in terms of the instrument's tonal and structural representation. Viewing statistics indicate that while digital platforms reach large audiences at the beginner level (ranging from 60,000 to 214,000), they remain insufficient in ensuring the continuity of lessons and advancing to higher proficiency levels. This study emphasizes the necessity of integrating academic discipline with technological opportunities on a more professional ground to enhance the quality of instrument education on digital platforms.