YAŞLANMANIN AİLE YARDIMI HARCAMALARINA ETKİSİ: OECD ÜLKELERİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA

Öz

Yaşlı bireylerin nüfus içindeki payının artmasıyla birlikte dünyadaki ülkelerin büyük bir kısmı ciddi bir şekilde nüfus yaşlanması olgusu ile karşı karşıya kalmıştır. Bu durum üzerinde bebek ölümleri, doğurganlık ve erken ölümlerdeki düşüşlerden kaynaklı artan yaşam süresinin yanı sıra sağlık hizmetleri ve teknolojilerinde yaşanan gelişmelerin de etkili olduğu görülmektedir. Ancak küresel olarak değişen nüfus yapısı, gelecekteki sosyal harcamalar hakkında ciddi endişeleri de beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada 21 OECD ülkesinde 1981–2017 dönemi için yaşlı nüfus oranı ile sosyal harcamalar içinde önemli bir yardım türü olan aile yardımları arasındaki ilişki Emirmahmutoğlu ve Köse (2011) tarafından geliştirilen nedensellik yaklaşımı yöntemiyle incelenmiştir. Çalışmanın bulgularına göre OECD ülkeleri için aile yardımlarının yaşlı nüfusu etkileyen önemli bir faktör olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Özellikle Türkiye, İsviçre, Japonya ve Yeni Zelanda için aile yardımlarının yaşlı nüfusun önemli bir belirleyicisi olduğu tespit edilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal harcamalar
• yaşlanma
• OECD
• panel nedensellik yaklaşımı

THE EFFECT OF AGING ON FAMILY BENEFITS SPENDING: A STUDY ON OECD COUNTRIES

Abstract

The increase in the share of elderly people in the world's population has caused many countries to face the phenomenon of population aging. This is affected by an increase in life expectancy, which comes from improvements in medical services and technology as well as decreases in infant mortality, fertility, and premature death. However, concerns regarding future global social spending have been further increased by the changing population structure. Using the causality methodology proposed by Emirmahmutoglu and Kose (2011), this study examines the relationship between ageing and family benefits public spending in twenty-one OECD countries between 1981 and 2017. The outcome of the study indicated that family benefits are an important factor affecting the elderly population in OECD countries. It is also found out that family benefits are a major determinant of the elderly population, especially in Turkey, Switzerland, Japan, and New Zealand.

Keywords

• Social expenditures
• ageing
• OECD
• panel causality approach

Kaynakça

1. Akdoğan, D. A. (2021). Yaşlılara Yönelik Sosyal Harcamalar: Türkiye ve AB Karşılaştırması. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(4), s. 335-361. doi:10.18026/cbayarsos.1015782
2. Baltagi, B. H., Feng, Q. and Kao, C. (2012). A Lagrange Multiplier Test for Cross-Sectional Dependence in A Fixed Effects Panel Data Model. Journal of Econometrics, 170(1), 164-177.
3. Başer, D. (2020). Sosyal Hizmet Bağlamında Sosyal Politika. Başer, D. (Ed.), Sosyal Politika ve Sosyal Hizmet. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
4. Baştaymaz, T. (2016). Sosyal Politikanın Fikri Temelleri "Yeni Toplum İyi Toplum". Bursa: Dora Yayıncılık .
5. Boz, C., Taş, N. and Önder, E. (2020). The impacts of aging, income and urbanization on health expenditures: A panel regression analysis for OECD countries. Turkish Journal of Public Health, 18(1), s. 1-9. doi:10.20518/tjph.426494
6. Breitung, J. (2005). A Parametric Approach to the Estimation of Cointegration Vectors in Panel Data. Econometric Reviews, 24(2), 151-173.
7. Breusch, T. S. and Pagan, A. R. (1980). The Lagrange Multiplier Test and its Applications to Model Specification in Econometrics. The review of economic studies, 47(1), 239-253.
8. Cai, Y., Feng, W. and Shen, K. (2018). Fiscal Implications of Population Aging and Social Sector Expenditure in China. Population and Development Review, 44(4), s. 811-831.

9. Carreras, M., Ibern, P. and Inoriza, J. M. (2018). Ageing and healthcare expenditures: Exploring the role of individual health status. Health Economics, 27, s. 865–876.
10. Cattaneo, M. A. and Wolter, S. C. (2009). Are the elderly a threat to educational expenditures? European Journal of Political Economy, 25, s. 225–236.
11. Çağlar, T. (2014). Yaşlılık ve Sosyal Hizmet: Yaşam Destek Merkezi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 25(2), s. 145-162.
12. Çalışkan, Z. (2012). Refah Devletlerinin Dinamik Dengesi: Sosyal Harcamalar İçin Geleneksellik Endekslerinin Hesaplanması. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 2(1), s. 218-239.
13. Çetin, H. (2015). Sosyal Adalet, Sosyal Hizmetler ve Bütçe. Toplum ve Sosyal Hizmet, 26(2), s. 145-157.
14. Dağ, A. (2018). Yaşlılık ve Yalnızlık. İksad Yayınları.
15. Dölek, B. Ö. (2011). Türkiye’de Üniversite Hastanelerindeki Geriatri Bilim Dallarına Bağlı Geriatri Ünitelerinde Verilen Hizmetin Sosyal Hizmet Temelinde Değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Hizmet Anabilim Dalı.
16. Emirmahmutoglu, F. and Kose, N. (2011). Testing For Granger Causality in Heterogeneous Mixed Panels. Economic Modelling, 28(3), 870-876.
17. Esping-Andersen, G. (1990). The Three Worlds of Welfare Capitalism. New Jersey: Princeton University Press.
18. Fisher, R. A. (1932). Statistical Methods for Research Workers. 4th Edition. Oliver and Boyd, Edinburgh.
19. Gonzales-Eiras, M. and Niepelt, D. (2007). Population Ageing, Government Budgets, and Productivity Growth in Politico-Economic Equilibrium. Working Paper, No. 07.05, s. 1-33.
20. Gökbunar, A. R., Uğur, A. ve Duramaz, S. (2016). Yaşlı Nüfusa Yönelik Sağlık Harcamalarının Azaltımasında Kamusal Politikaların Önemi. Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(1), s. 109-122.
21. Granger, C. W. (2003). Some Aspects of Causal Relationships. Journal of Econometrics, 112(1), 69-71.
22. Gürbüz, E. B. (2020). Yaşlılık ve Sosyal Politika. Başer, D (Ed.), Sosyal Politika ve Sosyal Hizmet. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
23. Harasty, C. and Ostermeier, M. (2020). POPULATION AGEING: Alternative measures of dependency and implications for the future of work. Geneva: International Labour Organization.
24. https://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---ed_emp/documents/publication/wcms_747257.pdf adresinden 16.01.2022 tarihinde alınmıştır.
25. Iliman, T. ve Tekeli, R. (2017). Yaşlılık ve Sağlık Harcamaları Arasındaki İlişki. Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(4), s. 277-291.
26. Karakuş, B. (2018). Türkiye'de yaşlılara yönelik hizmetler, kurumsal yaşlı bakımı ve kurumsal yaşlı bakımında illerin durumu. Ankara: Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü . https://www.aile.gov.tr/media/9323/kitaptuerkiyede-yaslilara-yonelik-hizmetler-kurumsal-ya%C5%9Fl%C4%B1-bak%C4%B1m%C4%B1-ve-illerin-durumu2018.pdf adresinden 16.01.2022 tarihinde alınmıştır.
27. Kayacan, E. (2022). Türkiye’nin Nüfus Politikalarındaki Değişimin Kalkınma Planları Üzerinden Değerlendirilmesi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 22(54), s. 107-139.
28. Kershaw, P. and Anderson, L. (2016). Measuring the age distribution in Canadian social spending. Canadian Public Administration, 59(4), s. 556–579.
29. Koray, M. (2018). Sosyal Politika (5. Baskı b.). Ankara: İmge Yayınevi.
30. Lee, H.-H., Huh, H.-s., Lee, Y.-Y. and Lim, J.-Y. (2013). Effects of Population Aging on Economic Growth: A Panel Analysis. Seoul Journal of Economics, 26(4), s. 401-432.
31. Li, L., Du, T. and Hu, Y. (2020). The Effect of Population Aging on Healthcare Expenditure from a Healthcare Demand Perspective Among Different Age Groups: Evidence from Beijing City in the People's Republic of China. Risk Management and Healthcare Policy, 13, s. 1403–1412. doi:10.2147/RMHP.S271289
32. Lopreite, M. and Mauro, M. (2017). The effects of population ageing on health care expenditure:A Bayesian VAR analysis using data from Italy. Health Policy, 121(6), s. 663-674. doi:http://dx.doi.org/10.1016/j.healthpol.2017.03.015
33. OECD. (2011). Doing Better for Families. https://www.oecd-ilibrary.org/docserver/9789264098732-sum-en.pdf?
34. expires=1672152142&id=id&accname=guest&checksum=8AD69808C3402DC97DBE1BA4A76FBE53 adresinden 10.02.2022 tarihinde alınmıştır.
35. OECD. (2022a). Social spending. OECD Data: https://data.oecd.org/socialexp/social-spending.htm#indicator-chart adresinden 30.01.2022 tarihinde alınmıştır.
36. OECD. (2022b). Family benefits public spending. OECD Data: https://data.oecd.org/socialexp/family-benefits-public-spending.htm#indicator-chart adresinden 30.01.2022 tarihinde alınmıştır.
37. Özdemir, S. (2009). Küreselleşme ve Refah Devletleri Üzerindeki Etkileri. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi(57), s. 55-86.
38. Pesaran, M.H. (2004). General Diagnostic Test for Cross Section Dependence in Panels, Working Paper, University of Cambridge & USC.
39. Pesaran, M. H. and Yamagata, T. (2008). Testing Slope Homogeneity in Large Panels. Journal of Econometrics, 142(1), 50-93.
40. Sanz, I. and Velázquez, F. J. (2007). The role of ageing in the growth of government and social welfare spending in the OECD. European Journal of Political Economy, 23, s. 917–931.
41. Shakoor, U., Rashid, M., Baloch, A. A., Husnain, M. I. and Saboor, A. (2021). How Aging Population Affects Health Care Expenditures in Pakistan? A Bayesian VAR Analysis. Social Indicators Research, 153, s. 585–607. doi:https://doi.org/10.1007/s11205-020-02500-x
42. Stine, R.A. (1987) Estimating Properties of Autoregressive Forecast. Journal of the American Statistical Association 82, 1072-1078.
43. Şeker, A. ve Kurt, G. (2018). Bir Sosyal Politika Alanı Olarak Yaşlılık ve Sosyal Hizmet Uygulamaları. Nüfusbilim Dergisi, 40, s. 7-30.
44. Swamy, P. A. (1970). Efficient Inference in A Random Coefficient Regression Model. Econometrica: Journal of the Econometric Society, 311-323.
45. Tepe, M. and Vanhuysse, P. (2009). Are Aging OECD Welfare States on the Path to Gerontocracy? 29(1), s. 1-28. doi:10.1017/S0143814X0900097X
46. Tereci, D., Turan, G., Kasa, N., Öncel, T. ve Arslansoyu, N. (2016). Yaşlılık Kavramına Bir Bakış. Ufkun Ötesi Bilim Dergisi, 16(1), s. 84-116.
47. Toda, H. Y. and Yamamoto, T. (1995). Statistical Inference in Vector Autoregressions with Possibly Integrated Processes. Journal of Econometrics, 66(1-2), 225-250.
48. UN. (1982). Reports of The World Assembly on Ageing. United Nations: https://www.un.org/esa/socdev/ageing/documents/Resources/VIPEE-English.pdf adresinden 16.02.2022 tarihinde alınmıştır.
49. UN. (2022). Ageing. United Nations Global Issues : https://www.un.org/en/global-issues/ageing adresinden 16.02.2022 tarihinde alınmıştır.
50. Uyanık, Y. ve Başyiğit, R. (2018). Demografik Yapı İçinde Yaşlı Nüfusun Görünümü ve Aktif Yaşlanma Yaklaşımı Perspektifinde Politika Örnekleri. İş ve Hayat, 4(8), s. 273-310.
51. WHO. (2015). World Report on Ageing and Health. Luxembourg: World Health Organization. https://platform.who.int/docs/default-source/mca-documents/ageing/9789240694811-eng.pdf?Status=Master&sfvrsn=d71aa836_4 adresinden 20.02.2022 tarihinde alınmıştır.
52. WHO. (2020). Decade of Healthy Ageing 2020-2030. World Health Organizations. https://cdn.who.int/media/docs/default-source/decade-of-healthy-ageing/final-decade-proposal/decade-proposal-final-apr2020-en.pdf?sfvrsn=b4b75ebc_25&download=true adresinden 20.02.2022 tarihinde alınmıştır.
53. WHO. (2022). Health topics: Ageing. World Health Organization: https://www.who.int/health-topics/ageing#tab=tab_1 adresinden 20.02.2022 tarihinde alınmıştır.
54. Williams, G. A., Cylus, J., Tayara, L. A., Roubal, T., Tsilaajav, T. and Barber, S. L. (2022). Can healthy ageing moderate the effects of population ageing on economic growth and health spending trends in Mongolia? A modelling study. Health Research Policy and Systems, 20, s. 1-12. doi:doi.org/10.1186/s12961-022-00916-0