Buluntu film estetiğinde korkunun inşası: Dabbe film serisi üzerine bir inceleme

The history of horror films as a genre is as old as the history of cinema itself. This study aims to examine the transformation of credibility in Turkish horror cinema through the lens of found-footage aesthetics. To this end, the Dabbe film series, directed by Hasan Karacadağ, was analyzed using a neoformalist approach and a purposive sampling method. The study reveals that found footage aesthetics reconstructs Islamic-based elements such as jinn, witchcraft, and the devil through a sense of reality. In found footage aesthetics, the camera functions not merely as an objective form but as a device within the film designed to document the event. As a result, the barrier between the audience and the film is broken down; handheld camera and security camera footage immerse the audience in the event. The study’s conclusion demonstrates that found footage aesthetics serves as a fundamental narrative strategy that enhances the credibility of reality within the narrative, transforming both the presentation form and the impact of religion-based fear on the audience.

Bir tür olarak korku filmlerinin tarihi, sinemanın tarihi kadar eskidir. Bu çalışma, buluntu film estetiğini korku anlatısında gerçeklik iddiasını güçlendiren temel bir anlatı stratejisi olarak ele almakta ve söz konusu estetiğin Türk korku sinemasında inandırıcılığı nasıl dönüştürdüğünü incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda amaçlı örneklem yöntemiyle Hasan Karacadağ’ın yönetmenliğini yaptığı Dabbe film serisi neoformalist yaklaşımla incelenmiştir. Seride kullanılan el kamerası, güvenlik kamerası, gazete haberi ve kayıt izlenimi yaratan görseller, seyircinin konumunu pasif izleyicilikten olayın tanıklığına taşıyan araçlar olarak değerlendirilmiştir. Çalışmada buluntu film estetiğinin; cin, büyü, şeytan ve benzeri unsurların gerçeklik etkisiyle yeniden yapılandırıldığı ortaya konulmaktadır. Buluntu film estetiğinde kamera nesnel bir form olmanın ötesinde filmin içerisinde olayı kanıtlama amacı güden bir cihaz olarak işlev görmektedir. Bu sayede seyirci ile film arasındaki duvar yıkılmış elde taşınan kamera ve güvenlik kamerası görüntüleri seyirciyi olayın içine katmıştır. Çalışmanın sonucu; buluntu film estetiğinin anlatıdaki gerçekliğe olan inandırıcılığı artırdığı, din temelli korkunun hem sunum biçimini hem de izleyici algısını dönüştüren temel bir anlatı stratejisi olduğunu göstermektedir.