FİKİR VE SANAT ESERLERİNİN TEKNİK GEREKLİLİK NEDENİYLE GEÇİCİ ÇOĞALTILMASI

Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na (FSEK) göre bir eseri çoğaltma hakkı münhasıran eser sahibine aittir (m. 22). Çoğaltma, eserin işaret, ses veya görüntü nakil ya da tekrarına yarayan bir araca tespit edilerek insan duyularıyla doğrudan veya dolaylı olarak algılanabilir hale getirilmesidir. Mevcut düzenlemeye göre tespitin sürekli veya geçici olması, çoğaltma hakkı bakımından önem arz etmez. Böylece eser sahiplerine geniş çaplı bir koruma sağlanmıştır. Ancak teknik gereklilikten kaynaklanan geçici çoğaltmaların da çoğaltma hakkı kapsamında yer alması, bilgi toplumunun bazı gereklilikleri ile bağdaşmamaktadır. Bu nedenle Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’na teknik gereklilikten kaynaklanan geçici çoğaltmalar için bir istisna hükmü eklenmesi gündemdedir. Bu çalışmada, getirilmesi planlanan hükmün uygulama koşulları incelenmiş ve mevcut düzenlemeler çerçevesinde sorunun çözümü için başka hangi yollara başvurulabileceği tartışılmıştır.

Nach dem Gesetz über geistige und künstlerische Werke ist das Recht zur Vervielfältigung eines Werkes ein ausschließliches Recht des Urheberrechtsinhabers (Art. 22). Vervielfältigung bedeutet, das Werk den menschlichen Sinnen unmittelbar oder mittelbar wahrnehmbar zu machen, indem es an einem Mittel festgelegt wird, das der Übertragung oder Wiederholung eines Zeichens, Tons oder Bildes dient. Nach dem geltenden Recht ist es unerheblich, ob die Vervielfältigung dauerhaft oder nur vorübergehend ist. Dadurch wird den Urheberrechtsinhabern ein umfassender Schutz geboten. Dass aber auch vorübergehende Vervielfältigungen, die aus technischer Notwendigkeit erfolgen, in den Umfang des Vervielfältigungsrechts fallen, ist mit Bedürfnissen der Informationsgesellschaft nicht vereinbar. Aus diesem Grund ist geplant, im Gesetz über geistige und künstlerische Werke eine Ausnahmeregelung für technisch notwendigen vorübergehenden Vervielfältigungen einzuführen. In dieser Studie werden die Anwendungsbedingungen des Entwurfs untersucht und weitere Lösungsansätze im Rahmen der geltenden Regelungen diskutiert.

According to the Law on Intellectual and Artistic Works, the right of reproduction of a work is an exclusive right of the copyright owner (Art.22). Reproduction means making the work directly or indirectly perceptible by human senses by fixing it to a tool that is used for the transmission or repetition of a sign, sound or image. Whether the determination is permanent or temporary is irrelevant according to the applicable regulation for the right of reproduction. Thus, a wide-ranging protection is provided to the owners of the works. However, the inclusion of temporary reproductions arising from technical requirements in this context is incompatible with some requirements of the information society. For this reason, in the draft text regarding the amendments envisaged to be made in the Law on Intellectual and Artistic Works, an exception provision has been introduced for reproductions arising from technical necessity. In this study, the application conditions of the draft provision are examined and other ways to solve the problem within the framework of current regulations are discussed.