Kentsel Dönüşüm Projeleri ve Halk Katılımı

Öz

Sağlıklı ve yaşanılabilir kentsel mekan üretimi açısından bakıldığında, birbirinden oldukça farklı kentleşme uygulamalarına sahne olan ülkeler için, dönüşüm ya da yenileme yoluyla kentsel yaşam alanlarının yeniden düzenlenmesi, gerçekte çözümü acil bir sorunun varlığına işaret etmektedir. Özellikle ülkemizde bu sorunun çözümüne yanıt olarak geliştirilecek gerçekçi bir düzenlemenin, sağlıklı ve yaşanılabilir kentsel mekan sorununu tüm yönleriyle, başka bir değişle sosyal, ekonomik ve kültürel olarak ele alınması, belirli bir mekansal bütüne; kent, bölge ve hatta ulusal ölçekte düzenlemeler getirmesi gerekmektedir. Bu çalışmada halkın, kendilerini yakından ilgilendiren kentsel dönüşüm uygulamalarının içerisinde etkin bir şekilde yer almalarının yasalar ile desteklenerek sağlanması gereğine vurgu yapılmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Kentsel yaşam, kentsel mekan, kentleşme, kentsel dönüşüm

Urban Regeneration Projects and Public Participation

Abstract

The reconstruction of the urban life areas via regeneration or renewal for the countries witnessing the urbanization praxis quite distinctive from each other indicates the presence of a matter with its urgent solution in terms of concerning the output of healthy and livable urban abode. Peculiarly for our country, a real planning to be advanced as an answer to this matter should take the issue of the healthy and livable urban housing issue in all its parts alias of with social, economic and cultural sides and more bring urban, regional, and even national regulations to the definitive spatial whole. This study highlights the need for assuring the effectual participation of the public in the urban renewal praxis.

Keywords

• Urban life, urban abode, urbanization, urban renewal

References

1. konumda edilgen ve çaresiz kaldığı, egemen olan klasik siyaset anlayışının
2. ciddi anlamda değişerek, kentli bilinciyle yönetimi ve yöneticiyi aktif olarak
3. denetlemesi, yasalarla güvence altına alınarak sağlanmalıdır. Kent yönetimine
4. halkın katılımı düzenekleri araştırılmalı, mahalle ve semtler düzeyinde yerel
5. örgütlenme biçimleri üzerinde öneriler geliştirilmelidir.
6. Kentlerin ve kentlilerin yaşadıkları sorunları tanımlama, bu sorunları
7. kavrama, sorunların çözüm yollarının bilincine varma ve çözümü için uğraş
8. verme sürecinin başarılı olabilmesi, halkın toplumsal örgütlülükler içinde aktif

9. olarak yer almaya yöneltilmesiyle sağlanabilir. Bu örgütlülük yalnızca siyasi
10. parti olarak algılanmamalı, meslek odaları, konut kooperatifleşmelerine
11. yönelik sivil toplum kuruluşları gibi diğer örgütlü toplulukları da kapsamalıdır.
12. Sonuç olarak, kentlerin bir yandan insanlarıyla diğer yandan
13. demokratik örgütler ve kurumlarıyla, demokratikleşme sürecinin önemli bir
14. halkasını oluşturdukları gerçeği ön plana çıkmaktadır. Dolayısıyla, “Kentsel
15. Dönüşüm Projelerine”, kentlerin makro planlarının yapımından yani Kentlerin
16. Yönetiminden başlayarak, halkın ve halkın örgütlü temsilcilerinin katılımı ciddi
17. bir konudur, bu sağlanamadığı takdirde tüm projeler ve yatırımlar sağlıksız
18. kentsel gelişmenin, israfın, kentsel yağmanın ve güçsüz kesimlerin
19. ezilmesinin aracı olacaktır.
20. Boztaş, N., 1999, “Yerel Yönetimler Yasa Tasarısı ve Anayasa”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 8 (2): 3-10.
21. Çoşkun, B., 1996, “Türkiye’de İdari Vesayet Denetimi ve Yerel Yönetimlerin Özerkliği”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 5 (3): 35-47.
22. Çukurçayır, M. A., 2003, “ Dünyada Yerel Yönetimlerin Değişen Rolü ve Yeni Kimliği”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 12 ( 3): 5-21.
23. Ertekin, Y., 1995, “Yerel Yönetimlerde Halkla İlişkiler Sorunu”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 4 (5): 3-11.
24. Geray, C., 1993, “Nasıl Bir Yerel Yönetim Düzeltimi?”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 2 (5): 13-21.
25. Geray, C., 1996, “Yerel Yönetimler ve Habitat II”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 5 (3): 3- 17.
26. _____, 2001, “Kentleşme Sorunlarının Çözümü Açısından Küreselleşme, Özelleştirme, Yerelleşme ve Yerel Yönetimler”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 10 (4): 7-22.
27. Göymen, K., 2000, “Türkiye’de Yerel Yönetimler ve Yönetişim: Gereksinimler, Önermeler, Yönelimler”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 9 (2): 3-13.
28. Gül, H., 1997, “Yoksulluk, Kentsel Yeniden Kalkındırma ve Dallas Maple Avenue Örneği”, Amme İdaresi Dergisi, 30 (2): 91–104.
29. Gül, H. & Dulupçu, M. A., 2010, “Local Economic Development, Urban Change and Regeneration in Turkey: Possibilities for Transcending beyond Modernism”, içinde Urban Regeneration Management: International Perspectives, ed. Diamond, J., Routledge Publications, London.
30. Gül, H. & Ergun, C., 2009, “Toplumcu Belediyecilik ve Kent Kapılarını Sermayeye Açan Anahtar Olarak Kentsel Dönüşüm”, içinde Yerel Yönetimlerde Sosyal Demokrasi Toplumcu Belediyecilik (Teorik Yaklaşımlar, Türkiye Uygulamaları), der. Kamalak, İ. & Gül, H., s. 295-332, Kalkedon Yayıncılık, İstanbul.
31. Güler, B. A., 2001, “Yerel Yönetimlerde Reform Sorunu ”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 10 (3): 7-12.
32. Keleş, R., 2000, Yerinden Yönetim ve Siyaset, Cem Yayınevi, İstanbul.
33. _____, 2002, Kentleşme Politikası, İmge Yayınevi, Ankara.
34. Keskinok, H. Ç., 2006, Kentleşme Siyasaları, Kaynak Yayınları, İstanbul.
35. Kıray, M. B., 2003, Kentleşme Yazıları, Bağlam Yayınları, İstanbul.
36. Özden, P. P., 2002, Yasal ve Yönetsel Çerçevesiyle Şehir Yenileme Planlaması ve Uygulaması: Türkiye Örneği, Doktora Tezi, İTÜ Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
37. _____, 2005, “Türkiye’de Kentsel Dönüşümün Uygulanabilirliği Üzerine Düşünceler”, Yerel Dünya, Mahalli İdareler Teknoloji Araştırma ve Geliştirme Projesi Yayınları, 1 (1): 33-43.
38. Özel, M., 2000, “Kamu Yönetiminde Yeni Bir Örgütlenme İlkesi: Yerellik (Subsidiaritate)”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 9 (3): 25-43.
39. Özer, A., 2000, Kentleşme ve Yerel Yönetimler, Ürün Yayınları, Ankara.
40. Robert, J., 1999, Kent ve Halk: Kent Üzerine Alternatif Düşünceler, çev. Orhangazi, Ö., Ütopya, Ankara.
41. Saran, M. U., 1995, “Yeni Kent Düzeninin Toplumsal Temelleri”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 4 (3): 27-35.
42. Stewart J. & others, 1974, “Local Government: Perceptions and Approaches to Urban Deprivation”, içinde Report on a Study Commissioned by the Home Office, Urban Deprivation Unit, Birmingham.
43. Şengül, H. T., 1999, “Yerel Yönetim Kuramları: Yönetimden Yönetişime”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 8 (3): 3-19.
44. Thomas, S., 2003, A Glossary of Regeneration and Local Economic Development, Local Economy Strategy Center, Manchester, UK.
45. TMMOB Mimarlar Odası Ankara Şubesi, 2006a, “Kentsel Dönüşüm Tartışmaları-1”, Bülten 40.
46. _____, 2006b, “Kentsel Dönüşüm Tartışmaları-2”, Bülten 42.
47. Turok, I., 2004, “Kentsel Dönüşüm: Neler Yapılabilir ve Nelerden Kaçınılmalı?” içinde Uluslararası Kentsel Dönüşüm Uygulamaları Sempozyumu, Küçükçekmece Atölye Çalışması, 27-30 Kasım, İstanbul.
48. World Development Report, 1999-2000, Entering The 21.st Century, Published for the World Bank, Oxford University Press, Oxford.
49. Yıldırım, R., 2006, “59. Hükümet Döneminde Yapılan Belediye Reformunun Kısa Bir Değerlendirmesi” , Çağdaş Yerel Yönetimler, 15 (2): 31-60.
50. Yıldız, M., 1996, “Yerel Yönetimler ve Demokrasi”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 5 (4): 3- 15.
51. Yüksel, F., 2002,“Sürekli Değişen Kentsel Faktörler Karşısında Yerel Yönetimlerde Stratejik Planlama Gereği”, Çağdaş Yerel Yönetimler, 11 (1): 31-41.