Christian Metz - Sinemada Anlam Üstüne Denemeler

Christian Metz, filmo-semiyotik, sinemasal göstergebilim ve film dili gibi konularda öncü çalışmalarıyla tanınan kuramcıdır (1982;1985). Metz, sinema ile fotografik görüntü arasındaki sınırları belirginleştirerek film eleştirisini psikanalitik çerçeveye yaklaştırmış ve sinema nesnesini imgesel olandan simgesel olana yöneltmiştir (1982, s. 3). O döneme kadar dilbilimsel yöntem ve tekniklerle çözümlenmeye çalışan sinema metinlerine yönelik yeni bir anlayış geliştirmiştir. Ona göre filmo-semiyoloji, dilbilimsel semiyoloji çalışmalarından sahip olduğu; öyküsel süreç, zamansal boyut, devinim ve görece karmaşık yan anlam örüntüleri bakımından keskin olarak ayrışmaktadır. Sessiz bir kâğıt dikdörtgen olan fotografik sözcük dağarcığının ise sinemasal sözcük dağarcığından çok daha küçük olduğu açıktır. Film sadece iki dakika uzunluğunda olsa bile, bu iki dakika, sesler, hareketler ve benzerleriyle, ekranın yüzeyinden ve projeksiyon gerçeğinden başka bir şey dahi söylemeden genişletilir (1985, s. 81). Sinemanın teknik olarak fotoğraflardan oluştuğu bilgisi esas alındığında, bir öyküsel düzlemde bu fotoğrafların, eninde sonunda anlamı oluşturan kısmi görünümler olduğunu ileri sürer. Ona göre sinemada bir ev gösterilmek istendiğinde önce bir merdiven, sonra dış duvarlardan bir tanesi, ardından bir pencerenin yakın çekim görüntüsü ve nihayet bütünsel bir toplu çekim sunulmaktadır (Metz, 2012, s. 97). Bu anlamda film, fotoğrafta rastlanılmayan bir tür kurgusal eklemliliğe sahiptir ve bu durum film analizinde kullanılacak yeni yöntemleri gerektirmektedir.