Okul Öncesi Eğitim Kurumlarına Devam Eden 5-6 Yaş Grubu Çocukların Yeme Davranışları ile Anne-Baba İlgi Düzeyi Arasındaki İlişkinin İncelenmesi
Abstract
Yöntem ve Araçlar: Araştırmanın örneklemini 2017-2018 eğitim öğretim yılında İstanbul ili Milli Eğitim Bakanlığı‘na bağlı özel / resmi okul öncesi eğitim kurumlarına devam eden, 5-6 yaş grubu 357 çocuğun anne ve babaları oluşturmaktadır. İlişkisel tarama yöntemi kullanılmıştır. Çocukların ve ailelerinin demografik özelliklerini belirlemek için araştırmacı tarafından hazırlanan ”Kişisel Bilgi Formu”, çocukların yeme davranışlarını belirlemek için Lynda A. Archer, Peter L. Rosenbaum ve David L. Streiner (1990) tarafından geliştirilen ve Ünlü (2011) tarafından Türkçeye çevrilerek geçerlik güvenirlik çalışması yapılan ‘Çocuklarda Yeme Davranışı Değerlendirme Ölçeği’ kullanılmıştır. Çocukların anne-babalarının ilgi düzeyini belirlemek için Sucuoğlu, Özkal, Yıldız-Demirtaş ve Güzeller (2015) tarafından geliştirilen “Çocuğa Yönelik Anne-Baba İlgisi Ölçeği” kullanılmıştır.
Sonuçlar: Araştırma sonuçlarına göre; çocuklarda Yeme Davranışı Değerlendirme Ölçeği ile Çocuğa Yönelik Anne-Baba İlgisi Ölçeği anne formu arasında “düşük” bir ilişki bulunmuştur. Çocuklarda Yeme Davranışı Değerlendirme Ölçeği ile Çocuğa Yönelik Anne-Baba İlgisi Ölçeği baba formu arasında ise; sadece okula yönelik ilgi alt boyutu ile davranış alt boyutu arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülmektedir.
Keywords
okul öncesi dönem çocuğu, çocukta yeme davranışı, anne - baba ilgisi
References
- Ak, M. (2018). İlkokul kademesindeki öğrencilerin ebeveynlerine verilecek olan 3 adım anne babalıkta ustalaşma eğitim programının çocuğa yönelik anne-baba ilgisi üzerindeki etkisinin incelenmesi (Yüksek lisans bitirme projesi). Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
- Amato, P. R. (1994). Father-child relations, mother-child relations, and offspring psychological well-being in early adulthood. J Marriage Fam, 56(4), 1031-1042.
- Arabacı, N. ve Ömeroğlu, E. (2013). 48-72 aylık çocuğa sahip anne-babaların çocukları ile iletişimlerinin bazı değişkenler açısından incelenmesi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 30, 41-53.
- Arlı, M., Şanlıer, N., Küçükkömürler, S. ve Yaman, M. (2017). Anne ve çocuk beslenmesi. (8. bs.). Ankara: Pegem Akademi.
- Bozok, M. (2017). Türkiye’de babalığı anlamak serisi-I. Özel Araştırma Raporu. İstanbul.
- Brown, A. (2011). Media use by children younger than 2 years. Journal of the American Academy of Pediatrics, 128(5), 1040-1045. Erişim adresi: https://doi.org/10.1542/peds.2011-1753.
- Büyüköztürk, Ş. (2017). Bilimsel araştırma yöntemleri. (23. bs.). Ankara: Pegem Akademi.
- Carter, S. (2003). Educating our children together: Source book for effective family -school comminity partnerships. U.S. Office of Special Educational Programs.
- Chamberlin, L. A., Sherman, S. N., Jain, A., Powers, S. W. ve Whitaker, R. C. (2002). The challenge of preventing and treating obesity in lowincome, preschool children. Arch Pediatr Adolesc Med., 156(7), 662- 668.
- Chonchaiya, W. ve Pruksananonda, C. (2008). Television viewing associates with delayed language development. ActaPaediatrica, 97(7), 977-982. Erişim adresi: https://doi.org/10.1111/j.1651-2227.2008.00831.x.
