EVALUATION OF BIRD WATCHING TOURISM FROM DIFFERENT ASPECTS

Öz

Abstract In today's conditions, people are crushed under the stress of city life. For this reason, it strives to reintegrate with nature and to raise awareness at every opportunity, and also contributes to the development of rural development. For this purpose, the concept of eco-tourism comes to the fore in terms of introducing ecosystems to people. Ecotourism is an important tool in raising awareness about the protection of the ecosystems they live in by the people who live in touch with nature. There are many activities within the scope of eco-tourism in Turkey. Bird watching is a meaningful activity among them. Bird watching tourism, as a branch of eco-tourism, is constantly developing and constitutes the largest group of eco tourists. On average, birdwatchers are well-educated, well-income, and deeply committed to what they do. Bird watching tourism has high potential to provide local and national incentives for the economy, improvement of the environmental situation, education of local people on the importance of biodiversity, successful conservation and conservation of natural areas. Bird watching tourism is developing day by day and gaining importance. For this reason, in this study, the importance of bird watching tourism, its development, the points to be considered during observation, bird watching areas in Turkey, ecological and economic effects of bird watching will be discussed. In addition, it is aimed to contribute to a small extent in raising the consciousness of nature to human beings.

Anahtar Kelimeler

• Ecotourism
• Bird
• Bird Watching
• Nature
• Economic Impact

Kaynakça

1. Akbana, A., & Bulut, Y. (2021). Uluabat Gölü Ramsar Alanının (Bursa/Türkiye) Ekoturizm Açısından Değerlendirilmesi. Türk Tarım ve Doğa Bilimleri Dergisi 8(2), 286–294.
2. Akbay, C., Aytop, Y., & Aygın, E. (2022). Turist/ziyaretçilerin Ekoturizmden Beklentileri: Ballıca Mağarası Tabiat Parkı ve Kaz Gölü Yaban Hayatı Geliştirme Sahası Örneği. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(1), 203-211.
3. Arslan, E., & Kendir, H. (2019). Kış Turizmi Potansiyeli Açısından Muş İl’inin SWOT Analizi ile Değerlendirilmesi. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(6), 167–173.
4. BirdLife International. (2000). Threatened Birds of the World. Barcelona, Spain and Cambridge, UK: Lynx Edicions and BirdLife.
5. Brooks, F., & Gibbs, B. (2000). Kuşlar. TÜBİTAK, Ankara, 48s.
6. Çağlayan, E. (2006). Kuş Gözlemciliği. 25 Mart 2013, http://www.dogadernegi.org.tr/?sayfa=24.
7. Cordell, H. K., & Herbert, N. G. (2002). The Popularity of Birding is Still Growing. Birding, 34, 54–59.
8. Çakıcı, A. C., & Harman, S. (2006). Kuş Gözlemciliğinin Önemi: Türkiye’de Kuş Gözlemcilerinin Profili. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 17(2), 161-168.

9. Demir, İ, H. (2021). Kış Turizminin Parlayan Yıldızı Erzurum Kuş Gözlemciliği Turizminden de Pay Almak İstiyor. https://www.trthaber.com/haber/guncel/kis-turizminin-parlayan-yildizi-erzurum-kus-gozlemciligi-turizminden-de-pay-almak-istiyor-585223.html
10. Dickinson, R., & Edmondson, B. (1996). Golden Wings. American Demographics, 18, 47–49.
11. Dinç, A., & Ok, M. (2022). Kuş Gözlemciliğinin Ekoturizme Etkisinin Araştırılması: Eskikaraağaç Örneği. JTIS, 5(2), 145-153.
12. Eroğlu, S. (2028). Turizmde Destinasyon Markalaşması: Niğde Üzerine Bir Uygulama. (Yüksek Lisans Tezi). Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Turizm İşletmeciliği Anabilim Dalı, Niğde.
13. Ertan, A., Kılıç, A., & Kasparek, M. (1989). Türkiye’nin Önemli Kuş Alanları. İstanbul: Doğal Hayatı Koruma Derneği.
14. Genç, V., & Seven, E. (2020). Kelebek Gözlemciliği ve Türkiye’nin Kelebek Turizm Potansiyeli. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(3), 3064-3081.
15. Gutzwiller, K. J., & Marcum, H. A. (1993). Avian Responses to Observer Clothing Color: Caveats from Winter Point Counts. Wilson Bulletin, 105, 628–636.
16. Güngör, Ş. (2022). Kapadokya Kültür Yolu’nun Alternatif Turizm Rotası Bağlamında Değerlendirilmesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 12(3), 1784-1802.
17. Hill, D., Hockin, D., Price, D., Tucker, G., Morris, R., & Treweek, J. (1997). Bird Disturbance: Improving the Quality and Utility of Disturbance Research. Journal of Applied Ecology, 34, 275–288.
18. Holmes, T. L., Knight, R. L., Stegall, L., & Craig, G. (1993). Responses of Wintering Grassland Raptors to Human Disturbance. Wildlife Society Bulletin, 21, 461–468.
19. Honey, M. (1999). Ecotourism and Sustainable Development: Who Owns Paradise? Washington DC, USA: Island Press.
20. Karataş, İ., & Altunel, T. (2017). Korunan Alanlarda Sürdürülebilir Ekoturizm Faaliyetleri. 1st International Sustainable Tourism Congress, November 23-25, Kastamonu-Turkey.
21. Kerlinger, P., & Brett, J. (1995). Hawk Mountain Sanctuary: A Case Study of Birder Visitation and Birding Economics. In: Wildlife and Recreationists: Coexistence Through Management and Research, ed. Birdwatching and Conservation, 289.
22. Kılıç, D. T., & Eken, G. (2004). Türkiye’nin Önemli Kuş Alanları 2004 güncellemesi. Ankara: Doğa Derneği.
23. King, D. A., & Stewart, W. P. (1996). Ecotourism and Commodification: Protecting People and Places. Biodiversity and Conservation, 5, 293–305.
24. Knight, R. L., & Cole, D. N. (1995). Factors that Influence Wildlife Responses to Recreationists. In: Wildlife and Recreationists: Coexistence Through Management and Research, 71-79.
25. Knight, R. L., & Temple, S. A. (1995). Wildlife and Recreationists: Coexistence through Management. In: Wildlife and Recreationists: Coexistence Through Management and Research, ed. R.L. Knight & K.J. Gutzwiller, pp. 327–333. Washington, DC, USA: Island Press.
26. Kurdoğlu, O. (2001). Koruma Alanları ve Ekoturizmin Karadeniz Bölgesi Açısından İrdelenmesi. Türkiye Ormancılar Derneği Yayını, Orman ve Av, 4, 4.
27. Kurt, A., & Düzgün, E. (2021). An Assessment of Bird Watching in Turkey as a Recreational Activity. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 9(1), 67-83. doi: 10.21325/jotags.2021.777.
28. Larson, R. A. (1995). Balancing Wildlife Viewing with Wildlife Impacts: A Case Study. In: Wildlife and Recreationists: Coexistence Through Management and Research, ed. R.L. Knight & K.J. Gutzwiller, pp. 257– 270. Washington, DC, USA: Island Press.
29. Nemutlu, F. E. (2018). Turizm ve Rekreasyon Rotası Belirlenmesi: Çanakkale Örneği. Uluslararası Turizm, İşletme, Ekonomi Dergisi, 2(2), 291-298.
30. Orhan, T., & Karahan, F. (2010). Uzundere İlçesi ve Yakın Çevresinin Ekoturizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 11(1), 27-42.
31. Özer, O. (2021). Kayseri Hürmetçi Sazlığının Ornito Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. Journal of Hospitality and Tourism Issues, 3(1), 37-54.
32. Özkan, F. G. (2019). Bir Tutku, Kuş Gözlemciliği. Bezelye Dergi. https://www.bezelyedergi.net/post/bir-tutku-ku%C5%9F-g%C3%B6zlemcili%C4%9Fi
33. Page, S. J., & Dowling, R. K. (2002). Ecotourism. Essex, UK: Pearson Education Limited.
34. Pekçetinöz, B. (2006). Denizel Koruma Alanlarında Ekoturizmin Bir Segmenti Olarak Kuş Gözlemciliği Aktiviteleri ve İzmir Kuş Cennetinin Potansiyeli. (Yüksek Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Deniz Bilimleri ve Teknolojisi Enstitüsü Kıyı Bölgesi Yönetimi Programı, İzmir.
35. Peker, G. (2018). Eko-turizm: Kuş Gözlemciliği (Nedir, Nasıl Yapılır). https://www.rekreasyonist.com/ekoturizm-kus-gozlemciligi/
36. Scott, D., & Thipgen, J. (2003). Understanding the Birder as Tourist: Segmenting Visitors to the Texas Hummer/Bird celebration, Human Dimensions of Wildlife, 8, 199-218.
37. Sekercioglu, Ç. H. (2002). Impacts of Birdwathcing on Human and Avian Communities, Enviromental Conversation, 29(3), 282-289.
38. Sert, A. N., & Arslan, M. (2019). Türkiye’deki Kuş Gözlemcilerinin Motivasyon ve Destinasyon Tercihlerinin Belirlenmesi. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 8(2), 2104–2214.
39. Trauer, B. (2006). Conceptualizing Special Interest Tourism Frameworks for Analysis. Tourism Management, 27, 183–200.
40. TR Dergisi. (2019). Türkiye’de Kuş Gözlemi. https://trdergisi.com/turkiyede-kus-gozlemi/
41. UNEP. (2006). Wildlife Watching and Tourism: A Study on the Benefits and Risks of a Fast Growing Tourism Activity and Its Impacts on Species. United Nations Environment Programme, Bonn.
42. UNWTO. (2018). 2017 International tourism results. (Erişim: 015.12.2020), http://media.unwto.org/press-release/2018- 01-15/2017-international-tourism-results-highest-sevenyears
43. Üzümcü, O. O., & Koç, B. (2017). Ekolojik Turizm Kavramı: Fethiye Örneği. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi, E-ISSN: 1308-027X, 10(1), 14-19.
44. Yarar, M., & Magnin, G. (1997). Türkiye’nin Önemli Kuş Alanları. İstanbul: Doğal Hayatı Koruma Derneği.
45. Weaver, D. B. (1998). Ecotourism in the Less Developed World. Wallington, UK: Oxon International.