THE INVESTIGATION OF THE RESILIENCE AND WELLNESS OF UNIVERSITY STUDENTS ACCORDING TO SOME VARIABLES

Abstract

Nowadays, having abilities to struggle with problems helps us solve our problems and to manage to protect this circumstance helps us enjoy our lives. Resiliency and wellness have become prominent in these abilities. The aim of this study is to examine the resiliency and wellness of the students in Prizren and Balikesir Universities with regard to some variables such as gender, grade, department and university. In this study, survey model was used. "Resilience Scale" which was developed by Gürgan (2006) and "Scale of Perceived Wellness" which was developed by Adams, Bezner and Steinhardt (1997) and adapted into Turkish by Memnun (2006) were used as data-gathering tools. Scales were conducted to 1015 university students in 2011-2012 academic years. 682 students (%67.2) were female and 333 students (%32.8) were male. In data analysis, t-test and One-Way Anova was used for independent samples. It was found that there were significant positive correlation between resiliency and wellness degree of the students (r=.66). With regard to university, department and grade variances, significant difference has been found between resiliency and wellness mean scores.

Keywords

• Resiliency, Wellness, University Students, Psychological Resilience, Perceived Wellness,

ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNİN YILMAZLIK VE İYİLİK HALİNİN BAZI DEĞİŞKENLERE GÖRE İNCELENMESİ

Öz

Günümüzde sorunlarla mücadele edebilecek özelliklere sahip olmak sorunları çözebilmemize ve bu halimizi korumayı başarmak yaşamdan zevk almamıza yardımcı olmaktadır. Yılmazlık ve iyilik hali bu özelliklerin içerisinde son yıllarda daha öne çıkmaktadır. Bu araştırmanın amacı Prizren Üniversitesi ile Balıkesir Üniversitesi`nde okuyan üniversite öğrencilerinin yılmazlık ve iyilik halini cinsiyet, sınıf, bölüm ve üniversite gibi bazı değişkenler açısından incelemektir. Araştırmada tarama modeli kullanılmıştır. Bu araştırmada veri toplama aracı olarak, Gürgan (2006) tarafından geliştirilen "Yılmazlık Ölçeği"ve Adams, Bezner ve Steinhardt (1997) tarafından geliştirilen ve Memnun (2006) tarafından Türkçe2ye uyarlanan "Algılanan Esenlik Hali Ölçeği" kullanılmıştır. Ölçekler, 2011-2012 eğitim öğretim yılında toplam 1015 üniversite öğrencisine uygulanmıştır. Bu öğrencilerin 682`si (%67.2) kadın, 333`ü (%32.8) erkektir. Verilerin analizinde bağımsız örneklemler için t testi ve tek-faktörlü varyans analizi kullanılmıştır. Öğrencilerin yılmazlık düzeyleri ile iyilik halleri arasında pozitif yönde anlamlı ilişki bulunmuştur (r=.66). Üniversite sınıf ve bölüm değişkenlerine göre yılmazlık ve iyilik puanları arasında anlamlı fark bulunmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Yılmazlık, İyilik Hali, Üniversite Öğrencileri, Algılanan Esenlik, Üniversite Öğrencileri,

References

1. Adams, T., (1995). The conceptualization and measurement of perceived wellness. Unpublished Ph.D. Thesis, Texas University, Texas.
2. Adams, T., Bezner, J., and Steinhardt, M., (1997). The conceptualization and measurement of perceived wellness: Integrating balance across and within dimensions. American Journal of Health Promotion, 11(3), 208-218.
3. Almedom, A.M., and Glandon, D., (2007). Resilience is not the absence of ptsd any more than health is the absence of disease. Journal of Loss and Trauma: International Perspectives on Stress and Coping, 12(2), 127-143. DOI:10.1080/15325020600945962
4. Aşçı, F.H., (2002). An investigation of age and gender differences in physical self-concept among Turkish late adolescents. Adolescence, 37(146), 365-371.
5. Begun, A.L., (1993). Human behavior and the social environment: The vulnerability, risk, and resilience model. Journal of Social Work Education, 29(1), 26-35.
6. Benard, B., (1991). Fostering resiliency in kids: Protective factors in the family, school and community. Portland, Oregon, Western Center for Drug-Free Schools and Communities. ED335781. Web: http://eric.ed.gov/?id=ED335781 (download: 26.04.2013)
7. Benard, B., (1995). Fostering resilience in children. (ED386327) Web: http://www.ericfacility.net/ericdigests/ed386327.html (download: 26.06.2013)
8. Benard, B., and Marshall, K., (1997). A framework for practice (CAREI): Tapping innate resilience. Berkeley, California.

9. Bonanno, G.A., (2004). Loss, trauma, and human resilience: Have we underestimated the human capacity to thrive after extremely aversive events? American Psychologist, 59, 20–28. DOI:1037/0003-066X.59.1.20
10. Brooks, R., and Goldstein, S., (2003), The power of resilience: Achieving balance, confidence and personal strength in your life. New York: The McGraw Hill.
11. Büyüköztürk, Ş. (2013). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı, istatistik, araştırma deseni SPSS uygulamaları ve yorum. Ankara: Pegema Yayıncılık.
12. Carter, C.S., (2004), Effects of formal dance training and education on student performance, perceived wellness and selfconcept in high school students. Unpublished Ph.D. Thesis, University of Florida, Gainesville.
13. Cirhinlioğlu, F.G., (2006). Üniversite öğrencilerinde utanç eğilimi, dini yönelimler, benlik kurguları ve psikolojik iyilik hali arasındaki ilişkiler. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
14. Çağır, G., ve Gürgân, U.(2010). Lise ve üniversite öğrencilerinin problemli internet kullanım düzeyleri ile algılanan iyilik halleri ve yalnızlık düzeyleri arasındaki ilişki. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 13(24) 70-85.
15. Demirbaş, N. (2010). Yaşamda anlam ve yılmazlık. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
16. Doğan, T., (2004). Üniversite öğrencilerinin iyilik halinin incelenmesi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
17. Doğan, T. ve Yıldırım, İ., (2006). Üniversite öğrencilerinin iyilik halinin “arkadaşlık” ve “sevgi” boyutlarının incelenmesi. Eurasian Journal of Educational Research, 24, 77-86.
18. Eryılmaz, A., (2010a). Ergenler için öznel iyi oluşu artırma stratejileri ölçeğinin geliştirilmesi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi,33, 81-88. DOI: 10.5350/DAJPN2011240306
19. Eryılmaz, A., (2010b). Ergenlerde öznel iyi oluşu artırma stratejilerini kullanma ile akademik motivasyon arasındaki ilişki. Klinik Psikiyatri, 13, 77-84.
20. Frankl, V.E., (2009). İnsanın anlam arayışı.(S. Budak, Çev.) İstanbul: Okuyan Us Yayınları. (Orijinali 1963’te yayımlanmıştır.)
21. Furnham, A., and Petrides, K.V., (2003). Trait emotional intelligence and happiness. Social Behaviour and Personality, 31(8), 815–824.
22. Petrides, K.V. and Furnham, A., (2003). Trait emotional intelligence: Behavioural validation in two studies of emotion recognition and reactivity to mood induction. European Journal of Personality, 17(1) 39–57. DOI: 10.1002/per.466
23. Garmezy, N. and Rutter, M., (1985). Stress, coping and development in children. New York: Mc Graw-Hill.
24. Goleman, D., (2001). Emotional intelligence: Issues in paradigm building. In C. Cherniss and D. Goleman (Ed's.), The Emotionally Intelligence Workplace. San Francisco: Jossey-Bass.
25. Gürgân, U., (2006a). Grupla psikolojik danışmanın üniversite öğrencilerinin yılmazlık düzeylerine etkisi. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
26. Gürgân, U., (2006b). Yılmazlık ölçeği (YÖ): Ölçek geliştirme, güvenirlik ve geçerlik çalışması. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 39(2) 45-74.
27. Gürgân, U. ve Dursun, H.S., (2013). The relationship between depression and resilience. In A. Drujinin, Z. Kostova, I. Sharuhove E. Atasoy (Eds.), The science and education at the beginning of the 21 st Century in Turkey. Vol.1, 584-608, Sofia: St. Kliment Ohridski University Press.
28. Henderson, N. and Milstein, M.M., (1996). Resiliency in schools: Making it happen for students and educators. Thousand Oaks, California: Corwin Press.
29. Hirayama, H. and Hirayama, K.K., (2001). Fostering resiliency in children through group work: Instilling hope, courage and life skills. In T.B. Kelly, T. Berman-Rossi, and S. Palombo (Eds.), (2001). Groupwork: Strategies for strengthening resiliency. Binghamton, N.Y: The Haworth Pres. Inc.
30. Ivey, A.E., Ivey, M.B., Myers, J.E., and Sweeney, T.J., (2013). Gelişimsel psikolojik danışma ve terapi: Yaşam boyu iyilik halini arttırmak. F. Korkut Owen, İngilizce ve Türkçe Edt.,(Orijinal kitabın basım tarihi 2005) Ankara: Türk PDRDER Yayınları
31. Karaırmak, Ö., (2007). Investigation of personal qualities contributing to psychological resilience among earthquake survivors: A model testing study. Unpublished Doctoral Dissertation, Middle East Technical University, Ankara.
32. Karataş, Z. ve Çakar, F.S., (2011). Self-esteem and hopelessness, and resiliency: An exploratory study of adolescents in Turkey. International Education Studies,4(4),84 DOI:10.5539/ies.v4n4p84
33. Kashdan, T.B. and Steger, M.F., (2007). Curiosity and pathways to well-being and meaning in life: Traits, states, and everyday behaviors. Motivation and Emotion, 31, 159–173. DOI:1007/s11031-007-9068-7
34. Luthar, S., (2003). Resilience and vulnerability: Adaptation in the context of childhood adversities. New York: Cambridge Univ. Press.
35. Luthar, S., Cicchetti, D., and Becker, B., (2000). The construct of resilience: A critical evaluation and guidelines for future work. Child Development, 71(3), 543-562. DOI:10.1111/14678600164
36. Masten, A.S., Best, K., and Garmezy, N., (1990) Resilience and development: Contributions from the study of children who overcome adversity. Development and Psychopathology, 2, 425-444. Masten, A.S. (2001). Ordinary magic: Resilience processes in development. American Psychologist, 56(3), 227-238. DOI:10.1037/ 0003-066X.56.3.227
37. Masten, A.S. and Reed, M.G., (2002). Resilience in development. In C.R. Snyder ve S.J. Lopez (Eds.), The Handbook of Positive Psychology (pp. 74-88). Oxford University.
38. Masten, A.S. and Powell, J.L., (2003). A resilience framework for research, policy and practice.In S.S. Luthar. (Ed.), Resilience and vulnerability: Adaptation in the context of childhood adversities (pp.1-29). Cambridge: Cambridge University Press.
39. Memnun, S., (2006). Algılanan esenlik ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması ve beden eğitimi öğretmenlerinin esenlik algıları. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
40. Myers, J.E., Sweeney, T.J. ve Witmer, J.M., (2010). İyilik hali (wellness) çalışma kitabı. (Çev.: F. Korkut Owen) Ankara: Anı Yay.
41. Myers, J.E., Sweeney, T.J., and Witmer, J.M., (2000). The wheel of wellness counseling for wellness: A holistic model for treatment planning. Journal of Counseling and Development, 78, 251-2 DOI:10.1002/j.1556-6676.2000.tb01906.x
42. Myers, J.E. and Williard, K., (2003). Integrating spirituality into counselor preparation: A developmental, wellness approach. Counseling and Values, 47, 142-155.
43. Newman, R., (2005). APA's resilience initiative. Professional Psychology: Research and Practice, 36(3), 227-229. DOI:1037/0735-7028.36.3.227
44. Oktan, V., (2008). Üniversite sınavına hazırlanan ergenlerin psikolojik sağlamlıklarının çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Karadeniz Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Trabzon.
45. Öğülmüş, S., (2001). Bir kişilik özelliği olarak yılmazlık. I.Ulusal Çocuk ve Suç: Nedenler ve Önleme Çalışmaları Sempozyumu.29-30 Mart, Ankara.
46. Özü, Ö., (2010). Bilişsel davranışçı yaklaşıma dayalı stresle başa çıkma becerileri eğitim programının iş görenlerin stres, kaygı ve iyilik hali düzeylerine etkisi: Karşıyaka Vergi Dairesi örneği. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
47. Richardson, G.E., (2002). The metatheory of resilience and resiliency. Journal of Clinical Psychology, 58, 3, 307-321. DOI:1002/jclp.10020
48. Rutter, M., (2007). Resilience, competence and coping.Child Abuse and Neglect, 31, 205-209. DOI:10.1016/j.chiabu.2007.02.001 Seligman M.P. (2000). Optimism, pessimism and mortality. Mayo Clinic Proceedings, 75(2), 133-134.
49. Sarı, T., (2003). Wellness and its correlates’ among university students: Relationship status, gender, place of residence and GPA. Unpublished Masters’ Thesis, Middle East Technical Univ., Ankara.
50. Seligman, M.P., (2007). Gerçek mutluluk. Ankara: Hyb Basım Yayın. (Orijinali 2002’de yayımlanmıştır).
51. Seligman, M.P. and Csikszentmihalyi, M., (2000). Positive psychology. American Psychologist, 55(1),5-14. DOI:1037//0003-066X.55.1.5
52. Serbest, S., (2010). The influence of the university students’ perceived paternal and maternal acceptance, father involvement and depressive symptoms on their resiliency. Unpublished masters’ thesis. Boğaziçi University, İstanbul.
53. Sipahioğlu, Ö., (2008). Farklı risk gruplarındaki ergenlerin psikolojik sağlamlıklarının incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
54. Terzi, Ş., (2005). Öznel iyi olmaya ilişkin psikolojik dayanıklılık modeli. Yayımlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
55. Thomsen, K., (2002). Building resilient students: İntegrating resiliency into what you already know and do. California: Corwin Pres. Inc.
56. Werner, E.E. and Smith, R.S., (1992). Overcoming the odds: Highrisk children from birth to adulthood. NY:Cornell University Press.
57. Wills, T.A., Blechman, A., and McNamara, G., (1996). Family support, coping, and competence. In E.M. Hetherington and E. A. Blechman (Eds.), Stress, coping, and resiliency in children and families (p. 107-133). Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Ass.Publishers.
58. Witmer, J.M. and Sweeney, T.J., (1992). A holistic model for wellness and prevention over the life span. Journal of Counseling and Development, 71, 140-148.