The Deepth of Turkish-Nato Defense Cooperation

When the world was divided into two blocs, the US and its allies formed NATO in 1949 to prevent the Soviet threat providing collective security in the West. Turkey has been a NATO member since 1952 to ensure the security, protect the Soviet threat and strengthen economic and military capacity. Turkey has made an effort to ensure cooperation in membering process for 66 years. It has integrated NATO's policies into its own security and defense policies. It allowed the establishment of military bases and facilities and the keeping of personnel within the country. In addition to joint exercises with allies, it has participated in international peacekeeping operations. The aim of this study is to question depth of the relationship and cooperation between the two sides considering conflicts and crises since Turkey's membership. Indeed, it is seen that there is no real alliance Turkey-NATO relations, but interests are priorities.

Soğuk Savaş döneminde ABD ve Sovyetler Birliği’nin ideolojik bakış açılarının farklılığı sebebiyle dünya iki ayrı kutba ayrılmıştır. ABD ve müttefikleri, Sovyet tehdidini ve komünizmi önlemek ve Batı’da kolektif güvenliği sağlamak amacıyla 1949’da NATO’yu kurmuşlardır. Türkiye 1952 yılında, güvenliğini sağlamak, Sovyet tehdidinden ve komünizm etkisinden korunmak, Batılı kimliğine kavuşmak ve ekonomiyi ve askeri kapasiteyi güçlendirmek gibi dinamiklerin etkisiyle NATO’ya üye olmuştur. 66 yıllık üyelik sürecinde Türkiye, iş birliğinin sağlanması için çaba sarf etmiştir. NATO’nun politikalarını kendi güvenlik ve savunma politikalarına entegre etmiş, sınırları içinde askeri üslerin kurulmasına, personel bulundurulmasına izin vermiştir. NATO müttefikleriyle düzenlenen ortak tatbikatlara ve uluslararası ortamda barışın sağlanması ve sürekliliği için operasyonlara katılmıştır. Bu çalışma, Türkiye’nin NATO’ya üyeliğinden itibaren yaşanan çatışma ve krizler göz önünde bulundurularak iş birliğinin derinliğini tespit etmeyi amaçlamaktadır. Nitekim Türkiye-NATO ilişkisinde, çıkar çatışmasının krizlere yol açtığı ve gerçek bir ittifakın olmadığı, çıkarların öncelikli olduğu görülmüştür.