Ayrımcılığın İnsan Hakları Boyutu ve 'Pozitif Ayrımcılık'

Discrimination fact is a multidimensional problem that needs to be examined in detail. Discrimination is a psychological problem because it can be caused by personal features. It is also a sociological problem because it can be affected by social and intergroup relations. By the way it is a legal problem because it undermines the principle of equality in the law. When political decisions and regulations in the country cause discrimination or when discrimination cannot be prevented by regulations and decisions the discrimination problem emerges as a political problem. On other hand, discrimination is a ‘human rights’ violation and a fundamental human rights issue. In this essay, it is suggested that while combatting discrimination the human rights dimension is usually ignored. In this framework, it is argued that the application of positive discrimination would not possible to be successful if the human rights dimension of the problem is ignored.

Ayrımcılık olgusu çok yönlü incelenmesi gereken çok boyutlu bir sorundur. Ayrımcılık kişilerin kişisel bir takım özelliklerinden kaynaklanabildiği için psikolojik, toplumsal ve gruplararası ilişkiler etrafında şekillenebildiği için sosyolojik, hukuktaki eşitlik ilkesini zedelediği için hukuki, siyasi kararlar ve ülkedeki düzenlemelerden kaynaklandığında ya da düzenlemeler ve kararlar yoluyla önlenemediğinde siyasi bir sorun olarak karşımıza çıkar. Diğer taraftan ayrımcılık insan hakkı ihlalidir ve temel bir insan hakları sorunudur. Bu çalışmada ayrımcılık sorunun çok boyutlu bir sorun olduğu ancak ayrımcılıkla mücadele edilirken sorunun insan hakları boyutunun ihmal edildiği ileri sürülmektedir. Bu çerçevede - ‘fiili eşitliğin sağlanması aracı’ ve ‘farklı grupların eşit temsil edilmesine dayanan bir siyaset biçimi’ olarak - pozitif ayrımcılık uygulamalarının sorunun insan hakları boyutu gözden kaçırıldığı takdirde ayrımcılıkla mücadelede başarılı olmasının mümkün olmadığı savunulmaktadır.