NAHİV KAİDELERİNİN TESPİTİNDE KULLANILAN KAYNAKLAR

Dil olgusu insanla başlamış insan nesli var olduğu sürece de var olmaya devam edecektir. Dilbilimciler tarihin her döneminde bu olgu üzerinde araştırmalar yapmış, dilin sözlü ve yazılı dönemleri olduğunu tespit etmişlerdir. Bir sonraki aşamada dünyada konuşulagelen dillerin gramerini tespit etmeye çalışmışlardır. Dünyada konuşulagelen dillerden biriside Arapçadır. Arapça bilindiği üzere çoğunlukla sözlü olarak devam ettirilegelen bir dil olup, İslam dininin insanlara din olarak gönderilişi ile birlikte, daha çok yazılı olarak aktarılmaya başlanmıştır. İslam’ın kutsal metni olan Kurân’ın dilinin Arapça olması başta olmaküzere daha birçok sebepten dolayı bu dile olan yöneliş artmış ve Arap dilbilimciler bu dilin gramerini tespit etmek için çok erken dönemden itibaren çalışmalarını başlatmışlardır. Gramer ilmine başlangıçta sarf, nahiv, delalet, vb. alt disiplinlere ayrılmadan önce nahiv dendiği bilinmektedir. Bu makalede nahiv terimi bu genel manada kullanılmış ve bu ilim tespit edilirken belli bir yöntem izlenmiş olduğu görülmektedir. İzlenen bu yönteme klasik eserlerde nahiv usulü ya da usulü’n-nahv denmiştir. Bu makalede nahvin tespitine kaynaklık eden sema, icma, kıyas ve ıstıshab incelenip tanıtımı yapılacaktır.