Simülasyon Çağında Nübüvvet: Dijital Mecrada Otorite Krizi ve Hakikatin Parçalanması Üzerine Sosyolojik Bir Analiz

The reformatting of everyday life through digital codes disrupts traditional authority structures, causing radical structural transformations in the modes of representation and experience of the sacred. The study aims to examine the structural mutation undergone by religious authority in the digital medium through the case of a female lawyer who declared herself a Messenger on YouTube, challenging the Islamic belief of Khatam al-Anbiya (Finality of Prophethood). The methodological originality of the study lies in its mixed-method design, blending Computational Social Science techniques -which are not yet sufficiently utilized in the sociology of religion in Turkey- with interpretive sociology. In this context, 850 user comments on the relevant video were scanned using Natural Language Processing (NLP) and Sentiment Analysis techniques via the Google Cloud Natural Language API; however, due to the limitations of algorithmic data in capturing cultural irony, the obtained dataset was subjected to in-depth examination through hermeneutic discourse analysis. The research findings indicate that hierarchical and institutional pulpit authority has been replaced by an interaction-oriented, uncontrolled, and performative pixel power. Although quantitative analyses technically labeled some of the comments as positive, qualitative examination revealed that a deep mockery and sarcasm lay behind this language. While the case subject is evaluated as a figure attempting to convert secular legal capital into the theological field but transforming into an example of theological kitsch in the eyes of the audience, the digital community’s reactions to this claim are shaped not merely as a rejection, but along the axes of a Bakhtinian carnivalesque (troll culture), a Bergerian boundary maintenance reflex, and a Foucauldian medicalization (labeling as insane). Ultimately, the study demonstrates that digital platforms erode the theological concept of the “end” with their promise of an “eternal present”, and that they do not eliminate religion but transform it into a Baudrillardian simulation, thereby fragmenting the perception of truth. From this perspective, the research contends that digital religiosity represents an ontological rupture wherein the sacred is stripped of its “aura” and transformed into a commodity of the entertainment industry, rather than a simple shift in medium.

Gündelik hayatın dijital kodlarla yeniden biçimlenmesi, geleneksel otorite yapılarını sarsarak kutsalın temsil ve tecrübe edilme biçimlerinde köklü yapısal dönüşümlere neden olmaktadır. Çalışma, İslam’ın “Hatemü’l-Enbiyâ” (son peygamberlik) inancına meydan okuyarak YouTube platformunda kendisini resul ilan eden bir kadın hukukçu örneği üzerinden dinî otoritenin dijital mecrada uğradığı yapısal mutasyonu incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmanın metodolojik özgünlüğü, Türkiye’deki din sosyolojisi çalışmalarında henüz yeterince kullanılmayan Hesaplamalı Sosyal Bilimler teknikleri ile yorumlayıcı sosyolojinin harmanlandığı karma bir desene dayanmaktadır. Bu bağlamda, ilgili videoya gelen 850 kullanıcı yorumu Google Cloud Natural Language API aracılığıyla Doğal Dil İşleme (NLP) ve Duygu Analizi teknikleriyle taranmış, algoritmik verilerin kültürel ironiyi yakalamadaki sınırlılığı nedeniyle elde edilen veri seti hermenötik söylem analiziyle derinlemesine irdelenmiştir. Araştırma bulguları, hiyerarşik ve kurumsal minber otoritesinin yerini etkileşim odaklı, denetimsiz ve performatif bir piksel iktidarına bıraktığını göstermektedir. Nicel analizler yorumların bir kısmını teknik olarak pozitif etiketlese de nitel inceleme bu dilin ardında derin bir alay ve istihzanın yattığını ortaya çıkarmıştır. Vaka öznesi, seküler hukuk sermayesini teolojik alana tahvil etmeye çalışan ancak izleyici nezdinde bir teolojik kitsch örneğine dönüşen bir figür olarak değerlendirilirken; dijital cemaatin bu iddiaya verdiği tepkiler salt bir reddiye olmanın ötesinde Bakhtinyen bir karnavalesk (trol kültürü), Bergerci bir sınır koruma refleksi ve Foucaultcu bir tıbbîleştirme (deli etiketi yapıştırma) ekseninde şekillenmiştir. Nihayetinde çalışma, dijital platformların “ebedi şimdiki zaman” vaadiyle teolojik “son” kavramını aşındırdığını, dini ortadan kaldırmayıp onu Baudrillardcı bir simülasyona dönüştürerek hakikat algısını parçaladığını ortaya koymaktadır. Bu yönüyle araştırma, dijital dindarlığın bir mecra değişiminden ziyade kutsalın “hale”sini yitirdiği ve eğlence endüstrisinin bir nesnesine dönüştüğü ontolojik bir kırılma olduğunu savunmaktadır.