Kur’an’da İsmi Geçen Hayvanların Sembolik Anlam Boyutu ve Bunun Çevresel-Etik Yansımaları

Öz

Bu makale, Kur’an’da ismi geçen hayvanların sembolik anlam boyutunu çevresel ve etik bir perspektif çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel problemi, Kur’an’daki hayvan anlatılarının çoğunlukla tarihsel kıssalar ya da literal tasvirler bağlamında değerlendirilmesi; buna karşılık bu anlatıların sembolik, ahlaki ve ekolojik içerimlerinin yeterince analiz edilmemiş olmasıdır. Araştırma, nitel araştırma desenine dayalı metin merkezli bir analiz yaklaşımı benimsemektedir. Bu doğrultuda Kur’an’da adı zikredilen arı, karınca, örümcek, inek ve fil gibi hayvanlara ilişkin ayetler klasik tefsir literatürü ve çağdaş çevre etiği tartışmaları ışığında karşılaştırmalı biçimde ele alınmıştır. Çalışma, hayvan anlatılarının tamamının sembolik olduğu yönünde genelleyici bir iddia ortaya koymamakta; sembolik anlam üretimine imkân tanıyan örnekler üzerinden kavramsal bir çerçeve geliştirmektedir. Elde edilen bulgular, söz konusu anlatıların tevhid, mizan (kozmik denge), emanet, merhamet ve adalet gibi temel Kur’ânî ilkelerle ilişkili olarak çevresel sorumluluk bilincini güçlendirdiğini göstermektedir. Bu bağlamda Kur’an’ın doğayı salt tüketim nesnesi olarak değil, ilahî ayetlerin tecelli alanı olarak sunduğu; insanı ise tahakküm kuran mutlak bir özne değil, yeryüzünde sorumluluk taşıyan bilinçli bir halife olarak konumlandırdığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte çalışma, hayvan sembolizmini yalnızca metaforik bir anlatım biçimi olarak değil, normatif bir değer üretim alanı olarak değerlendirmektedir. Söz konusu semboller, insanın tabiatla kurduğu ilişkinin ahlaki sınırlarını belirleyen ve ekolojik bilinç inşasına katkı sunan bir anlam ufku ortaya koymaktadır. Ayrıca makale, Kur’ânî hayvan anlatılarının günümüz çevre krizleri, sürdürülebilirlik tartışmaları ve ekoteolojik yaklaşımlar açısından yeniden okunabileceğini ileri sürmektedir. Bu yönüyle çalışma, klasik tefsir mirası ile çağdaş çevre etiği arasında teorik bir köprü kurmayı hedeflemektedir. Sonuç olarak makale, Kur’an’daki hayvan sembolizminin çağdaş çevre krizleri karşısında ilahî temelli, bütüncül ve normatif bir etik perspektif sunduğunu; insan-hayvan-doğa ilişkisinde denge, sorumluluk ve merhamet eksenli bir yaklaşım geliştirme potansiyeline sahip olduğunu ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Tefsir
• Kur’an
• Hayvan Sembolizmi
• Çevre Etiği
• Metafizik Bağlantılar

The Symbolic Significance of Animals Mentioned in the Qur’an: Environmental and Ethical Perspectives

Abstract

This article aims to examine the symbolic dimension of the animals mentioned in the Qur’an within an environmental and ethical framework. The main problem of the study lies in the fact that Qur’anic animal narratives are predominantly interpreted as historical accounts or literal descriptions, while their symbolic, moral, and ecological implications have not been sufficiently analyzed. The research adopts a qualitative, text-centered analytical approach. In this context, the verses concerning animals explicitly mentioned in the Qur’an—such as the bee, the ant, the spider, the cow, and the elephant—are evaluated comparatively in light of classical exegetical literature and contemporary discussions in environmental ethics. The study does not put forward a generalizing claim that all animal narratives are entirely symbolic; rather, it develops a conceptual framework based on selected examples that allow for symbolic meaning production. The findings indicate that these narratives reinforce an awareness of environmental responsibility in connection with fundamental Qur’anic principles such as tawhid (divine unity), mizan (cosmic balance), trusteeship, compassion, and justice. In this respect, the Qur’an presents nature not merely as an object of consumption but as a locus of divine signs, and it defines the human being not as an absolute agent of domination but as a morally responsible vicegerent on earth. Furthermore, the study approaches animal symbolism not only as a metaphorical mode of expression but also as a normative field of value production. These symbols delineate the ethical boundaries of the human–nature relationship and contribute to the construction of ecological consciousness. The article also argues that Qur’anic animal narratives can be reread in the context of contemporary environmental crises, sustainability debates, and eco-theological approaches. In this sense, it seeks to establish a theoretical bridge between the classical exegetical tradition and modern environmental ethics. In conclusion, the article demonstrates that animal symbolism in the Qur’an offers a divinely grounded, holistic, and normative ethical perspective in response to contemporary environmental crises and holds significant potential for developing a balanced, responsibility-oriented, and compassion-centered understanding of the human–animal–nature relationship.

Keywords

• Tafsir
• Qur’an
• Animal Symbolism
• Environmental Ethics
• Metaphysical Connections

References

1. Âlûsî, Ebü’s-Senâ Şihâbüddîn Mahmûd b. Abdillâh b. Mahmûd el-Hüseynî. Rûhü’l-me‘ânî fî tefsîri’l-Kur’ani’l-‘azîm ve’s-seb‘i’l-mesânî. Beyrut: Daru İhyai’t-Türâsi’l-‘Arabî, 1408/1987.
2. Bacon, Francis. Yeni Atlantis. çev. Nurullah Koltaş. İstanbul: Say Yayınları, 2010.
3. Beyzâvî, Nâsırüddîn Ebû Saîd (Ebû Muhammed) Abdullāh b. Ömer b. Muhammed. Envarü’t-tenzîl ve esrâru’t-te’vîl. Kahire: Matbaatü’l-Amire, 1955.
4. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâʿîl b. İbrâhîm el-Cu‘fî. el-Câmiʿu’s-sahîh. nşr. Muhammed Züheylî. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 2002.
5. Clough, David. On Animals: Volume I, Systematic Theology. London: T&T Clark, 2011. Descartes, René. Yöntem Üzerine Konuşma. çev. Abdullah Yılmaz. İstanbul: Say Yayınları, 2018.
6. Ebû Hayyân el-Endelüsî, Muhammed b. Yûsuf b. Alî b. Yûsuf b. Hayyân. el-Bahrü’l-muhît fî tefsîri’l-Kur’an. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1992.
7. Elmalılı, Muhammed Hamdi. Hak Dini Kur'an Dili: Yeni Mealli Türkçe Tefsir. İstanbul: Eser Neşriyat, 1979.
8. Ebüssuûd Efendi. İrşâdü’l-akli’s-selîm ilâ mezâyâ’l-kitâbi’l-Kerîm. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1990.

9. Ernst, Carl. Following Muhammad: Rethinking Islam in the Contemporary World. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2003.
10. Fazlur Rahman. Major Themes of the Qur'an. Minneapolis: Bibliotheca Islamica, 1980.
11. Foltz, Richard, Frederick Denny, and Azizan Baharuddin. Islam and Ecology: A Bestowed Trust. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2003.
12. İbn Atiyye el-Endelüsî, Ebû Muhammed Abdülhak b. Gālib b. Abdirrahmân b. Gālib el-Muhâribî el-Gırnâtî. el-Muharrerü’l-vecîz fî tefsîri’l-Kitâbi’l-ʿazîz. thk: Abdüsselam Abdüşşafi Muhammed, (6 cilt) (Beyrut: Darü'l-Kütübi'l-İlmiyye, 2016.
13. İbn Âşûr, Muhammed et-Tâhir b. Muhammed b. Muhammed et-Tâhir et-Tûnisî. et-Tahrîr ve’t-tenvîr. Tunus: ed-Darü’t-Tûnisiyye, 1984.
14. İbn Kesîr, Ebü’l-Fidâ’ İmâdüddîn İsmâîl b. Şihâbiddîn Ömer b. Kesîr b. Dav’ b. Kesîr el-Kaysî el-Kureşî el-Busrâvî ed-Dımaşkī eş-Şâfiî. Tefsîrü’l-Kur’ani’l-ʿazîm. Kahire: Dâru’l-Hadîs, 1994.
15. Kalın, İbrahim “Dünya Görüşü, Varlık Tasavvuru ve Düzen Fikri: Medeniyet Kavramına Giriş Divan: Disiplinlerarası Çalışmalar Dergisi 15/29 (2010/2), 1-61
16. Kant, Immanuel. Lectures on Ethics. Edited by Louis Infield. New York: Harper & Row, 1963.
17. Khalid, Fazlun. Islam and the Environment, The Oxford Handbook of Islam and Politics, ed. John L. Esposito ve Emad El-Din Shahin (Oxford: Oxford University Press, 2013), 371.
18. Kutub, Seyyid. Fî zılâli’l-Kurʾân. Kahire: Dârü’ş-Şurûk, 1980. Transkrip alfebesi kullanılmamalı
19. Masri, Al-Hafiz B. A. Islamic Concern for Animals. Petersfield, UK: Athene Trust, 1987.
20. Mergīnânî, Ebü’l-Hasen Burhânüddîn Alî b. Ebî Bekr b. Abdilcelîl el-Fergānî el-Mergīnânî el-Hidâye şerhu Bidâyeti’l-mübtedî. thk. Tâlâl Yûsuf. Beyrut: Dâr İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 2011.
21. Mevdûdî, Ebü’l-A‘lâ. Tefhimü’l-Kur’an. çev. Muhammed Han Kayanî. İstanbul: İnsan Yayınları, 1993.
22. Nasr, Seyyid Hüseyin. Man and Nature: The Spiritual Crisis of Modern Man. Chicago: ABC International Group, 1990.
23. Nasr, Seyyed Hossein. The Encounter of Man and Nature. London: George Allen & Unwin, 1968.
24. Nesefî, Ebü’l-Berekât Hâfızüddîn Abdullah b. Ahmed b. Mahmûd. Medârikü’t-tenzîl ve hakāʾikü’t-teʾvîl. Beyrut: Dâru’l-Kütubi’l-İlmiyye, 2005.
25. Özdemir, İbrahim. “Kur’an ve Çevre”. İslami İlimler Dergisi 1/2. (Ekim 2006), 161-183.
26. Peterson, Anna L. Being Human: Ethics, Environment, and Our Place in the World. Berkeley: University of California Press, 2001.
27. Râzî, Ebû Abdillâh (Ebü’l-Fazl) Fahrüddîn Muhammed b. Ömer b. Hüseyn er-Râzî et-Taberistânî. et-Tefsirü’l-kebir mefâtihü’l-ğayb. Beyrut: Daru İhyai’t-Turâsi’l-Arabî, 2010.
28. Serahsî, Ebû Bekr Şemsü’l-eimme Muhammed b. Ebî Sehl Ahmed es-Serahsî Şemseddin es-Serahsî. el-Mebsût. Beyrut: Dârü’l-Ma‘rife, 1993.
29. Singer, Peter. Animal Liberation. New York: HarperCollins, 2009.
30. Şevkânî, Ebû Abdillâh Muhammed b. Alî b. Muhammed eş-Şevkânî es-San‘ânî el-Yemenî. Fethü’l-kadir el-Cami Beyne Fenneyyir-r-Rivayeti ve’d-Dirayeti Min İlmi’t-Tefsir, Beyrut: Darü’l-Kütubi’l-İlmiyye. 1415/1994.
31. Taberî, Ebû Ca‘fer Muhammed b. Cerîr b. Yezîd el-Âmülî et-Taberî el-Bağdâdî. et-Tefsirü’t-Taberî Cami’al-beyan fi te’vili’l-Kur’an, Beyrut: Darü’l-Kütubi’l-İlmiyye, 1412/1992.
32. Taylor, Bron, ed. The Encyclopedia of Religion and Nature. 3 vols. London: Continuum, 2005. United Nations. The Sustainable Development Goals Report 2023. New York: United Nations, 2023.
33. Winter, T. J. "The Environmental Crisis: A Muslim Perspective." Cambridge Quarterly of Healthcare Ethics 10, no. 1 (2001): 84-90.
34. Yıldız, Mehmet Kur’an’da Hayvanlar ve Hikmet Boyutları. Ankara: Diyanet Yayınları, 2018.
35. Zemâhşerî, Ebü’l-Kāsım Mahmûd b. Ömer b. Muhammed el-Hârizmî. el-Keşşaf an hakaikü’t-tenzil ve uyuni’l-akavil fi vucuhi’t-te’vil, Lübnan: Darü’l-Ma’rife, 2009.