Postmodern Spatiality and the Impossible City in Tim Powers’s Last Call

This essay explores the status of urban spatiality in Tim Powers’s Last Call (1992) within the framework of postmodernism. Drawing on Edward Soja’s Thirdspace concept, this paper argues for an impossible posturban space that defies representation. Neither imaginary nor real, it remains unattainable and meaningless, drawing the characters into a relentless quest. Focus will be placed on the way Powers reimagines Las Vegas not as a center of power but as a fluid, liminal zone where mental, physical, real, and unreal dimensions overlap; hence, the enactment of the impossible space. This reconceptualization aligns with fractal and chaos theories, presenting the city as a fragmented, ever-shifting landscape never giving a sense of stability or conclusiveness. The ambition of this paper is to focus on the postmodernist suspension of a sense of locality and geography and the foregrounding of the impervious nature of urban spatiality. The paradoxical creative-destructive aspect of the city, in Powers’s hands, becomes a mirror reflecting the characters’ shifting identities, or better, confused subjectivities in a posturban world where boundaries are arbitrarily and constantly blurred.

Bu makale, Tim Powers’ın Last Call (1992) adlı romanında kentsel mekânsallığı, “karakter olarak şehir” ve “imkânsız şehir” kavramları çerçevesinde incelemektedir. Başlıca postmodern kuramlardan yararlanan çalışma, temsile direnen imkânsız bir post-kentsel mekân anlayışını ileri sürmektedir. Hayal edilen ile gerçek arasında sıkışıp kalan karakterler, sonu gelmeyen bir arayışın içine sürüklenirler. Makale, Powers’ın Las Vegas’ı geleneksel anlamda bir iktidar merkezi olarak değil; soyut ile somutun, psişik olan ile fiziksel olanın, gerçek ile gerçek dışının iç içe geçtiği karmaşık bir mekân olarak yeniden kurgulayışını ele almaktadır. Bu yaklaşım, fraktal ve kaos teorileriyle de uyumlu biçimde, kenti sürekli parçalanan ve dönüşen, hiçbir zaman tam anlamıyla istikrar ya
da kesinlik hissi vermeyen bir manzara olarak sunar. Çalışma, postmodern düşüncede yerellik ve coğrafya duygusunun askıya alınışına ve kentsel mekânsallığın kavranması güç doğasının öne çıkarılmasına odaklanmaktadır. Kentin aynı anda hem yenilenmeyi hem de yıkımı barındıran ikili yapısı, değişkenlik, belirsizlik ve sınırların bulanıklaşmasıyla şekillenen post-kentsel bir ortamda sıkışıp kalan postmodern öznelliğin bir yansıması olarak işlev görmektedir. Bu bağlamda, Powers, post-kentsel tahayyülünü sınırlarına kadar zorlayarak mekânı; yoruma, kesin tanımlamalara ve nihai bir sonuca bağlanmaya direnen bir olgu olarak öne çıkarmaktadır.