AZINLIK VE YERLİLİK DİKOTOMİLERİNİN İNŞA ETTİĞİ YAPISAL FORMLAR EKSENİNDE ALEVİLİK: DENİZLİ ÖRNEĞİ

Bu çalışmaya başlarken Denizli Honaz ilçesi ve çevresinde ikamet eden Alevi toplulukların yaşantı deneyimlerini analiz etmek amaçlanmıştır. Fakat alana inildiğinde sosyolojik olarak iki farklı alevi topluluğun varlığı fark edilmiştir. Dolayısıyla şunu zikretmek gerekir ki çalışma kendi kendini ve çalışma motifini yeniden üretmiş ve iki farklı Alevi grubun karşılaştırması olarak kendini şekillendirmiştir. Söz konusu farklılık ‘yerli’ ve ‘azınlık’ kavramları ile tanımlanmıştır. Zira gruplardan biri kendini Denizlili olarak ifade eden, Denizli’de ikamet eden Tahtacı ve Evci olan Denizli Alevileri diğeri ise 38 Dersim olayları sonrası iskân ile geldiğini ve Denizli’de yaşamaya devam ettiğini ifade eden Sivas-Tunceli-Muş Alevileri olarak karşımıza çıkmaktadır. Neticede çalışma kentteki “azınlık” ve “yerlilik” dikotomileri işe koşularak iki farklı topluluğun yaşantı deneyimlerini ortaya çıkarmayı hedeflemiştir. Çalışma yapılandırılmış görüşme formuyla karma yöntemle oluşturulmuş bir alan çalışmasıdır. Örneklemini Dereçiftlik Köyü, Güzelköy ve Pınarkent Mahalleleri’nde ikamet eden Alevi topluluklar oluşturmaktadır. Söz konusu beldelerde tesadüfî örneklem ve kartopu örneklem ile seçilen 57 kişi ile yüz yüze görüşme ve mülakat yapılmıştır. Çalışma ekonomi, sosyal ilişkiler, dini ritüeller, eğitim, aile gibi temalar çerçevesinde ele alınmıştır. Çalışma sonucunda; bu iki grubun söz konusu temalar nezdinde yaşantı deneyimini etkileyen en büyük faktörlerden birinin bir grubun zorunlu iç göç deneyimi yaşamış olması diğer grubun ise Denizli’nin yerli Alevi topluluğu olmasında yattığı ortaya konulmuştur.

At the beginning of this study, it was aimed to analyze the life experiences of Alevi communities residing in and around Denizli Honaz district. However, when we went down to the area, the existence of two different Alevi communities sociologically was noticed. Therefore, it should be mentioned that the work reproduced itself and the work motif and shaped itself as a comparison of two different Alevi groups. The said difference is defined by the concepts of 'indigenous' and 'minority'. Because one of the groups is Denizli Alevis, who are Tahtacı and Evci residing in Denizli, expressing themselves as Denizli, and the other is Sivas-Tunceli-Muş Alevis, who stated that they came with resettlement after 38 Dersim events and continue to live in Denizli. As a result, the study aimed to reveal the life experiences of two different communities by employing the "minority" and "indigenousness" dichotomy in the city. The study is a field study created with a mixed method with a structured interview form. The sample consists of Alevi communities residing in Dereçiftlik Village, Güzelköy and Pınarkent Neighborhoods. Face-to-face interviews and interviews were conducted with 57 people selected by random sampling and snowball sampling in the mentioned towns. The study has been handled within the framework of themes such as economy, social relations, religious rituals, education and family. In the results of working; It has been revealed that one of the biggest factors affecting the life experience of these two groups in terms of the aforementioned themes lies in the fact that one group has experienced internal migration and the other group is the indigenous Alevi community of Denizli.