Empati Becerileri Ve Evlilik Doyumu İlişkisi

Abstract

Bu araştırma, evlilikte empati becerilerinin evlilik doyumu üzerindeki etkilerini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Empati, bireyin karşısındaki kişinin duygu, düşünce ve ihtiyaçlarını doğru biçimde algılayabilmesi, bu anlayışı içselleştirerek uygun davranışlarla yansıtabilmesi süreci olarak tanımlanmakta; evlilik ilişkilerinde güven, bağlılık, karşılıklı anlayış ve duygusal yakınlığı güçlendiren en temel psikolojik mekanizmalardan biri kabul edilmektedir. Literatürde, empati düzeyi yüksek bireylerin ilişkilerinde daha fazla uyum, tatmin ve istikrar yaşadıkları; empatik iletişimin evlilikte sürekliliği desteklediği, çatışmaları azalttığı ve eşler arasındaki dayanışmayı artırdığı sıkça vurgulanmaktadır. Araştırma, İstanbul’da yaşayan, en az bir yıllık evlilik deneyimine sahip ve halen evli olan toplam 314 birey üzerinde yürütülmüştür. Katılımcılara Kişisel Bilgi Formu’nun yanı sıra İnanç ve Çelik (2009) tarafından geliştirilen Evlilik Doyumu Ölçeği ve Şahin ile Şirin (2015) tarafından geliştirilen Evlilikte Empati Ölçeği uygulanmıştır. Veriler SPSS 25 programı aracılığıyla analiz edilmiş; tanımlayıcı istatistiklerin yanında Pearson korelasyon, bağımsız örneklem t-testi, tek yönlü ANOVA ve regresyon analizlerinden yararlanılmıştır. Elde edilen bulgular, empati becerisi yüksek bireylerin evliliklerinden daha yüksek düzeyde doyum elde ettiklerini göstermiştir. Ayrıca eğitim düzeyinin, evlilik süresinin ve çocuk sahibi olma durumunun evlilik doyumu üzerinde anlamlı etkiler yarattığı saptanmıştır. Sonuçlar, empati becerilerinin yalnızca bireysel ilişkilerin niteliğini artırmakla kalmadığını; aynı zamanda aile içi huzur, kuşaklar arası etkileşim, ebeveyn-çocuk ilişkileri ve toplumsal refah açısından da kritik bir değişken olduğunu ortaya koymaktadır. Bu bağlamda çalışma, aile danışmanlığı ve çift terapisi uygulamalarında empati temelli yaklaşımların geliştirilmesinin önemini vurgulamakta; gelecekte yapılacak çalışmalara ise kültürel bağlamı dikkate alan yeni bakış açıları kazandırmaktadır. Ayrıca, sonuçların uygulayıcılar için önemli yol gösterici olabileceği ve empatiyi merkeze alan psiko-eğitim programlarının geliştirilmesine katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.

Keywords

• Empati
• Evlilik Doyumu
• Çift İlişkileri
• Aile Danışmanlığı
• İletişim

The Relationship Between Empathy Skills and Marital Satisfaction

Abstract

The findings revealed that individuals with higher empathy skills reported significantly greater levels of marital satisfaction. Furthermore, education level, duration of marriage, and having children were identified as meaningful factors influencing marital satisfaction. These results demonstrate that empathy skills not only enhance the quality of individual relationships but also play a critical role in family harmony, intergenerational communication, parent–child dynamics, and overall social well-being. Accordingly, the study highlights the importance of developing empathy-based approaches in family counseling and couple therapy practices. In addition, the findings may serve as an This study was conducted to examine the effects of empathy skills on marital satisfaction. Empathy is defined as the process through which an individual perceives and understands the emotions, thoughts, and needs of another person, internalizes this awareness, and reflects it through appropriate behaviors. In marital relationships, empathy is considered one of the fundamental psychological mechanisms that enhance trust, commitment, mutual understanding, and emotional closeness between partners. Previous literature emphasizes that individuals with higher levels of empathy experience greater harmony, satisfaction, and stability in their relationships, while empathic communication reduces conflict, supports continuity, and strengthens solidarity within the marriage. The research was carried out with a total of 314 participants residing in Istanbul, all of whom had at least one year of marital experience and were currently married. The participants completed a Personal Information Form along with the Marital Satisfaction Scale developed by İnanç and Çelik (2009) and the Marriage Empathy Scale developed by Şahin and Şirin (2015). Data were analyzed using the SPSS 25 software program, and statistical methods included descriptive statistics, Pearson correlation, independent samples t-test, one-way ANOVA, and regression analyses. Important guide for practitioners, contributing to the design of psycho-educational programs centered on empathy, while offering new perspectives for future research that consider cultural diversity and contextual dynamics..

Keywords

• Empathy
• Marital Satisfaction
• Couple Relationships
• Family Counseling
• Communication

References

1. Batson, C. D. (1997). Self–other merging and the empathy–altruism hypothesis: Reply to Neuberg et al. (1997). Journal of Personality and Social Psychology, 73(3), 517–522. https://doi.org/10.1037/0022-3514.73.3.517
2. Brackett, M. A., Rivers, S. E., & Salovey, P. (2011). Emotional intelligence: Implications for personal, social, academic, and workplace success. Social and Personality Psychology Compass, 5(1), 88–103. https://doi.org/10.1111/j.1751-9004.2010.00334.x
3. Canel, A. N. (2007). Evlilik uyumu: Kuramsal yaklaşımlar ve ilgili araştırmalar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 40(2), 133–154. https://doi.org/10.1501/Egifak_0000000175
4. Davis, M. H. (1983). Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. Journal of Personality and Social Psychology, 44(1), 113–126. https://doi.org/10.1037/0022-3514.44.1.113
5. Fincham, F. D., & Beach, S. R. H. (2010). Marriage in the new millennium: A decade in review. Journal of Marriage and Family, 72(3), 630–649. https://doi.org/10.1111/j.1741-3737.2010.00722.x
6. Fowers, B. J., & Olson, D. H. (1993). ENRICH Marital Satisfaction Scale: A brief research and clinical tool. Journal of Family Psychology, 7(2), 176–185. https://doi.org/10.1037/0893-3200.7.2.176
7. Gottman, J. M. (1999). The marriage clinic: A scientifically based marital therapy. W. W. Norton.
8. Hoffman, M. L. (2000). Empathy and moral development: Implications for caring and justice. Cambridge University Press.

9. İnanç, N., & Çelik, M. (2009). Evlilik Doyumu Ölçeği: Geliştirme, geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4(31), 32–44.
10. Kayabol, N., Akçabozan Kayabol, B., & Demirtaş Madran, H. A. (2023). Evlilik Doyumu Ölçeği: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Türk Psikoloji Yazıları, 26(52), 65–78. https://doi.org/10.31828/tpy1301996120230527m000003
11. Laurent, S. M., & Hodges, S. D. (2009). Gender roles and empathic accuracy: The role of communion in reading minds. Sex Roles, 60(9–10), 635–646. https://doi.org/10.1007/s11199-008-9557-4
12. Li, T., & Fung, H. H. (2021). Empathy and coping during the COVID-19 pandemic: The mediating role of meaning in life. International Journal of Environmental Research and Public Health, 18(2), 622. https://doi.org/10.3390/ ijerph18020622
13. Özkan, Z. (2015). Ayrılamazsınız & Ailede huzurlu yaşama önerileri. Hayat Yayınları.
14. Patton, M. Q. (2015). Qualitative research & evaluation methods: Integrating theory and practice (4th ed.). SAGE Publications.
15. Rogers, C. R. (1975). Empathic: An unappreciated way of being. In A. W. Combs (Ed.), The person in education. Boston Press.
16. Schutte, N. S., Malouff, J. M., & Thorsteinsson, E. B. (2018). Increasing emotional intelligence through training: Current status and future directions. The International Journal of Emotional Education, 10(1), 56–72.
17. Şahin, H., & Şirin, A. (2015). Evlilikte Empati Ölçeği: Geliştirme çalışması. Klinik Psikiyatri Dergisi, 18(2), 105–115.
18. Yavuzer, H. (2012). Evli ve mutlu olmak. Remzi Kitabevi.