Profesyonel müzik eğitimi alan öğrencilerin piyano sınav kaygısı ve armoni dersine ilişkin tutum düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi
Abstract
Bu çalışmanın problemi profesyonel müzik eğitimi alan öğrencilerin Piyano Sınav Kaygısı ve Armoni Dersine İlişkin Tutum düzeyleri arasında bir ilişki olup olmadığının incelenmesidir. Ayrıca öğrencilerin Armoni Dersine İlişkin Tutum düzeyi ve Piyano Dersine İlişkin Sınav Kaygısı düzeylerinin cinsiyet, bölüm, üniversite, fakülte, sınıf, bireysel çalgı, evde piyano bulunma durumu, ailede çalgı çalan birisinin olması durumu, müzik ile ilgili zaman geçmişi, çalgı toplulukları ve korolarda yer almış olma durumuna göre farklılık durumları da incelenmiştir. Çalışma, iki derse ilişkin tutum ve kaygı düzeyleri arasında ilişkinin, teorik derslerin öğrencilerin uygulamada bilişsel süreçlerini etkiyebilecek bir nitelik anlamına geleceği dolayısıyla önem taşımaktadır.
Çalışma ilişkisel tarama modeline dayalıdır. Çalışmada Türkiye’de 8 farklı üniversitenin eğitim fakültesi, konservatuvar ve güzel sanatlar fakültelerinin müzik ile ilgili bölümlerinde okumakta olan 164 öğrenciye ulaşılmış, Kurtuldu (2009) tarafından geliştirilen Piyano Dersi Sınav Kaygısı Ölçeği ve Bağcı (2020a) tarafından geliştirilen Armoni Dersine İlişkin Tutum Ölçeği kullanılmıştır.
Piyano Dersine İlişkin Sınav Kaygısı ve Armoni Dersine İlişkin Tutum ölçekleri puanları arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır. Bu bulgu, müzik eğitiminde sıkça tartışılan “teori ve uygulama arasındaki kopukluk” olgusuyla ilişkilendirilmiş; iki disiplin arasındaki koordinasyon eksikliğinin duyuşsal bütünleşmeyi engellediği değerlendirilmiştir.
Piyano Dersine İlişkin Sınav Kaygısı puanları bakımından sınıf düzeylerine göre anlamlı bir farklılık bulunmuştur. 5 yıl veya daha fazla süredir okumakta olan öğrencilerin Piyano Dersi Sınav Kaygısı düzeyi 1. sınıf ve 4. sınıf öğrencilerinden anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur. Piyano Dersine İlişkin Sınav Kaygısı Ölçeği puanlarının okul öncesinde çalgı topluluklarında bulunma durumuna göre, çalgı topluluklarında yer almış öğrenciler lehine anlamlı bir farklılık gösterdiği ortaya çıkmıştır.
Piyano Dersine İlişkin Sınav Kaygısı ve Armoni Dersine İlişkin Tutum puanlarının cinsiyet, öğrencilerin okudukları program, okudukları üniversite ve fakülte, ana çalgılarına, evde piyano bulunma durumu, ailede çalgı çalan bir birey bulunma, müzikle uğraşı süresi, okul öncesinde bir çoksesli koroda bulunma durumuna göre anlamlı bir farklılık göstermediği tespit edilmiştir. Armoni Dersine İlişkin Tutum puanlarının sınıf düzeyine ve okul öncesinde okul öncesinde çalgı topluluklarında bulunma durumuna göre anlamlı bir farklılık göstermediği sonucuna ulaşılmıştır.
Çalışma sonucunda armoni derslerinde piyano eserlerinin analizine daha fazla yer verilmesi ve piyano derslerinde de armonik bilgilerin eşzamanlı olarak üzerinden geçilmesi, bu iki dersin birbirine daha bağlantılı düşünülmesi ve işlenmesi önerilmektedir.
Keywords
An investigation of the relationship between piano exam anxiety and attitude levels toward harmony lessons among students receiving professional music education
Abstract
The problem of this study is to examine whether there is a relationship between the levels of Piano Examination Anxiety and Attitudes Toward Harmony Course among students receiving professional music education. In addition, differences in students’ Attitude Toward Harmony Course and Piano Examination Anxiety levels were examined with respect to gender, department, university, faculty, grade level, primary instrument, availability of a piano at home, presence of an instrument-playing family member, duration of music engagement, and participation in instrumental ensembles and choirs prior to formal schooling.
The study is significant in that a relationship between attitude and anxiety levels across these two courses would imply that theoretical coursework may influence students’ cognitive processes in applied settings.
The study is based on a relational survey model. Data were collected from 164 students enrolled in music-related departments at education faculties, conservatories, and fine arts faculties of eight different universities in Turkey. The Piano Lesson Examination Anxiety Scale developed by Kurtuldu (2009) and the Attitude Toward Harmony Course Scale developed by Bağcı (2020a) were administered.
No significant relationship was found between Piano Examination Anxiety and Attitude Toward Harmony Course scale scores. This finding was associated with the frequently discussed phenomenon of the “theory-practice divide” in music education; the lack of coordination between the two disciplines was evaluated as a barrier to affective integration.
A significant difference in Piano Examination Anxiety scores was found according to grade level. Students who had been enrolled for five or more years reported significantly higher Piano Examination Anxiety than 1st and 4th year students. Piano Examination Anxiety scores also differed significantly based on pre-school participation in instrumental ensembles, in favor of students who had previously participated in such ensembles.
No significant differences were found in Piano Examination Anxiety or Attitude Toward Harmony Course scores with respect to gender, program of study, university, faculty, primary instrument, availability of a piano at home, presence of an instrument-playing family member, duration of music engagement, or pre-school participation in a polyphonic choir. Attitude Toward Harmony Course scores showed no significant differences based on grade level or pre-school participation in instrumental ensembles.
Based on the findings, it is recommended that harmony courses incorporate greater emphasis on the analysis of piano repertoire, and that piano lessons simultaneously revisit harmonic concepts, so that these two courses are conceived and taught in a more interconnected manner.
Keywords
