From the Military School to Selimiye: Institutional and Spatial Transformation of Ottoman Military Veterinary Education
Abstract
Veterinary medicine education in the Ottoman State was first initiated in 1842 by Prussian Veterinarian Godlewsky to meet the needs of the army, and was restructured in 1849 within Military Academy. Military veterinary classes continued their education in various buildings between Military Academy and Military Medical School, until the beginning of the twentieth century. Most of these spatial changes were related to wars and the restructuring process of education. With the declaration of Second Constitutional Era, reforms in education gained momentum, and the military veterinary classes had the opportunity to move to an independent building in 1909. After 67 years since its establishment, Military Veterinary School, which gained an independent structure for the first time, reorganized its education programs, practice areas, and teaching staff, becoming an institution that both met military needs and strengthened the academic legitimacy of the profession.
This development, examined in light of archival documents, regulations, official correspondence, as well as written and visual sources, reveals the effects of various buildings in Pangaltı, Maçka, Beyoğlu, Gülhane, Demirkapı, Galatasaray, Haydarpaşa, and Selimiye on veterinary medicine education system. Frequently displacements directly affected not only the continuity of education but also the institutional identity and quality of education.
This article analyzes the impact of these spatial transitions and physical conditions on the quality of military veterinary medicine education in the Ottoman State and shows that these buildings were not merely physical spaces but institutional tools that contributed to the formation of professional identity.
Keywords
HARP OKULU’NDAN SELİMİYE’YE: OSMANLI ASKERÎ VETERİNER EĞİTİMİNİN KURUMSAL VE MEKÂNSAL SERÜVENİ
Abstract
Osmanlı Devleti’nde veteriner hekimliği eğitimi öncelikle ordunun ihtiyaçlarını karşılamak üzere 1842 yılında Prusyalı Veteriner Hekim Godlewsky tarafından başlatılmış, 1849’da Harp Okulu bünyesinde yeniden yapılandırılmıştır. Askerî veteriner sınıfları yirminci yüzyıl başına kadar Harp Okulu ve Askerî Tıp Okulu çatısı altında yer değiştirerek çeşitli binalarda eğitim-öğretime devam etmiştir. Bu mekânsal değişikliklerin çoğu savaşlar ve eğitim-öğretimin yeniden yapılanma süreçleriyle ilişkilendirilmiştir. İkinci Meşrutiyet’in ilan edilmesi ile eğitim alanında gerçekleştirilen reformlar hız kazanmış, Askerî veteriner sınıfları 1909 yılında müstakil bir binaya geçme fırsatı bulmuştur. Kuruluşundan itibaren geçen 67 yılın ardından ilk kez bağımsız bir yapıya kavuşan Askerî Veteriner Okulu, bu dönemde eğitim programları, uygulama alanları ve öğretim kadrosunu yeniden düzenleyerek hem askerî ihtiyaçları karşılayan hem de mesleğin akademik meşruiyetini güçlendiren bir kurum haline gelmiştir.
Arşiv belgeleri, nizamnâmeler, resmi yazışmalar, yazılı ve görsel kaynaklar ışığında incelenen bu gelişim, Pangaltı, Maçka, Beyoğlu, Gülhane, Demirkapı, Galatasaray, Haydarpaşa ve Selimiye’de bulunan farklı binaların veteriner hekimliği eğitim-öğretim faaliyetleri üzerindeki etkilerini ortaya koymaktadır. Sıklıkla değişen mekânlar, yalnızca eğitimin sürekliliğini değil, aynı zamanda kurumsal kimlik ve öğretim kalitesini de doğrudan etkilemiştir.
Bu makale, Osmanlı İmparatorluğu’nda askerî veteriner hekimliği eğitiminin niteliği üzerinde mekânsal geçişlerin ve fiziki koşulların etkisini incelemekte ve söz konusu binaların sadece fiziki mekânlar değil, aynı zamanda mesleki kimliğin oluşumuna katkıda bulunan kurumsal araçlar olduğunu ortaya koymaktadır.
Keywords
