Classical Islamic Scholars, Editors: Ahmet Koç – Mustafa Köylü, (Istanbul: Rağbet Publications, 1st Edition, 2023, 662 Pages)

Mustafa Köylü ve Ahmet Koç editörlüğünde hazırlanan Klasik İslâm Eğitimcileri (Rağbet Yayınları, 2016), İslâm düşünce geleneğinin pedagojik birikimini tarihsel süreklilik ve sistematik bir analitik derinlik içinde ele alan, alanının en kapsamlı ve özgün akademik antolojilerinden biri olarak öne çıkmaktadır. Dokuzuncu yüzyıldan Osmanlı döneminin sonlarına uzanan geniş bir tarihsel perspektifte, felsefe, kelâm, tasavvuf, fıkıh ve tarih yazımı gibi farklı entelektüel geleneklere mensup yirmi bir büyük düşünürün pedagojik görüşlerini tek bir çatı altında buluşturan bu eser, Türkçe akademik literatürde derin ve kalıcı bir iz bırakmaktadır. Eserin en güçlü yanlarından birini, sunduğu kavramsal çerçevenin tutarlılığı ve teorik özgünlüğü oluşturmaktadır. Editörler, modern Müslüman toplumların eğitim alanında yaşadığı değer erozyonunu klasik mirasın ihmaline bağlayan cesur ve ikna edici bir tez öne sürmektedir. Bu tez doğrultusunda klasik pedagojinin yeniden keşfi, salt tarihsel bir merak olarak değil, çağdaş eğitim bilimine sunulabilecek epistemolojik bir kaynak olarak konumlandırılmaktadır. Söz konusu yaklaşım, esere hem bilimsel bir derinlik hem de güncel bir anlam yüklemektedir. Her bölüm; eğitimin amacı, insan tasavvuru, ideal öğretmen profili, öğrenci anlayışı ve öğretim yöntemleri gibi temel başlıklar etrafında titizlikle yapılandırılmıştır. Bu analitik tutarlılık, Fârâbî, İbn Sînâ, Gazzâlî, Zernûcî, İbn Haldûn, Mevlânâ Celâleddin Rûmî ve Taşköprüzâde gibi İslâm düşünce tarihinin en parlak simalarını karşılaştırmalı biçimde okuma imkânı sunmaktadır. Fârâbî'de erdemli toplumun inşasına hizmet eden eğitim anlayışından Gazzâlî'nin kalbin arındırılmasını merkeze alan derin ahlâk pedagojisine, İbn Haldûn'un medeniyetin dinamikleriyle ilişkilendirdiği eğitim teorisinden Mevlânâ'nın sevgi ve ruhî uyanışı öne çıkaran özgün pedagojik vizyonuna uzanan bu geniş yelpaze, eserin entelektüel zenginliğini açıkça ortaya koymaktadır. Klasik İslâm Eğitimcileri, aynı zamanda son derece değerli bir tarih yazımı katkısı sunmaktadır. Eser, bireysel farklılıklara saygı, öğrenci merkezli öğretim ve bilginin aşamalı aktarımı gibi ilkelerin İslâm pedagoji geleneğinde asırlarca önce sistematik biçimde ele alındığını, birincil kaynaklara dayanan güçlü filolojik kanıtlarla belgelemektedir. İbn Sahnun'un Âdâbu'l-Muallimîn'inden Gazzâlî'nin İhyâu Ulûmi'd-Dîn'ine, İbn Sînâ'nın Kitâbu'ş-Şifâ'sından İbn Haldûn'un Mukaddime'sine uzanan bu kaynak tabanı, eserin bilimsel güvenilirliğini sağlam temeller üzerine oturtmaktadır. Bu sayede Batı merkezli eğitim tarihi anlatısı sorgulanmakta; küresel pedagoji tarihinin daha adil ve kapsayıcı bir perspektifle yeniden yazılmasına zemin hazırlanmaktadır. Sonuç olarak Klasik İslâm Eğitimcileri, dağınık kaynaklarda saklı kalan zengin pedagoji birikimini akademik bir sistematik içinde bir araya getiren, İslâm eğitim düşüncesinin kavramsal derinliğini görünür kılan ve araştırmacılara güvenilir bir karşılaştırmalı referans zemini sunan olağanüstü bir eserdir. Eğitim tarihi, İslâm düşüncesi ve eğitim felsefesi alanlarının kesişiminde çalışan akademisyenler, araştırmacılar ve eğitim uygulayıcıları için vazgeçilmez bir başvuru kaynağı niteliği taşıyan bu çalışma, Türk akademik yayıncılığına son derece değerli ve kalıcı bir kazanım olarak katılmaktadır.

Classical Islamic Educators (Klasik İslâm Eğitimcileri), edited by Mustafa Köylü and Ahmet Koç and published by Rağbet Yayınları in 2016, stands as one of the most comprehensive and intellectually distinguished scholarly anthologies in its field. Spanning a broad historical arc from the ninth century through the late Ottoman period, the volume assembles the pedagogical thought of twenty-one preeminent Islamic thinkers — representing philosophical, theological, mystical, juristic, and historicist traditions — into a single, analytically coherent work of exceptional scholarly merit. In doing so, it makes a profound and lasting contribution to Turkish-language academic literature on the history of Islamic education. One of the volume's most compelling strengths lies in the conceptual boldness and theoretical coherence of its foundational argument. The editors contend that the pedagogical crisis of modern Muslim societies is rooted in a progressive estrangement from their classical intellectual heritage, and that recovering this tradition constitutes not a nostalgic exercise but a theoretically urgent contribution to contemporary educational science. This framing endows the work with both scholarly depth and timely relevance, distinguishing it from conventional historical surveys. Each chapter is structured with admirable analytical consistency around a shared schema encompassing the purpose of education, the conception of the human person, the ideal teacher profile, the nature of the learner, and preferred instructional methods. This uniform framework enables illuminating cross-thinker comparisons across a remarkable intellectual range — from Farabi's vision of education as the foundation of the virtuous city, to Ibn Sina's meticulous theory of staged cognitive development, al-Ghazali's profound moral and spiritual pedagogy centred on the purification of the heart, Mawlana Rumi's transformative emphasis on love and inner awakening, and Ibn Khaldun's sociologically grounded analysis of education as a precondition of civilisational flourishing. The volume makes a particularly outstanding historiographical contribution by challenging Eurocentric narratives of educational history with rigorous philological evidence. Drawing on primary sources of the highest scholarly authority — including Ibn Sahnun's Adab al-Mu'allimin, al-Ghazali's Ihya Ulum al-Din, Ibn Sina's Kitab al-Shifa, Farabi's Medinat al-Fadila, and Ibn Khaldun's Muqaddima — the editors demonstrate conclusively that core principles now associated with modern Western theorists such as Dewey, Vygotsky, and Maslow — among them respect for individual differences, learner-centred instruction, graduated knowledge transfer, and the integration of affective and cognitive learning — were systematically elaborated within Islamic pedagogical literature centuries earlier. This powerful argument invites a fundamental and long-overdue recalibration of how the global history of educational thought is framed and taught. Classical Islamic Educators is, in sum, a work of rare scholarly distinction. By rendering a rich and hitherto dispersed intellectual tradition accessible through a unified analytical framework, it demonstrates persuasively that classical Islamic pedagogy is not a historical artefact but a living intellectual resource of enduring relevance for contemporary debates on the moral, spiritual, and holistic dimensions of education. For scholars working at the intersection of Islamic studies, philosophy of education, and comparative pedagogy, this volume is an indispensable and exemplary point of departure — a genuine monument of Islamic educational scholarship.