Nihal Atsız’s Criticism of Kemalism and the Causal Analysis of This Criticism

Türkçülük düşüncesinin 20. yüzyıldaki en temel figürlerinden biri olan Nihal Atsız, milliyetçi çevreler üzerinde önemli etkilerde bulunmuş bir fikir ve eylem adamıdır. Atsız’ın uzun yazı kariyeri boyunca, makalelerinde her zaman koruduğu temalardan biri ise eskiden beri Kemalizm’e ve Kemalist kadrolara yönelik eleştirisi olmuştur. Zira Atatürk’ün şahsına genel bir saygıyı daima muhafaza etmiş olsa da Atsız makalelerinde bir ideoloji olarak Kemalizme dönük eleştirisini her zaman canlı tutmuştur. Bu eleştirinin gelişiminde hem özel yani bizzat Atsız’ın şahsından kaynaklanan hem de genel yani Türkçülük prensipleri bakımından öne çıkan belli sebeplerden söz edilebilir. Özel sebepler arasında Atsız’ın kişilik yapısı, Rıza Nur ile yakınlığı ve Kemalist yönetici elitle yaşadığı sorunlar dile getirilmelidir. Atsız’ın Kemalizm eleştirisinin genel sebepleri ise Kemalizm’in barışçıl dış politika anlayışı, ırkçı nitelikten uzak bir karakter taşıması, bu ideolojinin Batılılaşma vizyonu ve son olarak da komünizme ve komünistlere dönük “müsamahası” olarak dikkat çekmektedir.

Nihal Atsız was one of the key figures of Turkist movement in the 20th century. During his career of writing, his criticism of Kemalism and Kemalist cadres has been among the most noteworthy themes since the beginning. Indeed, despite his general respect for Atatürk himself, Atsız has always maintained his criticism of Kemalism as an ideology in his articles. In the development of this criticism, there are some special reasons which root in Atsız’s personality and his personal experiences and certain general causes that originated from the principles of Turkism. Personal character of Atsız, his close relationship with Rıza Nur and his actual problems with the Kemalist governing elite are the examples of the special causes. General causes of this criticism, on the other hand, may be indicated as Kemalism’s understanding of peaceful foreign policy, its objection to racism, vision of Westernization and its “tolerance” for communism and the communists.