Current Problems in Quran Recitation: Melodic Excess, Tajweed Violations, Waqf-Ibtida, and Emphasis Errors
Abstract
This article aims to systematically identify the erroneous practices and perceptions that are preva-lent in contemporary Quranic recitation and pose problems from both a scientific and aesthetic per-spective, to analyze the causes of these errors, and to remind readers of the fundamental principles of correct recitation. The study examines these problems, which undermine the recitation tradition, under four main headings: melodic excess, violations of tajwid (rules of Quranic recitation), errors in pausing and beginning (waqf and ibtida), and incorrect emphasis practices. The main goal of the research is to identify these errors from their scientific, jurisprudential, and pedagogical dimensions, revealing how the transformation of recitation into a purely aesthetic spectacle damages its mean-ing, and to offer suggestions for a recitation understanding that prioritizes the devotional aspect and conforms to the principles of recitation. The study utilizes qualitative research methods, specifically textual analysis and literature review. Classical recitation, tajwid, and jurisprudence sources, as well as modern academic studies, have been reviewed; Subsequently, a comparative and critical analysis was conducted within the context of the identified error categories. Current cases of recitation and concrete errors in reading were supported by examples from the verses, and the study systematically evaluated modern deviations. The findings indicate that artistic concerns distort the articulation and lengthening of vowel markings, that incorrect usage is widespread through digital platforms, that omissions of pauses and beginnings lead to semantic disconnects, and that emphasis errors damage the morphological structure of the words. It is concluded that the "teacher-student" relationship should be preserved in Quranic recitation education, and that recitation should be performed with a focus on its primary function of conveying meaning and demonstrating a sense of devotion, rather than being purely for show
Keywords
المشكلات المعاصرة في تلاوة القرآن: الإفراط اللحني ومخالفات التجويد والوقف والابتداء وأخطاء النبر
Öz
تشرع هذه المقالة في رصد وتحديد التطبيقات والمفاهيم الخاطئة التي شاعت في تلاوة القرآن الكريم في وقتنا الراهن، والتي تشكل إشكالاً من الناحيتين العلمية والجمالية، مستهدفةً تحليل أسباب هذه الأخطاء والتذكير بالمبادئ الأساسية للتلاوة الصحيحة، حيث تتناول الدراسة هذه المشكلات التي تنال من تقاليد التلاوة تحت أربعة عناوين رئيسة هي: الإفراط في النغم، وانتهاكات أحكام التجويد، وأخطاء الوقف والابتداء، وتطبيقات النبر الخاطئة، سعياً لإظهار كيف أن تحول التلاوة إلى مجرد عرض جمالي يضر بوحدة المعنى مع تقديم مقترحات تمنح الأولوية للبعد التعبدي، وقد اعتمدت الدراسة على المنهج النوعي بأسلوب تحليل النصوص والمسح المكتبي للمصادر الكلاسيكية في القراءات والتجويد والفقه والدراسات الأكاديمية الحديثة لإجراء تحليل مقارن ونقدي، كما قُيّمت الانحرافات الحديثة بشكل منهجي من خلال دعم الأداءات المعاصرة والأخطاء الملموسة بأمثلة من الآيات الكريمة، لتظهر النتائج أن الهواجس الفنية أفسدت مخارج الحروف ومدد الـمدود، وأن المنصات الرقمية ساهمت في انتشار الاستخدامات الخاطئة، فضلاً عن تسبب إهمال الوقف والابتداء في انقطاع المعنى وتضرر البنية الصرفية للكلمات بسبب أخطاء النبر، مما يخلص بالدراسة إلى ضرورة الحفاظ على علاقة "الشيخ والتلميذ" وتجريد التلاوة من صبغتها الاستعراضية لتأديتها بوظيفتها الأصلية المتمثلة في نقل المعنى واستشعار روح العبادة.
Anahtar Kelimeler
Kur’an Tilâvetinde Güncel Problemler: Melodik Aşırılık, Tecvid İhlalleri, Vakf-İbtidâ ve Vurgu Hataları
Öz
Bu makale; Kur’an tilâvetinde günümüzde yaygınlaşan hem ilmî hem de estetik açıdan sorun teşkil eden yanlış uygulama ve algıları sistematik bir şekilde tespit etmeyi, bu hataların sebeplerini analiz etmeyi ve doğru tilâvetin temel ilkelerini hatırlatmayı amaçlamaktadır. Çalışma tilâvet geleneğini zedeleyen bu problemleri; melodik aşırılık, tecvid ihlalleri, vakf-ibtidâ hataları ile yanlış vurgu uygu-lamaları olmak üzere dört ana başlık altında incelemektedir. Araştırmanın temel gayesi bu hataları ilmî, fıkhî ve pedagojik boyutlarıyla tespit ederek tilâvetin salt estetik bir gösteriye dönüşmesinin anlam bütünlüğünü nasıl zedelediğini ortaya koymakla birlikte tilâvet prensiplerine uygun, ibadet boyutunu önceleyen bir kıraat anlayışına yönelik öneriler sunmaktır. Çalışmada nitel araştırma yön-temlerinden metin analizi ve literatür taraması kullanılmıştır. Klasik kıraat, tecvid ve fıkıh kaynakla-rı ile modern akademik çalışmalar taranmış; ardından tespit edilen hata kategorileri bağlamında karşılaştırmalı ve eleştirel bir analiz yapılmıştır. Güncel tilâvet icraları ve kıraatteki somut hatalar âyetler üzerinde örneklerle desteklenerek modern sapmalar sistematik bir şekilde değerlendirilmiştir. Elde edilen bulgular; sanatsal kaygıların mahreç ve med sürelerini bozduğunu, dijital mecralar aracılığıyla hatalı kullanımların yaygınlaştığını, vakf-ibtidâ ihmallerinin anlam kopukluklarına yol açtığını ve vurgu hatalarının kelimenin morfolojik yapısını zedelediğini göstermektedir. Kıraat eği-timinde "hoca-talebe" ilişkisinin korunması ve tilâvetin gösteri boyutundan arındırılarak aslî işlevi olan anlam aktarımı ve ibadet bilinciyle icra edilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
Anahtar Kelimeler
