EN
Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı
Abstract
Vertigo, acil servise sık başvuru nedenlerinden birisi olmakla beraber ayırıcı tanısı güçtür. Baş dönmesinin bir alt tipi olan vertigoda altta yatan etiyolojinin aydınlatılması, santral ve periferal ayrımının yapılması çok önemlidir. Bu çalışmanın amacı Acil Servis (AS)’te vertigo tanısı alan olgularda, vertigonun periferik ve santral olarak etiyolojik sıklığını belirlemek, ayırıcı tanısını yapmak ve böylece bazı hayatı tehdit eden santral lezyonların öncü semptomu olabilmesi bakımından da önemini vurgulamaktır. Mayıs 2006-2007 tarihleri arasında Ondokuz Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesi Acil Servis’inde vertigo tanısı alan olgular prospektif olarak değerlendirildi. Olgular klinik bulgularına göre periferik ve santral olarak 2 gruba ayrıldı. Klinik olarak santral vertigoyu düşündüren hastalara Bilgisayarlı Beyin Tomografisi (BBT) çekildi. Gruplar vertigonun süresi, klinik şiddet, başağrısı semptomu, yaş grubu, cinsiyet, vertigo hikâyesi, beyin kraniyal görüntüleme ve tedaviye yanıt bakımından karşılaştırıldı. Çalışmaya baş dönmesi şikâyetiyle başvuran ve vertigo tanısı alan 56 hasta alındı. Kadın erkek oranı 1,54 idi. Hastaların başvuru sırasındaki ortalama yaşı 48,3±14,9 yıl idi. Vertigonun acil başvurular arasındaki sıklığı %0,33 idi. Başvuran hastaların %85,7’sine periferik vertigo, %14,3’üne santral vertigo
tanısı konuldu. Periferal ve santral vertigo arasında yaş ve cinsiyet bakımından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. En sık periferik vertigo nedeni olarak benign paroksismal pozisyonel vertigo (BPPV) (%79) saptandı. Santral vertigo düşünülen hastalarda ise en sık neden vertebrobaziller yetmezlik (VBY) (%50) idi. Tüm hastaların %85,7’sinde AS’de uygulanan tedavi ile semptomları geriledi. Vertigolu hastalarda santral nedenler seyrek değildi. Bu nedenle sonuçlarımız vertigonun ayırıcı tanısının acilde mutlaka yapılması ve tedavinin buna göre planlanması gerektiğinin önemli olduğunu göstermektedir. Ayrıca vertigonun tüm acil başvurular arasındaki sıklığını bildiren bulgumuz sonraki çalışmalar için referans olabilir
tanısı konuldu. Periferal ve santral vertigo arasında yaş ve cinsiyet bakımından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. En sık periferik vertigo nedeni olarak benign paroksismal pozisyonel vertigo (BPPV) (%79) saptandı. Santral vertigo düşünülen hastalarda ise en sık neden vertebrobaziller yetmezlik (VBY) (%50) idi. Tüm hastaların %85,7’sinde AS’de uygulanan tedavi ile semptomları geriledi. Vertigolu hastalarda santral nedenler seyrek değildi. Bu nedenle sonuçlarımız vertigonun ayırıcı tanısının acilde mutlaka yapılması ve tedavinin buna göre planlanması gerektiğinin önemli olduğunu göstermektedir. Ayrıca vertigonun tüm acil başvurular arasındaki sıklığını bildiren bulgumuz sonraki çalışmalar için referans olabilir
Keywords
References
- Abdul-Baqi, K.J., Mohammed, F.I., Shubair, K.S., Sarhan, Y.S., Tawalbeh, M.I., 2004. Evaluation of dizziness at Jordan University Hospital. Saudi Med. J. 25, 625-631.
- Arya, A.K., Nunez, D.A., 2007. What proportion of patients referred to an otolaryngology vertigo clinic have an otological cause for their symptoms? J. Laryngol. Otol. 25, 1-5.
- Baloh, R.W., 1998. Vertigo. Lancet. 352, 1841-1846.
- Chawla, N., Olshaker, J.S., 2006. Diagnosis and management of dizziness and vertigo. The Med. Clın. N. Am. 90, 291-304.
- Froehling, D.A., Silverstein, M.D., Mohr, D.N., 1994. Does this dizzy patient have a serious form of vertigo? JAMA 271, 385-388.
- Furman, J.M., Cass, S.P., 1999. Benign paroxysmal positional vertigo. New Engl. J. Med. 341,1590-1596.
- Giudice, R., Izzo, R., Manzi, M.V., Pagnano, G., Santoro, M., Rao, M.A., Di Renzo, G., et al., 2012. Lifestyle-related risk factors, smoking status and cardiovascular disease. High blood press cardiovasc prev. 19, 85-92.
- Hain, T.C., Yacovino, D., 2005. Pharmacologic treatment of persons with dizziness. Neurol. Clin. 23, 831-835.
Details
Primary Language
English
Subjects
Health Care Administration
Journal Section
Conference Paper
Publication Date
December 27, 2012
Submission Date
May 15, 2012
Acceptance Date
-
Published in Issue
Year 2012 Volume: 29 Number: 4
APA
Gönüllü, H., & Aygün, D. (2012). Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı. Deneysel Ve Klinik Tıp Dergisi, 29(4), 290-294. https://doi.org/10.5835/jecm.omu.29.04.008
AMA
1.Gönüllü H, Aygün D. Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı. J. Exp. Clin. Med. 2012;29(4):290-294. doi:10.5835/jecm.omu.29.04.008
Chicago
Gönüllü, Hayriye, and Dursun Aygün. 2012. “Acil Serviste Vertigonun Ayırıcı Tanısı”. Deneysel Ve Klinik Tıp Dergisi 29 (4): 290-94. https://doi.org/10.5835/jecm.omu.29.04.008.
EndNote
Gönüllü H, Aygün D (December 1, 2012) Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı. Deneysel ve Klinik Tıp Dergisi 29 4 290–294.
IEEE
[1]H. Gönüllü and D. Aygün, “Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı”, J. Exp. Clin. Med., vol. 29, no. 4, pp. 290–294, Dec. 2012, doi: 10.5835/jecm.omu.29.04.008.
ISNAD
Gönüllü, Hayriye - Aygün, Dursun. “Acil Serviste Vertigonun Ayırıcı Tanısı”. Deneysel ve Klinik Tıp Dergisi 29/4 (December 1, 2012): 290-294. https://doi.org/10.5835/jecm.omu.29.04.008.
JAMA
1.Gönüllü H, Aygün D. Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı. J. Exp. Clin. Med. 2012;29:290–294.
MLA
Gönüllü, Hayriye, and Dursun Aygün. “Acil Serviste Vertigonun Ayırıcı Tanısı”. Deneysel Ve Klinik Tıp Dergisi, vol. 29, no. 4, Dec. 2012, pp. 290-4, doi:10.5835/jecm.omu.29.04.008.
Vancouver
1.Hayriye Gönüllü, Dursun Aygün. Acil serviste vertigonun ayırıcı tanısı. J. Exp. Clin. Med. 2012 Dec. 1;29(4):290-4. doi:10.5835/jecm.omu.29.04.008
