KOD ÇEVİRİSİNDE HAK SAHİBİNİN KENDİ KORUNAN PROGRAM UNSURUNUN TESPİTİ ÜZERİNE FSEK m. 38 YORUMU

Bu çalışmada, birlikte çalışabilirlik amacıyla FSEK m. 38/VI uyarınca hukuka uygun biçimde yürütülen kod çevirisi sırasında çeviriyi yapan tarafın kendi korunan ifadesinin karşı tarafın nesne kodunda yer aldığını saptaması ele alınmaktadır. Bu saptama, istisnanın doğrudan hedeflediği bir sonuç olmayıp sürecin dolaylı bir çıktısıdır. Yedinci fıkra üç kullanım yasağı içermektedir: birlikte çalışabilirlik dışı amaç, üçüncü kişilere aktarım ve esastan benzer program geliştirme. Merkezî soru, bu yasakların çeviriyi yapanın kendi ifadesine ilişkin söz konusu tespite uygulanıp uygulanmayacağıdır. Savunulan yorum, yasakların söz konusu duruma uygulanmadığı yönünde olup hükmün ratio legis'i, Direktif'in iç sistematiği ve karşılaştırmalı yargı pratiği üzerinden temellendirilmektedir. Yorumun usulî boyutu Türk yargı uygulaması üzerinden incelenmektedir: kabulü hâlinde hukuk davası yolu işlerlik kazanmakta; reddi hâlinde ise FSEK m. 71 şikâyeti ile CMK m. 134 dijital aramasına dayalı ceza yolu kalmakta ve uygulamada usulî kırılganlıklar ön plana çıkmaktadır. Türk hukukunda yorum iki düzlemde sürdürülebilir: yargısal yorum ile kanun yapımı birbirini tamamlayıcı niteliktedir.

This article examines the situation in which, during a decompilation lawfully conducted for interoperability purposes under the three cumulative conditions of Article 38(6) of the Turkish Copyright Act (FSEK), the decompiling party finds its own protected expression embedded in the target object code. Such a finding is not the direct objective of the exception but emerges as an incidental outcome of the process. Paragraph 7 contains three use prohibitions: use beyond interoperability, transfer to third parties, and development of a substantially similar program. The central question is whether these prohibitions extend to a finding concerning the decompiling party's own expression. The proposed interpretation answers in the negative; this result is grounded in the provision's ratio legis, the internal systematics of the Software Directive (Directive 2009/24), and comparative judicial practice. The procedural dimension is examined through Turkish judicial practice: accepting the interpretation activates a civil litigation pathway, while rejecting it confines the rightholder to the FSEK Article 71 complaint coupled with the digital search regime under Article 134 of the Turkish Criminal Procedure Code (CMK), where procedural fragilities arise in practice. In Turkish law, the interpretation may be sustained on two complementary levels: judicial interpretation and legislative refinement.