Yerel Düzeyde Eğitim Planlaması Modeli: Ankara Çubuk İlçesi Örneği

Abstract

Bu araştırma, Ankara Çubuk ilçesinde 2007–2016 yılları arasında toplanan nicel veriler ışığında yerel düzeyde eğitim planlamasını incelemekte ve 2025 yılına kadar kestirimler sunmaktadır. Betimsel tarama modeline dayalı olarak yürütülen araştırmada, nüfus dağılımları, öğrenci ve öğretmen sayıları, derslik kapasitesi ile bütçe harcamaları gibi göstergeler analiz edilmiştir. Araştırma, demografik eğilimler, maliyet analizleri ve örgütsel dinamikleri bir arada ele alan çok boyutlu bir yerel planlama modeli önermektedir. Planlama modeli, sınıf mevcutlarının dengelenmesi, öğretmen istihdamının kademeler arası uyumlu dağıtımı ve bütçenin birim maliyetler üzerinden izlenmesine dayalı politika seçenekleri üretilmesinde yol gösterici olabilir. Yerel veriyle desteklenen bu yaklaşım, mikro ölçekte edinilen bulguların politika yapımına aktarılmasını kolaylaştırmakta; kalite, erişim ve verimlilik hedeflerinin eşzamanlı gözetilmesine olanak sağlamaktadır. Öğrenci akış modelleri ve maliyet hesaplamaları yapılarak, eğitim yönetiminde veriye dayalı karar almanın önemi vurgulanmıştır. Bulgular, ilçede ilkokul düzeyinde öğrenci sayısının azaldığını, ortaokul ve lise kademelerinde ise artışın sürdüğünü göstermektedir. Derslik ve öğretmen dağılımındaki dengesizlikler, yerel gereksinimlerin dikkate alınarak planlama yapılması gerektiğini ortaya koymaktadır. Bütçe artışının öğrenci sayısı ve ihtiyaçlarla uyumlu olmaması, kaynakların etkin kullanımının sorgulanmasını gerektirmektedir. Ortaöğretim kademesinde görülen devamsızlık problemi ve merkezî sınav sisteminin olumsuz etkileri, öğrencilerin eğitim sürecini kesintiye uğratabilmektedir. Araştırma sonuçları, merkeziyetçi çerçevenin yanında, okullar ve ilçe birimleri düzeyinde katılımcı, veri temelli ve esnek planlama döngülerinin geliştirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır. Araştırma, yerel düzeyde katılımcı ve veri odaklı bir yaklaşımın gerekliliğini vurgulamakta buna ek olarak nüfus eğilimleri, maliyet analizleri ve örgüt içi dinamiklerini bir arada ele alan çok boyutlu bir model önerisi sunulmaktadır. Yerel veriyle desteklenen oluşturulan modelin , mikro ölçekte edinilen bulguların politika yapımına aktarılmasını kolaylaştırmakta; kalite, erişim ve verimlilik hedeflerinin eşzamanlı gözetilmesine olanak sağlamaktadır.

Keywords

• Eğitim planlaması
• ilçe planlama modeli
• eğitim yönetimi

Ethical Statement

“Yerel Düzeyde Eğitim Planlaması Modeli: Ankara Çubuk İlçesi Örneği” başlıklı bu araştırma, kamuya açık ve kurumsal istatistikî veriler (MEB, TÜİK, İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü kayıtları vb.) kullanılarak yürütülmüştür. Araştırma sürecinde insan katılımcılarla herhangi bir görüşme, gözlem veya anket çalışması yapılmamış; kişisel veri toplanmamıştır. Bu nedenle çalışma, etik kurul onayı gerektirmemektedir

An Educational Planning Model at the Local Level: The Case of Çubuk District in Ankara

Abstract

This study examines local-level educational planning in Ankara’s Çubuk district based on quantitative data collected between 2007 and 2016 and presents projections extending to 2025. Employing a descriptive survey model, the research analyzes indicators such as population distribution, numbers of students and teachers, classroom capacity, and budget expenditures. The study proposes a multidimensional local planning model that integrates demographic trends, cost analyses, and organizational dynamics. This model can serve as a framework for policy alternatives focusing on balancing class sizes, ensuring equitable teacher distribution across educational levels, and monitoring budgets through unit cost analyses. Supported by local data, this approach facilitates the transfer of micro-level findings into policy-making processes, allowing quality, access, and efficiency goals to be pursued simultaneously. Through the use of student flow models and cost calculations, the research emphasizes the significance of data-driven decision-making in educational administration. The findings indicate a decline in primary-level enrollment, whereas enrollment continues to increase at lower- and upper-secondary levels. Disparities in classroom and teacher distribution reveal the necessity of localized planning that responds to district-specific needs. Moreover, the inconsistency between budget growth and changes in student numbers underscores the importance of assessing the efficiency of resource utilization. At the secondary level, absenteeism and the adverse effects of centralized examination systems may interrupt students’ educational continuity. Overall, the study highlights the need to develop participatory, data-based, and flexible planning cycles not only within the centralized framework but also at school and district levels. It concludes by emphasizing that a locally supported model can enhance policy relevance, strengthen institutional capacity, and contribute to sustainable improvements in educational quality and equity.

Keywords

• District planning model
• educational administration
• educational planning

Ethical Statement

The study titled “Local-Level Educational Planning Model: The Case of Çubuk District, Ankara” was conducted using publicly available institutional and statistical data (from MoNE, TURKSTAT, and the District Directorate of National Education). No interviews, observations, or surveys involving human participants were carried out. Therefore, the study does not require ethics committee approval.

References

1. Altınok, M. (2022). Merkeziyetçilik ve yerel aktörlerin karar süreçlerine katılımı: Eğitimde yönetişim sorunsalı. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 12(1), 66–81.
2. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E. K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2020). Bilimsel araştırma yöntemleri (27. Baskı). Pegem Akademi.
3. Çakmak, Ö. (2008). Eğitimin ekonomiye ve kalkınmaya etkisi. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, (11), 33–41.
4. Çömlekçi, N. (2005). Temel istatistik ilke ve teknikleri. (4. Baskı). İstanbul: Bilim Teknik Yayınevi.
5. Ergen, H. (2013). Türkiye’de eğitimde planlama yaklaşımları ve kullanılan eğitim göstergeleri. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 151-167. https://izlik.org/JA76SU47FX (Erişim Tarihi: 15.06.2026).
6. Fırat, E., Ürün, E., & Aydın, A. (2015). Kalkınma ve eğitim ilişkisi: İnsani gelişme endeksine göre Türkiye’nin eğitim düzeyinin değerlendirilmesi [Konferans bildirisi]. International Conference on Eurasian Economies 2015, 876-883. https://congress.avekon.org/papers/1411. pdf (Erişim Tarihi: 15.06.2026).
7. Fraenkel, J. R., Wallen, N. E., & Hyun, H. H. (2019). How to design and evaluate research in education (10th ed.). McGraw-Hill Education. İlköğretim ve Eğitim Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun, Kanun No. 6287. (2012, 11 Nisan). Resmî Gazete (Sayı 28261). (Erişim Tarihi: 15.06.2026)
8. T.C. Kalkınma Bakanlığı. (2013). Onuncu Kalkınma Planı 2014–2018. T.C. Kalkınma Bakanlığı. https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Onuncu_Kalkinma_Plani-2014-2018. pdf (Erişim Tarihi: 15.06.2026).

9. Kanca, O. (2012). 1950-1960 arası Türkiye’de uygulanan sosyo-ekonomik politikalar. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(19), 47-63. https://izlik.org/ JA96SN74GN (Erişim Tarihi: 15.06.2026).
10. Karakütük, K. (2020). Eğitimde bütçe yönetimi- Okulda bütçe yönetimi. Pegem Akademi.
11. Karakütük, K. (2024). Eğitim planlaması. (9. Baskı). Pegem Akademi.
12. Karasar, N. (2012). Bilimsel araştırma yöntemi kavramlar ilkeler teknikler (24. Baskı). Nobel Akademik Yayıncılık.
13. OECD. (2023). Education at a glance 2023: OECD indicators. OECD Publishing. https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2023/09/education-at- a-glance-2023_581c9602/e13bef63-en.pdf (Erişim Tarihi: 15.06.2026).
14. T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2023). On İkinci Kalkınma Planı 2024–2028. T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. https://www.sbb.gov.tr/ wp-content/uploads/2023/12/On-Ikinci-Kalkinma-Plani_2024-2028_11122023.pdf (Erişim Tarihi: 15.06.2026).
15. Türkiye İstatistik Kurumu. (2017). Ankara Çubuk ilçesi yaş gruplarına göre yıllık nüfusu (2007-2016). Türkiye İstatistik Kurumu Nüfus İstatistikleri Portalı.
16. Yücel, F. (2014). Cumhuriyet Türkiye’sinin sanayileşmede ilk önemli adımı: Birinci beş yıllık sanayi planı (1934–1938). Ankara: TMMOB Elektrik Mühendisleri Odası. https://www.emo. org.tr/ekler/364a8ddae9aaddd_ek.pdf (Erişim Tarihi: 15.06.2026).