Public Social Expenditures and Economic Growth In Turkey

Abstract

The fact that the classical school, which focuses on the invisible hand and free market, could not produce a solution to the crisis of 1929 and so opened the door to the Keynesian approaches that envisaged interventions to the economic game. Thus, liberal policies, which were trusted since the industrial revolution, were replaced with welfare-centered policies and this continued until the 1970s. As a result of the socioeconomic developments in the 1970s, the welfare state approach was started to be abandoned and Neoliberal policies began to come to the agenda again. In this process of transformation, societies have faced serious crisis in socioeconomic and political terms. To cope with emerging problems, countries have started to make social spending since the 1980s and over time, the existence and nature of the relationship between these expenditures and economic growth began to be questioned. In the scope of study, the relationship between social expenditures (in kind and cash) and economic growth is examined for Turkey. In this respect, the stationarity of variables, taken from IMF and OECD-SOCX database, are tested with the Dickey - Fuller (ADF) and Phillips - Perron (PP) unit root tests. Then, structural vector auto regression analysis (SVAR) was used to analyze long-term relationships between variables, and impulse-response functions, variance decomposition, and pairwise Granger causality test were performed. According to the results of the structural analysis, variables affect each other in varying proportions and there is a unidirectional causal relationship from cash public social expenditures to the social expenditures (in kind) and GDP. This situation supports the Keynesian approach and endogenous growth theories, which state that social expenditures are acts like a type of investment and effective on economic growth in Turkey.

Keywords

• Social Expenditures,Economic Growth,Structural VAR

TÜRKİYE’DE SOSYAL HARCAMALAR VE EKONOMİK BÜYÜME İLİŞKİSİ

Öz

Görünmez el ve serbest piyasa odağındaki klasik görüşün 1929 krizine çözüm üretememesi, ekonomik oyuna müdahaleleri öngören Keynesgil yaklaşımlara kapı aralamıştır. Böylece sanayi devriminden itibaren güven duyulan liberal politikaların yerini refah merkezli politikalar almaya başlamıştır ve bu durum 1970li yıllara kadar sürmüştür. 1970lerde yaşanan gelişmeler sonucunda refah yaklaşımından neoliberal politikalara yöneliş başlamıştır. Bu dönüşüm sürecinde toplumlar sosyoekonomik ve politik anlamda ciddi krizlerle karşı karşıya kalmışlardır. Ortaya çıkan sorunlarla baş edebilmek için ülkeler 1980ler itibaren sosyal harcamalar yapmaya başlamışlar ve zaman içinde bu harcamalar ile ekonomik büyüme arasındaki ilişkinin varlığı ve mahiyeti sorgulanmaya başlamıştır. Çalışma kapsamında Türkiye’nin 1980 sonrası dönemde aynî ve nakdî kamusal sosyal harcamaların ekonomik büyüme ile olan ilişkisi incelenmektedir. Bu doğrultuda ilk olarak IMF ve OECD-SOCX veri tabanından elde edilen değişkenlerin durağanlıkları Genişletilmiş Dickey - Fuller (ADF) ve Phillips – Perron (PP) birim kök sınamalarıyla test edilmektedir. Ardından değişkenler arasındaki uzun dönemli ilişkileri analiz eden yapısal vektör oto regresyon analizi (SVAR) yapılarak etki-tepki fonksiyonları, varyans ayrıştırması ve pairwise Granger nedensellik testi yapılmıştır. Elde edilen analiz sonuçlarına göre değişkenler birbirlerini değişen oranlarda etkilemektedirler ve nakdî sosyal harcamalar ile aynî sosyal harcamalar ve GSYH arasında tek yönlü nedensellik ilişkisi mevcuttur. Bu durum sosyal harcamaların ekonomik büyüme üzerinde etkili olduğunu ifade eden Keynesgil yaklaşım ve İçsel Büyüme modellerini destekler mahiyettedir ve sosyal harcamaların Türkiye ekonomisinde bir tür yatırım olduğunu ifade etmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Harcamalar,Ekonomik Büyüme,Yapısal VAR

Kaynakça

1. AKBAŞ, Yusuf Ekrem, ZEREN, Fatma ve ÖZEKİCİOĞLU, Halil, (2013), “Türkiye’de Parasal Aktarım Mekanizması: Yapısal VAR Analizi”, C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Cilt. 14, Sayı. 2, ss. 187-198.
2. AKÇACI, Taner ve KOÇAĞ, Esra Karapınar, (2012), “Türkiye’de Sosyal Harcamalar ve Yoksulluk”, Turgut Özal Uluslararası Ekonomi ve Siyaset Kongresi II, T.C. İnönü Üniversitesi İİBF, Malatya.
3. ALPER, F. Özlem ve DEMİRAL, Mehmet, (2016), “Public Social Expenditures and Economic Growth: Evidence from Selected OECD Countries”, Research in World Economy, Vol. 7, No. 2, Ss. 44-51.
4. APAYDIN, Şükrü ve ŞAHİN, Hasan, (2017), “Türkiye'de Kısa Vadeli Sermaye Akımlarının İktisadi Dalgalanmalar Üzerindeki Etkileri: Bir Uzun Dönem Kısıtlı SVAR Modeli”, Politik Ekonomik Kuram. Cilt. 1. Ss. 22-72.
5. ARISOY, İbrahim, ÜNLÜKAPLAN, İlter ve ERGEN, Zuhal, (2010), “Sosyal Harcamalar ve İktisadi Büyüme İlişkisi: Türkiye Ekonomisinde 1960 – 2005 Dönemine Yönelik Bir Dinamik Analiz”, Maliye Dergisi, Sayı: 158, ss. 398-421.
6. AYDIN, M. Kemal ve ÇAKMAK, Eyüp Ensar, (2017), “Sosyal Devletin Temelleri”, Bilgi, Cilt: 34, ss: 1-19.
7. AYUBA, Akwe James, (2014), “The Relationship between Public Social Expenditure and Economic Growth in Nigeria: An Empirical Analysis”, International Journal of Finance and Accounting, Vol. 3, Iss.3, pp: 185-191.
8. BALDACCI, E., CLEMENTS, B., GUPTA, S., and CUI, Q. (2008). “Social Spending, Human Capital, and Growth in Developing Countries,”, World Development, Vol.36, No:8, 1317-1341.

9. BERNANKE, B. S. (1986), “Alternative Explanations Of The Moneyıncome Correlation”, Nber Working Paper, No:1842, Pp. 1-62.
10. BIYIKLIOĞLU, Melek, (2017), “İç Borçların Sosyal Harcamalara Etkisi: Türkiye Üzerine Bir İnceleme”, Journal of International Management, Educational and Economics Perspectives, Vol: 5, No: 2, pp. 45-58.
11. BİRİNCİ, Mehmet, (2018), “Sosyal Hizmet Örgütleri ve Yenilikçi Yaklaşımların Önemi Üzerine Bir Değerlendirme”, Sosyal Çalışma Dergisi, Cilt: 2, Sayı: 2, ss. 43-62.
12. CHRISTIANO, L.J. And EICHENBAUM, M., (1992), “Current Real-Business-Cycle Theories And Aggregate Labor-Market Fluctuations”, The American Economic Review, Vol. 82, Iss.3, Pp. 430-450.
13. ÇALIŞKAN, Şadan, KARABACAK, Mustafa ve MEÇİK, Oytun, (2018), “Türkiye’de Uzun Dönemde Eğitim ve Sağlık Harcamaları ile Ekonomik Büyüme İlişkisi”, Dokuz Eylül Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt:33, Sayı:1, ss. 75-96
14. DARBY, J. and MELITZ, J. (2008), “Social Spending And Automatic Stabilizers In The OECD”, Economic Policy, No:56, pp.715-756.
15. DE GRAUWE, Paul ve POLAN, Magdalena (2005), “Globalization and Social Spending”, Pacific Economic Review, Vol.10, No:1.
16. DİLİK, Sait (1992), Sosyal Güvenlik, Yükseköğretim Kurulu Matbaası, Ankara.
17. DOAN, T. , R. Lıtterman And C. Sıms, (1984), “Forecasting And Conditional Projection Using Realistic Prior Distributions”, Econometric Reviews, Vol. 3, Pp. 1-100.
18. DUMAN, Yakup Koray, (2017), “Türkiye’de Cari İşlemler Dengesi Ve Ekonomik Büyüme Arasındaki İlişki”, Sakarya İktisat Dergisi, Cilt: 6, Sayı: 4, ss. 12-28.
19. EMMANUEL, C. M., PIUS, C. and GREENWELL, M. (2013). Impact Of Government Sectoral Expenditure On Economic Growth In Malawi, Journal of Economics and Sustainable Development, Vol.4, Iss.2, pp.71 -78.
20. ENDERS, Walter, (2015), Applied Econometric Time Series - Fourth Edition, Wiley, Hoboken-New Jersey, Usa.
21. FURCERI, Davide ve ZDZIENICKA, Aleksandra, (2012), “The Effects of Social Spending on Economic Activity: Empirical Evidence from a Panel of OECD Countries*”, Fıscal Studies, Vol. 33, No. 1, pp. 129–152.
22. GIOACCHINO, Debora Di ve SABANI, Laura, (2009), “The Politics Of Social Protection: Social Expenditure Vs Market Regulation”, International Review of Applied Economics, Vol.23, No.3, pp. 387-404, DOI: 10.1080/02692170902811843
23. GRANGER, C., W., J., 1969, “Investigating Causal Relations by Econometric Models and Cross-Spectral Methods”, Econometrica, Vol. 37, Iss. 3, pp. 424-38.
24. GÜMÜŞ, İskender, (2018), “Tarihsel Perspektifte Refah Devleti: Doğuş, Yükseliş Ve Yeniden Yapılanma Süreci”, Journal of Political Administrative and Local Studies, Cilt:1, Sayı:1, ss: 33–66.
25. HASSAN ALİ, Hisham Mohamed, (2014), “An Econometric Perspective Social Spending and Economic Growth in the Sudan”, Available at SSRN: https://ssrn.com/abstract=2433463 or http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.2433463
26. IM, Tobin, CHO, Wonhyuk ve PORUMBESCU, Gregory, (2011), “An Empirical Analysis of the Relation Between Social Spending and Economic Growth in Developing Countries and OECD Members”, Asia Pacific Journal of Public Administration, Vol. 33, No:1, pp. 37-55.
27. JOHNNY, Nelson; Markjackson, DUMANİ ve TİMİPERE, Ekokeme Tamaroukro, (2018), “Effect Of Government Social Expenditure On Economic Growth In Nigeria (1981-2016)”, International Journal of Innovative Research and Advanced Studies (IJIRAS), Vol. 5, Iss. 1, Ss. 265-277.
28. KHAN, Habibullah ve BASHAR, Omar K. M. R., (2015), “Social Expenditure And Economic Growth: Evidence From Australia And New Zealand Using Cointegration And Causality Tests”, The Journal of Developing Areas, Vol. 49, No. 4, pp: 285-300.
29. LINDERT, Peter, (1996), “Does Social Spending Deter Economic Growth?”, Challenge, Vol. 39, No. 3, pp. 17-23.
30. LINDERT, Peter, (2004), “Social Spending and Economic Growth”, Challenge, Vol. 47, No. 4, pp. 6-16.
31. MALYOVANYİ, Mykhaylo; IVANOVA, Nataliia; MELNYK, Kateryna;
32. NEPOCHATENKO, Oleksandr ve ROLİNSKYİ, Oleksandr, (2018), Assessment of the social expenditure impact on the economic growth in OECD countries”, Problems and Perspectives in Management, Vol. 16, Iss. 3, Ss. 389-405.
33. NARAYAN Paresh Kumar, SEEMA NARAYAN, Arti Prasad, (2008), “A Structural Var Analysis Of Electricity Consumption And Real Gdp: Evidence From The G7 Countries”, Energy Policy, Vol: 36, Pp.2765 – 2769.
34. NWODO, O. S. and UKAEGBU, C. (2017). Public Social Expenditure Mix And Economic Growth In Nigeria, Journal of Economics and Sustainable Development, Vol.8, Iss.11, pp. 29- 37.
35. OECD, (2019), “Public Social Spending is High in Many OECD Countries”, Social Expenditure Update – 2019, https://www.oecd.org/social/expenditure.htm Erişim: 11.03.2019
36. OECD-SOCX, Social Expenditure Database - Sosyal Harcamalar Veri tabanı, http://www.oecd.org/social/expenditure.htm, Erişim: 11. 02.2019
37. ÖZDEMİR, Saadettin, (2012), “Dînî Sosyal Hizmetlerin Temelleri”, SDÜ Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı:25, Ss: 194-211.
38. REİS, Bedriye, (2015), Tasavvufî Sosyal Hizmet/Sûfîlerin Manevî Terapi Yöntemleri- Ali SEYYAR, Rağbet Yayınları, İstanbul, 2015- kitap özeti, dergİabant (AİBÜ İlahiyat Fakültesi Dergisi), Cilt:3, Yıl:3, Sayı:6, 3:165-170.
39. LITTERMAN, Robert B., (1979), "Techniques Of Forecasting Using Vector Autoregressions," Working Papers 115, Federal Reserve Bank of Minneapolis.
40. SAYILI, Halil, MENGENCİ, Cengiz ve BÜRCÜ, Ramazan, (2015), “Yönetim Düşüncesinin Evrimi ve Sosyal Hizmet Yaklaşımı”, Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi Sosyal Hizmet Özel Sayısı, ss.37-57
41. SHAPIRO, M. And M. WATSON, (1988), “Sources Of Business Cycles Fluctuations”, İn S. Fischer (Ed.), Nber Macroeconomics Annual, Vol. 3, Mıt Press, Pp. 111-155.
42. SIMS, C. (1980), “Macroeconomics And Reality”, Econometrica, Vol.48, No.1, Pp. 1-48.
43. SIMS, C. (1986), “Are Forecasting Models Usable For Policy Analysis?”, Federal Reserve Bank Of Minneapolis Quarterly Review, Vol.10, No.1, Pp. 2-16
44. ŞEKER, Aziz, (2012), Sosyal Hizmete Giriş, T.C. Anadolu Üniversitesi Yayını No: 2533, Açıköğretim Fakültesi Yayını No: 1504, Eskişehir.
45. TAKIM, Abdullah, (2010), “Türkiye’de Ekonomik Büyüme ile İşsizlik Arasındaki İlişki: Granger Nedensellik Testi”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı. 27, pp.1-8.
46. VARLIK, Serdar, (2017), “Ülke Risk Primi Şokunun Bankacılık Sisteminin Sağlamlığına Etkisi: SVAR Modeli Çerçevesinde Türkiye Örneği”, Sosyoekonomi, Vol. 25, No.33, Ss.103-126.