TÜRKİYE'DE BİLGİ EDİNME HAKKI: BÜYÜKŞEHİR BELEDİYE WEB SAYFALARI ÜZERİNDEN BİR DEĞERLENDİRME

Öz

Bu çalışma, Türkiye'de bilgi edinme hakkının gelişimini ve geldiği son durumu 30 büyükşehir belediyesinin web sayfaları üzerinde yapılan bir inceleme üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Elde edilen sonuçlar, bilgi edinme hakkına ilişkin yasal ve yönetsel düzenlemelerin büyükşehir belediyelerinde uygulamaya aktarılmasında sorunlar olduğunu ortaya koymaktadır. Bilgi Edinme Hakkı Kanununun Uygulanmasına İlişkin Esas ve Usuller Hakkında Yönetmelik hükümleri gereği web sitesinde yayımlanması gereken bilgi ve belgeler, birçok büyükşehir belediyesi tarafından yayımlanmamaktadır. Daha demokratik ve şeffaf bir yönetimden bahsedilebilmesi açısından, bilgi edinme hakkı kullanımının önündeki engeller ortadan kaldırılmalı, yasal ve yönetsel düzenlemelerin uygulamaya yansıtılması sağlanmalıdır. 

Anahtar Kelimeler

• Bilgi,Bilgi Edinme Hakkı,Açıklık,Şeffaflık

RIGHT TO INFORMATION IN TURKEY: THE REVIEW OF METROPOLITAN MUNICIPALITY WEBSITES

Abstract

This paper aims to review the evaluation and current status of right to information in Turkey through examining the websites of 30 metropolitan municipalities. The results have revealed the problems for implementation of judicatory and administrative regulations concerning right to information. The information and documents that have to be published according to the Act of Basis and Principles for Right to Information are not available on the websites of most of the metropolitan municipalities in Turkey. Obstacles to use the right to information should be eliminated and judicatory and administrative regulations should be put into practice in order to talk about more democratic and transparent administration.

Keywords

• Information,Right to Information,Openness,Transparency

References

1. AYANOĞLU, Taner (2006), “4982 Sayılı Bilgi Edinme Hakkı Kanununun Değerlendirilmesi”, Vatandaşın Bilgi Edinme Hakkı Uluslararası Konferansı Konferans Tutanakları, TESEV Yayınları, İstanbul.
2. Başbakanlık (2002), Kamu Yönetimi Temel Kanunu Tasarısı, http://www.igb.gov.tr/Kutuphane/10%202003%20KYYY%20II.pdf, (Erişim Tarihi: 22.11.2017).
3. ÇOLAK, N. İlker (2005), “Bilgi Edinme Hakkı Önemi ve Bilgi Verme Yükümlülüğü”, E-Akademi Hukuk Ekonomi ve Siyasal Bilgiler Aylık İnternet Dergisi, Sayı 39, Mayıs.
4. GRIMMELIKHUIJSEN, Stephan ve FEENEY, Mary K. (2016), “Developing and Testing an Integrative Framework for Open Government Adoption in Local Governments”, Public Administration Review, Vol. 77, Issue 4, ss. 579-590.
5. HASDEMİR, Tuğba Asrak (2014), “Türkiye’de Kamusal İletişim ve Bilgi Edinme:10 Yılın Ardından Panoramik Bir İnceleme”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt 47, Sayı 3, Eylül 2014, s.111-144.
6. İBİŞ, Hatun ve AKDAĞ, Mustafa (2015), “Bilgi Edinme Kanunundan Yararlanma Sıklığı: Erciyes Üniversitesi Örneği (2011-2014)”, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Sayı 38, ss. 157-174.
7. Kalkınma Bakanlığı (2003), 58. Hükümet Acil Eylem Planı, http://www.kalkinma.gov.tr/Lists/EylemVeDigerPlanlar/Attachments/13/58.HukumetAcilEylemPlani.pdf, (Erişim Tarihi: 22.11.2017).
8. KAYA, Cemil (2005), İdare Hukukunda Bilgi Edinme Hakkı, Seçkin Yayıncılık, Ankara.

9. KUNTBAY, İhsan (Çev.) (1978), “İdarenin İşlemleri Karşısında Bireyin Korunması Hakkında Karar”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt 11, Sayı 4, ss. 3-11.
10. MALAMUD, Carl (2010), “By the People”, Open Government Collaboration Transparency and Participation in Practice, Ed. Daniel Lathrop ve Laurel Ruma, O'Reilly Media Inc, CA.
11. MENDEL, Toby, (2008) “Freedom of Information: A Comparative Legal Survey”, Second Edition, Unesco, Paris.
12. ÖNEN, Mustafa (2016), “Kamu Yönetiminin Denetlenmesinde Dilekçe ve Bilgi Edinme Hakkının Kullanılması: Kamu Denetçiliği Kurumu ile İsveç Parlamento Ombudsmanlığına Yapılan Şikayetlerin Değerlendirilmesi”, Social Sciences, 11(2), ss. 62-84.
13. ROBERTSON, K.G. (1999), Secrecy and Open Government, Why Governments Want You to Know, Macmillan Press Ltd, London.
14. SAYOGO, Djoko Sigit, PARDO, Theresa A. ve COOK, Meghan (2014), “A Framework for Benchmarking Open Government Data Efforts”, 47th Hawaii International Conference on System Science.
15. SOYKAN, Cavidan (2006), “Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi İçtihatlarında Bilgi Edinme Hakkı: Özel Hayatın Gizliliği X İfade Özgürlüğü”, A.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi İnsan Hakları Merkezi Çalışma Metinleri III, http://www.ihmpolitics.org/files/metinler/soykan.pdf, (Erişim Tarihi: 22.11.2017).
16. ŞENGÜL, Ramazan (2014), “Avrupa Konseyi Belgelere Erişim Özgürlüğü Sözleşmesi Karşısında Türkiye’de Bilgi Edinme Hakkı”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt 47, Sayı 3, ss. 91-110.
17. TANSUĞ, Çağla (2003), “4982 Sayılı Kanun Uyarınca Bilgi Edinme Hakkının İçeriği”, Galatasaray ÜHFD, Yıl: 2, Sy. 1, ss. 121-134.
18. TBMM (2003), “Bilgi Edinme Hakkı Kanunu Tasarısı ile Avrupa Birliği Uyum ve Adalet Komisyonları Raporları (1/632)”, https://www.tbmm.gov.tr/bilgiedinme/bilgi_edinme_komisyon_raporu.pdf, (Erişim Tarihi: 22.11.2017).
19. YAĞMURLU, Aslı (2007), “Bilgi Edinme Kanunu ve Halkla İlişkiler”, Amme İdaresi Dergisi, 40(4), ss. 63-79.
20. YERGÖK, Mehmet Ziya (2003), TBMM Tutanak Dergisi, Dönem:22, Cilt:27, Yasama Yılı:2, 5. Birleşim, 9 Ekim, https://www.tbmm.gov.tr/tutanaklar/TUTANAK/TBMM/d22/c027/tbmm22027005.pdf, (Erişim Tarihi: 22.12.2017).
21. YILDIRIM, Ramazan (1998), “İdare Hukuku Açısından Bilgi Edinme Hak ve Özgürlüğü”, T.C. Başbakanlık İdari Usul Kanunu Hazırlığı Sempozyumu (17-18 Ocak 1998), Ankara, ss. 227-238.
22. Yönetmelik (2004), Bilgi Edinme Hakkı Kanununun Uygulanmasına İlişkin Esas ve Usuller Hakkında Yönetmelik, T.C. Resmî Gazete, Sayı:25445.