YENİ MEDYADA SANATSAL İFADENİN EVRİMİ

Throughout art history, every major technological shift has re-emerged the question of "what is art?". In the digital age, this question has taken on a profound dimension. The issue is not merely about new tools, but also about art itself, the nature of creativity, and the role of the viewer. The introduction of artificial intelligence, NFTs, interactive installations, and code-based production tools into the art world has severely challenged classical concepts. As the artist-viewer relationship is redefined, new aesthetic, ontological, and social tensions have emerged. This study aims to examine how digital technologies transform artistic expression from aesthetic, ontological, and relational perspectives. The theoretical foundation is based on Bolter and Grusin's remediation theory, Bourriaud's relational aesthetics approach, and Walter Benjamin's concept of aura. Selected theoretical texts are critically examined, followed by concrete comparisons through the works of Refik Anadol, teamLab, Marina Abramović, and Casey Reas. Consequently, new media technologies have transformed the ways in which art is produced and perceived, leading to a redefinition of concepts such as aura, authenticity, and authorship. In the digital age, the relationship between artist, viewer, and algorithm has changed; art has evolved into a more interactive, participatory, and process-oriented structure. This transformation has expanded the boundaries of art, reshaping its aesthetic and ontological nature.

Sanat tarihinde teknolojik her büyük değişim, “sanat nedir?” sorusunu yeniden gündeme getirmiştir. Dijital çağda bu sorgu daha derin bir hal aldı. Öyle ki mesele sadece yeni araçlar değil aynı zamanda sanatın kendisi, yaratıcılığın niteliği ve izleyicinin rolüdür. Yapay zekâ, NFT’ler, etkileşimli enstalasyonlar ve kod temelli üretim araçları sanat dünyasına girdikten sonra klasik kavramlar ciddi biçimde sarsıldı. Sanatçı izleyici ilişkisi yeniden kurulurken estetik, ontolojik ve toplumsal yeni gerilim ortaya çıktı. Bu çalışma, dijital teknolojilerin sanatsal anlatımı nasıl dönüştürdüğünü estetik, ontolojik ve ilişkisel açılardan incelemeyi amaçlamaktadır. Teorik temelde Bolter ve Grusin’in remediation kuramı, Bourriaud’nun ilişkisel estetik yaklaşımı ve Walter Benjamin’in aura kavramı temel alınmıştır. Seçilen kuramsal metinler eleştirel bir okuma ile incelenmiş ardından Refik Anadol, teamLab, Marina Abramović ve Casey Reas’ın eserleri üzerinden somut karşılaştırmalar yapılmıştır. Sonuç olarak, yeni medya teknolojileri, sanatın üretim ve algılanma biçimlerini dönüştürerek aura, özgünlük ve yazarlık gibi kavramların yeniden tanımlanmasına neden olmuştur. Dijital çağda sanatçı, izleyici ve algoritma arasındaki ilişki değişmiş; sanat daha etkileşimli, katılımcı ve süreç odaklı bir yapıya evrilmiştir. Bu dönüşüm, sanatın sınırlarını genişleterek onun estetik ve ontolojik doğasını yeniden biçimlendirmiştir.