Research Article

Hasan Hüsnü Erdem’in Hayatı ve İlâhî Hadîsler Adlı Eserinin Kudsî Hadîs Literatürü’ndeki Yeri

Volume: 7 Number: 2 June 30, 2018
EN TR

Hasan Hüsnü Erdem’in Hayatı ve İlâhî Hadîsler Adlı Eserinin Kudsî Hadîs Literatürü’ndeki Yeri

Öz

Hasan Hüsnü Erdem, 1889 yılında Antalya Akseki ilçesi Sâdıklar köyünde doğmuş, köyünde ilköğrenimini tamamlamış, babası Sâdık Efendi’den Arapça ve Mantık dersleri okumuş, Konya ve İstanbul’da da eğitim görmüştür. 1920 yılında memuriyete başlamış, Doktora tezi olarak hazırladığı “Ahkâmu’r-Radâ’” adlı eseri Müderrisler Meclisi tarafından 1. seçilerek İstanbul Medresesi’ne müderris olarak atanmıştır. Ömer Nasuhî Bilmen’in emekli olmasıyla Diyanet İşleri Başkanlığına atanmış, Din İşleri Yüksek Kurulu Üyeliğinde bulunmuş, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde Tefsir dersleri vermiştir. Genelde Hadîs İlmi’ne ait eserler telif etmiş, İmam en-Nevevî’nin Riyâzu’s-Sâlihîn adlı eserinin 1-2. cildini Kıvâmuddin Burslan ile 3. cildini ise kendisi Türkçeye tercüme etmiştir. “İlâhî Hadîsler” adlı eseri, Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından defalarca basılmıştır. Kitap veya makale olarak yayınlamadığı eserleri de vardır. İlâhî Hadîsler adlı eserinde geçen hadîslerin tahriciyle ilgili olarak yüksek lisans çalışması yapılmış olmasına rağmen bu çalışma, Hasan Hüsnü Erdem’in hadîsçiliğini incelemekten ziyade hadîslerin kaynaklarının tespiti ve yorumlanmasıyla sınırlı kalmıştır.   

Anahtar Kelimeler

Hadis,Riyâzu’s-Sâlihîn,İlâhî Hadisler,Hasan Hüsnü Erdem,Ahkâmu’r-Radâ’

References

  1. Ahmed b. Hanbel, Musned, İstanbul: Çağrı Yayınları, 1992.
  2. Altıkulaç, Tayyar, “Zehebî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, (DİA), İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2013. c. II, s. 186.
  3. Arslan, Ali, “Ebu’l-Hasen Ali b. Ömer b. Ahmed ed-Dârekutnî’nin (ö. 385/995) Sünen isimli eserinde tashîh yöntemi”, Bülent Ecevit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, c. 4. Sayı: 2 (Güz 2017), s. 117-132.
  4. Akın, Hanifi, Riyâzu’s-sâlihîn tam metin ve açıklamalı. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2013.
  5. el-Aynî, Bedruddin, Umdetu’l-kâri şerhu’l-Buhârî. Beyrut: Dâru’l-Fikr, t.y.
  6. Çiçek, Mehmet ve diğerleri, “Muhammed b. Muhammed Rodosîzâde ve Tâ’likâtun alâ Tefsîri kavlihi Teâlâ ve yekfurûne bimâ verâehu ve huve’l-hak adlı risâlesi”, Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 16, sy: 1 (2012), 411-412.
  7. Ebû’l-Hasen Alî b. Ömer el-Bağdâdî ed-Dârekutnî, Sunenu’d-Dârekutnî (thk. es-Seyyid Abdullah ve Hâşim el-Yemânî el-Medenî), Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, 1386/1966.
  8. Ebû’l-Hasen Nureddin Ali b. Sultan Muhammed el-Karî’nin (ö. 1014/1605), 40 Hadis ve Muhtasar Hadis Usûlü (neşr: Harun Ünal) İstanbul: Hikmet Yayıncılık, 1983.
  9. Emre, Mehmet, İzahlı Riyâzu’s-sâlihîn aslı ve tercümesi, İstanbul: Bedir Yayınevi, 1974.
  10. Erdem, Hasan Hüsnü. İlâhî hadisler, 4. bs. Ankara: Semih Ofset, 1985.
APA
Köycü, E. (2018). Hasan Hüsnü Erdem’in Hayatı ve İlâhî Hadîsler Adlı Eserinin Kudsî Hadîs Literatürü’ndeki Yeri. İnsan Ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 7(2), 602-626. https://doi.org/10.15869/itobiad.374968