Suça Sürüklenen Çocukların Topluma Entegrasyon Süreci: Kurum Bakımına Güncel Bir Bakış ve Öneriler

Abstract

Suça sürüklenen çocuklar (SSÇ) toplumda düzeni sağlayan kanunlarla ihtilafa düşmektedirler. Toplumdaki kurallar ve kanunların aksi yönünde davranışları nedeniyle başarılı bir toplumsallaşma süreci yaşayamayan SSÇ'lerin rehabilitasyon süreci yeniden topluma entegre olmalarını amaçlamaktadır. Bu çocukların topluma entegrasyon süreci hem çocuk refahı hem de toplumun geleceği açısından hayati bir öneme sahiptir. Aile bireyleri bulunmayan SSÇ'lerin yanı sıra aile bireyleri bulunmakla birlikte SSÇ'yi ihmal eden, istismar eden veya reddeden konumda olmaları durumunda SSÇ'nin korunma ve bakım ihtiyacı ortaya çıkmaktadır. Bu noktada kurum bakımı çocuk refahını önceleyen ülkemizdeki mihenk taşları arasındadır. Dolayısıyla bu makale, kurum bakımında bulunan suça sürüklenen çocukların topluma entegrasyon sürecinin sağlıklı bir şekilde gerçekleşmesinde işlevsel olan politika ve uygulamaların ortaya konulmasını amaçlamaktadır. Bu anlamda sosyal devlet anlayışı ile çocuk refahı alanında önemli bir ilerleme kaydeden ülkemizde, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından verilen kurum bakımı hizmeti SSÇ gibi korunma ve bakım ihtiyacı olan çocuklar açısından çağdaşlarına nazaran ileri düzeyde hizmet sağlaması yönüyle göze çarpmaktadır. Zaman içerisinde farklı isimler alan ve işleyişinde değişiklikler yaşanan çocuk bakım kuruluş modellerinin optimal düzeyde hizmet verme yönünde büyük bir yol katettiği görülmektedir. Bu yönüyle SSÇ'lerin maksimum fayda sağlayabileceği ülkemizdeki çocuk bakım kuruluş modelleri diğer ülkelere örnek olabilecek başarılı modeller arasında değerlendirilebilir.

Keywords

• Suça Sürüklenen Çocuk
• Kurum Bakımı
• Rehabilitasyon

The Process of Integration into Society of Juvenile Offenders: A Current Overview of Institutional Care and Recommendations

Abstract

Juvenile offenders come into conflict with the laws that maintain order in society. The rehabilitation process aims to reintegrate juvenile offenders into society. Integrating these children into society is crucial for both child welfare and the future of the society. Institutional care is among the cornerstones in Türkiye that prioritizes child welfare. Therefore, this article aims to reveal the policies and practices that are functional in the healthy integration of children in institutional care who are juvenile offenders. In this sense, in Türkiye, which has made significant progress in the field of child welfare, the institutional care service provided by the Ministry of Family and Social Services stands out in terms of providing an advanced level of service compared to its contemporaries in terms of children in need of protection and care such as juvenile offenders. Institutional child care models, which have taken different names and changed in their functioning over time, have come a long way towards providing optimal service. In this respect, institutional child care in Türkiye, from which juvenile offenders can benefit, can be considered among the successful models that can set an example for other countries.

Keywords

• Juvenile Offenders
• Institutional Care
• Rehabilitation

References

1. KAYNAKÇA Abhishek, R. ve Balamurugan, J. (2024). Impact of social factors responsible for Juvenile delinquency–A literature review. Journal of education and health promotion, 13(1), 102. https://doi.org/10.4103/jehp.jehp_786_23
2. Abylaikha, S. M., Karmanova, Z. A., Konkhashova, U. M., Iskakova, M. B., ve Nursulankyzy, A. (2021). Behavioural Component in the Development of the Moral Culture among Preschool Children. Journal of Intellectual Disability-Diagnosis and Treatment, 9(5), 526-535. https://doi.org/10.6000/2292-2598.2021.09.05.11
3. Adalet Bakanlığı. (2023). Adalet İstatistikleri. Erişim Adresi: https://adlisicil.adalet.gov.tr/Resimler/SayfaDokuman/22042024115644ADalet_ist-2023CALISMALARI59.pdf
4. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2022). Çocuk Koruma Hizmetleri Planlama ve Çocuk Bakım Kuruluşlarının Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=39704&MevzuatTur=7&MevzuatTertip=5
5. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı. (2024). Bilgilendirme Kitapçığı. Erişim adresi: https://www.aile.gov.tr/media/159360/turkiye-geneli-bilgilendirme-kitapcigi_2024.pdf
6. Ain, M. N. E. (2021). Influence of school socialization styles on student's self esteem at secondary school level. International Research Journal of Education and Innovation, 2(2), 22-29. https://doi.org/10.53575/irjei.4-v2.2(21)22-29
7. Anadolu Ajansı. (2024). İçişleri Bakanı Yerlikaya: 2023 yılında maalesef 308 kadın, uğradığı şiddet nedeniyle hayatını kaybetti. Erişim adresi: https://www.aa.com.tr/tr/politika/icisleri-bakani-yerlikaya-2023-yilinda-maalesef-308-kadin-ugradigi-siddet-nedeniyle-hayatini-kaybetti/3271305
8. Arabacı, L. B., Taş, G. ve Dikeç, G. (2017). Çocuk ve ergenlerde madde kullanımı, suça yönelme, ruhsal bozukluklar ve hemşirelik bakımı. Bağımlılık Dergisi, 18(4), 135-144. https://dergipark.org.tr/en/pub/bagimli/issue/35459/391606

9. Ata, Z. (2018). Suça sürüklenmiş çocuklarda aile faktörünün etkisi. Yüksek Lisans Tezi, Üsküdar Üniversitesi, İstanbul.
10. Atak, I. (2022). Grup çalışmalarının bilinçli farkındalık, yaşam doyumu, algılanan stres ve öznel mutluluk düzeylerine etkisi: Çocuk Evleri Sitesi örneği. Doktora tezi. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi, İstanbul.
11. Aykul, M., Ceyhan, O., Şeker, O. F. ve Aytaç, S. (2022). Çocuk Alanında Çalışan Bakım Elemanlarının Sorunları Üzerine Nitel Bir Çalışma. Sosyal Sağlık Dergisi, 2(2), 100-123. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/2615994
12. Bæck, U. D. K. (2017). It is the air that we breathe. Academic socialization as a key component for understanding how parents influence children’s schooling. Nordic Journal of Studies in Educational Policy, 3(2), 123-132. https://doi.org/10.1080/20020317.2017.1372008
13. Balcı, E. (2019). Türkiye’de Çocuk Hizmetleri ve Sosyal Hizmet. Ed. Abidin Özdemir, Sosyal Hizmet Dergisi, 2(1), 6-17. https://shuder.org/Resimler/f90687d6-33a5-4768-a48f-52ead355ea1csosyal-hizmet-dergisi-temmuz-aralik-2019pdf.pdf#page=6
14. Baran, M. (2022). Sosyal hizmet merkezlerinde görev yapan sosyal çalışma görevlilerinin iş ve yaşam doyumu arasındaki ilişkinin incelenmesi: İstanbul il örneği. Yüksek Lisans Tezi. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi, İstanbul.
15. Bilgin, Ö. ve Mavili, A. (2017). Kurum Bakımındaki Cinsel İstismar Mağduru Çocuklara İlişkin Bir Araştırma. Türkiye Sosyal Hizmet Araştırmaları Dergisi, 1(2), 105-128. https://dergipark.org.tr/en/pub/tushad/issue/31868/368472
16. Bode, J. (2019). Juvenile punishment system in view of the need for education and reintegration. European Journal of Interdisciplinary Studies, 5(1), 69-82. https://revistia.org/files/articles/ejis_v5_i1_19/Bode.pdf
17. Bornstein, M. H., Kotler, J. A. ve Lansford, J. E. (2022). The future of parenting programs: An introduction. Parenting, 22(3), 189-200. https://doi.org/10.1080/15295192.2022.2086808
18. Brady, B. (2007). Developing children's participation: Lessons from a participatory IT project. Children & society, 21(1), 31-41. https://doi.org/10.1111/j.1099-0860.2006.00024.x
19. Buran, M. ve Çalık, E. (2019). Çocuk Destek Merkezlerinden Reşit Olarak Ayrılan Bireylerin Sosyal Hayata Uyum Süreci. Journal of Social Sciences And Education, 2(1), 149-161. https://dergipark.org.tr/en/pub/josse/issue/45348/551588
20. Bülbül, S. ve Doğan, S. (2016). Suça sürüklenen çocukların durumu ve çözüm önerileri. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi, 59(1), 31-36. https://seldabulbul.com/wp-content/uploads/2022/01/SucaSuruklenenCocuklarinDurumu.pdf
21. Castro-Zubizarreta, A. ve Calvo-Salvador, A. (2024). Child participation in early childhood education in Spain: When having rights does not mean being able to exercise them. Policy Futures in Education, 22(4), 642-658. https://doi.org/10.1177/14782103231180665
22. Caudill, J. W. ve Trulson, C. R. (2016). The hazards of premature release: Recidivism outcomes of blended-sentenced juvenile homicide offenders. Journal of criminal justice, 46, 219-227. https://doi.org/10.1016/j.jcrimjus.2016.05.009
23. Cavanagh, C. ve Cauffman, E. (2017). The longitudinal association of relationship quality and reoffending among first-time juvenile offenders and their mothers. Journal of youth and adolescence, 46, 1533-1546. https://doi.org/10.1007/s10964-017-0679-3
24. Ceylan, H., Gül, N. ve Öksüz, M. (2016). Sosyal çalışmacılarda iş doyumu ve tükenmişliğe etki eden faktörlerin sosyal hizmet alanlarına göre karşılaştırmalı incelenmesi. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 6(11), 43-69. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/269731
25. Çabuk, G. (2022). Çocuk Suçluluğu Bağlamında Çocuğu Suça İten Nedenler. Sosyal Politika ve Sosyal Hizmet Çalışmaları Dergisi, 3(1), 129-142. https://dergipark.org.tr/en/pub/spshcd/issue/71000/1135338
26. Çavuş, F. ve Çalış, N. (2021). İhmal Ve İstismarı Önlemeye Yönelik Çocuk Koruma Politikalarında Uzmanlaşmış Koruyucu Aile Modelinin Yeri. Toplum ve Sosyal Hizmet, 32(4), 1565-1586. https://doi.org/10.33417/tsh.900655
27. Çetin, A. (2019). Ergenlerde sosyalleşme, akran ilişkileri ve dindarlık arasındaki ilişkinin incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi. Necmettin Erbakan Üniversitesi, Konya. De Vries, S. L., Hoeve, M., Assink, M., Stams, G. J. J. ve Asscher, J. J. (2015). Practitioner review: effective ingredients of prevention programs for youth at risk of persistent juvenile delinquency–recommendations for clinical practice. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 56(2), 108-121. https://doi.org/10.1111/jcpp.12320
28. Donovan, R. (2022). Art Therapy with Juvenile Offenders-Building on Community, Strengths and Self-Esteem: A Literature Review. Expressive Therapies Capstone Theses. https://digitalcommons.lesley.edu/expressive_theses/585
29. Ege, R. ve Yazıbaşı, M. A. (2021). Sosyal Hizmet Alanında Görev Yapan Din Görevlilerinin Öz Yeterlik Algıları. Dinî araştırmalar, 24(61), 249-280. https://doi.org/10.15745/da.1020816
30. Ekinci, N. K. (2016). Suça sürüklenmiş çocukların annelerinin çocuklarına ilişkin algısı: Siirt örneği. Yüksek Lisans Tezi, Başkent Üniversitesi, Ankara.
31. Elmacı, D. (2022). Türkiye’de özel eğitim alanında korunmaya ihtiyacı olan çocuklar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 23(2), 409-429. https://doi.org/10.21565/ozelegitimdergisi.789072
32. Enginyurt, Ö. (2016). Ordu İlinde 2010-2014 Yılları Arasında Suça Sürüklenen Çocukların Değerlendirilmesi. Klinik Tıp Pediatri Dergisi, 8(5), 35-39. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/768405
33. Eraslan, F. A. (2022). Şefkat yorgunluğu ve tükenmişliğin sosyal çalışma görevlilerinin aile yaşantısına etkisi. Yüksek Lisans Tezi. Karabük Üniversitesi, Karabük.
34. Erbay, E., ve Çalış, N. (2022). Kurum Bakımı Altında Kalan Bireylerin Deneyimleriyle Korunma İhtiyacı Olan Çocuk Olmak: Retrospektif Bir Araştırma. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 2(3), 10-32. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/2850707
35. Eroğlu, Z. ve Demiröz, F. (2020). Aile Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına Bağlı Kuruluşlarda Psikososyal Destek Hizmeti Alan Çocukların Bu Hizmete İlişkin Algıları. Toplum ve Sosyal Hizmet, 31(1), 131-151. https://doi.org/10.33417/tsh.681859
36. Fırat, C. (2009). Suça sürüklenmiş çocuklarda öğrenilmiş çaresizlik düzeyinin farklı değişkenler ve algılanan anne baba tutumları bakımından incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Maltepe Üniversitesi, İstanbul.
37. Fondacaro, M. R. (2015). Why Should We Treat Juvenile Offenders Differently than Adults?. A new juvenile justice system: Total reform for a broken system, 105-129. https://doi.org/10.18574/nyu/9781479898800.003.0007
38. Gülel, E. A. (2019). Suça sürüklenen erkek çocuklarda aile aidiyeti ve yaşam doyumu ilişkisi: İstanbul örneği. Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi, Konya.
39. Gülmez, Ş. Z., Demirden, A. ve Durak, M. (2024). Çocukluk Çağı Travmaları ve Adil Dünya İnancı ile Çocuklarda Mükerrer Suça Sürüklenme Arasındaki İlişkinin İncelenmesi: Erzurum İl Örneği. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 14(1), 61-74. https://doi.org/10.17828/yalovasosbil.1351715
40. Holzer, K. J., Oh, S., Salas-Wright, C. P., Vaughn, M. G. ve Landess, J. (2018). Gender differences in the trends and correlates of major depressive episodes among juvenile offenders in the United States. Comprehensive psychiatry, 80, 72-80. https://doi.org/10.1016/j.comppsych.2017.09.005
41. Hong, C. W., Kwok-yin, C. K. ve Chun, W. M. (2012). Practical considerations in the implementation of further restorative justice programmes for juvenile offenders in Hong Kong. Journal of Asian Public Policy, 5(3), 311-321. https://doi.org/10.1080/17516234.2012.731161
42. Hughes, D., Cox, B., ve Das, S. (2023). Growing up, learning race: An integration of research on cognitive mechanisms and socialization in context. Annual Review of Developmental Psychology, 5(1), 137-167. https://doi.org/10.1146/annurev-devpsych-120321-015718
43. İzci, L. ve Uğurlu, H. (2018). Korunmaya Muhtaç Çocukların Mekân Değişikliği: Koğuşlardan Evlere. Journal of Institute of Economic Development and Social Researches, 4(9), 228-237. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/920873
44. Karabenk, D. (2018). Sosyal çalışma görevlilerinin tükenmişlik düzeyleri ve süpervizyonun önemi: İstanbul ili örneği. Yüksek Lisans Tezi. Kocaeli Üniversitesi, Kocaeli.
45. Karataş, Z. (2016). Çocuk adalet sistemi kapsamında suça sürüklenen çocuklara yönelik uygulamaların nitel analizi. Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi, Konya.
46. Keskin, M., Akova, O. ve Öz, M. (2015). Turizm Eğitimi Alan Öğrencilerin Rekreasyonel Etkinliklere Katılımlarının Önündeki Engellerin Belirlenmesine Yönelik Bir Çalışma. Journal of Recreation and Tourism Research, 2(4), 37-45. https://www.jrtr.org/index.php/jrtr/article/view/143
47. Khojanazarova, N. (2022). The Essence of Socialization of Children in Preschool Educational Institutions On the Basis of a Systematic Approach. World Bulletin of Social Sciences, 7, 5-7. https://www.scholarexpress.net/index.php/wbss/article/view/515
48. Kılıçoğlu, E. A. ve Güneş, E. (2023). Çocuk Refahı. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 3(6), 115-128. https://dergipark.org.tr/en/pub/dicod/issue/81620/1361815
49. Kızıltepe, R., Gümüşten, D., Sağel-Çetiner, E., Ebeoğlu Duman, M., Yılmaz Irmak, T. ve Aksel, Ş. (2023). An intervention program for male juvenile offenders in Turkey: a pilot randomized trial. International journal of offender therapy and comparative criminology, 67(13-14), 1307-1322. https://doi.org/10.1177/0306624X231165417
50. Kivarina, M. ve Makarevich, A. (2018, September). Problems of Socialization of the Personality in the Conditions of Digitalization of Economy. In International Conference on the Theory and Practice of Personality Formation in Modern Society (ICTPPFMS 2018) (pp. 210-217). Atlantis Press. https://doi.org/10.2991/ictppfms-18.2018.37
51. Koç, O., Ünlü Çeber, Ç. ve Ergüt. İ. K. (2021). Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın Çocuk İhmali Ve İstismarı Konusuna Kurumsal Yaklaşımı. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Politikaları Serisi, 1(1), 1-24. https://www.aile.gov.tr/media/72849/cocuk-politikalari-serisi-1.pdf
52. Kumar, S. (2019). The emerging trends of Juvenile Delinquency in India. Think India Journal, 22(1), 682-688. https://thinkindiaquarterly.org/index.php/think-india/article/view/19691/14557
53. Kurlychek, M. C., ve Johnson, B. D. (2010). Juvenility and punishment: Sentencing juveniles in adult criminal court. Criminology, 48(3), 725-758. https://doi.org/10.1111/j.1745-9125.2010.00200.x
54. Liu, R. Y. (2022). Guiding children to respond: Prioritizing children’s participation over interaction progression. Research on Language and Social Interaction, 55(2), 184-202. https://doi.org/10.1080/08351813.2022.2075652
55. Liu, S. ve Li, W. (2024). One policy, two implementations: probing policy specifications in two EMI courses in a Macao university. Current Issues in Language Planning, 1-20. https://doi.org/10.1080/14664208.2024.2405764
56. Macanovic, N. ve Pajic, M. (2022). Attitudes of Juvenile Offenders towards the Criminal Offense Committed. J. Crimin. & Crim. L., 60, 149. https://doi.org/10.47152/rkkp.60.2.7
57. Masters, A. S., Scott, M. E., Wright, C. A., Spiewak Toub, T., Dickinson, D. K., Golinkoff, R. M. ve Hirsh‐Pasek, K. (2023). Playing with words: Using playful learning experiences in the early childhood classroom to build vocabulary. The Reading Teacher, 76(6), 775-783. https://doi.org/10.1002/trtr.2201
58. Menon, S. E. ve Cheung, M. (2018). Desistance-focused treatment and asset-based programming for juvenile offender reintegration: A review of research evidence. Child and Adolescent Social Work Journal, 35(5), 459-476. https://doi.org/10.1007/s10560-018-0542-8
59. Mısırlı, G. N. (2023). Çocuk koruma sistemi kapsamında bakım tedbiri sürecinin nitel analizi. Yüksek Lisans Tezi. Sakarya Üniversitesi, Sakarya.
60. Mitrofanova, I. (2018). Professional Socialization Of Future Specialist’s Personality. In V. Chernyavskaya, & H. Kuße (Eds.), Professional Сulture of the Specialist of the Future, vol 51. European Proceedings of Social and Behavioural Sciences (pp. 1809-1820). Future Academy. https://doi.org/10.15405/epsbs.2018.12.02.192
61. Nazım, A. Ö. ve Köseoğlu, M. (2019). Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde Sosyal Hizmetlerin Yapısı ve İşleyişine Eleştirel Bir Bakış. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(2), 665-689. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/727688
62. Özdemir, M., Ertürk, V. Ö., Ünsal, N., Murzoğlu, G. ve Yılmaz, S. (2024). Çocukluğun Sosyolojisi ve Çocuk Hakları Sözleşmesi. International QMX Journal, 3(4), 1576-1582. https://doi.org/10.5281/zenodo.1109866
63. Özpolat, A. O. (2023). Çocuk İhmal ve İstismarının Politikalarla İlişkisi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 28(1), 141-153. https://dergipark.org.tr/en/pub/sduiibfd/issue/73642/1234153
64. Özpolat, A. O. ve Aktuna, E. (2023). Türkiye’de çocuk yoksulluğuna ilişkin bir değerlendirme. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(1), 204-223. https://doi.org/10.31592/aeusbed.1213348
65. Öztürk, A. B., Albayrak, H., Karataş, K., ve Aslan, H. (2024). Cinsel İstismara Karşı Çocuk Koruma Kanunu Kapsamında Verilen Tedbirlere Yönelik Meslek Elemanlarının Değerlendirmeleri. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (62), 167-188. https://doi.org/10.30794/pausbed.1413021
66. Öztürk, A. ve Tat, M. (2021). GÜVENDE: Çocuğu Kötü Muamelenin Etkilerinden Korumak İçin Neler Yapılabilir?. Gelişim ve Psikoloji Dergisi, 2(4), 181-207. https://doi.org/10.51503/gpd.971593
67. Öztürk, B. ve Erkul, H. (2023). İnsan Hakları Açısından Çocuk Suçluluğu Üzerine Nitel Bir Araştırma. TroyAcademy, 8(3), 262-295. https://doi.org/10.31454/troyacademy.1279473
68. Pappas, L. N. ve Dent, A. L. (2023). The 40-year debate: a meta-review on what works for juvenile offenders. Journal of experimental criminology, 19(1), 1-30. https://doi.org/10.1007/s11292-021-09472-z
69. Pryce, D. K., Alotaibi, H. A. ve Boateng, F. D. (2023). Gendered Criminality and Punishment: Does Gender Influence Juvenile Offending and Punishment in Saudi Arabia?. Crime & Delinquency, 00111287231195770. https://doi.org/10.1177/00111287231195770
70. Resmi Gazete. (2005). Çocuk Koruma Kanunu. Erişim adresi: https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=5395&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5
71. Resmi Gazete. (2022). Çocuk Koruma Hizmetleri Planlama ve Çocuk Bakım Kuruluşlarının Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik. Erişim adresi: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2022/09/20220906-12.htm
72. Sağlık, S. (2024). Psikososyal ve Manevi Sorunların Çözümünde Okul Sosyal Hizmetinin Gerekliliği. Journal of Mehmet Akif Ersoy University Economics and Administrative Sciences Faculty, 11(1), 85-115. https://doi.org/10.30798/makuiibf.1097910
73. Sarı, K. S., Uyanık, M. N., Ergüt, İ. K. ve Ünlü Çeber, Ç. (2021). Türkiye’deki Çocuk Araştırmaları Üzerine Sistematik Bir İnceleme. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Çocuk Politikaları Serisi, 1(5), 1-62. https://www.aile.gov.tr/media/92196/cocuk-pol-serisi-5.pdf
74. Sarı, S. A., Çiçek, A. U., Bütün, C. ve Yıldırım, A. (2019). Sivas ilinde suça sürüklenen çocuk olguların sosyodemografik ve klinik özellikleri. Adli Tıp Bülteni, 24(3), 177-182. https://doi.org/10.17986/blm.20192450173
75. Solmaz, H. (2017). Okul öncesi çocuklarının liderlik becerilerinin geliştirilmesi konusunda deneysel bir çalışma: Şimdinin küçükleri, geleceğin büyük liderleri. Yüksek Lisans Tezi. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale.
76. Sönmez, S. G. ve Baybuğa, M. S. (2021). Health care needs of juvenile offenders in Turkey. International Archives of Integrated Medicine, 8(5), 1-22. https://www.iaimjournal.com/wp-content/uploads/2021/05/iaim_2021_0805_01.pdf
77. Sözen, F. S. G. (2016). Suça sürüklenmiş ergenlerin çocukluk çağı ruhsal travmaları ve anne-babaya bağlanma düzeylerinin incelenmesi. Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, İstanbul.
78. Sunandar, A., Ediyanto, F. R., Puspitasari, F. H., Yuniarti, N. ve Iswahyudi, S. R. (2021). Inclusion Policy in East Javanese Cultural Perspective and Its Implication on Guidance and Counseling. Psikopedagogia, 10(1), 29-24. https://doi.org/10.12928/psikopedagogia.v10i1.20357
79. Sütçü, S., Batman, H., Eraslan, E., ve Demirel, A. C. (2023). Cumhuriyetin 100. Yılında geçmişten günümüze Türkiye’de çocuk koruma sistemi. Abant Kültürel Araştırmalar Dergisi, 8(16), 183-198. https://dergipark.org.tr/tr/pub/akader/article/1363895
80. Şahan, A. H. ve Albayrak, Ş. G. (2022). Çocuk Hükümlülerin Sosyal, Kültürel Ve Sportif Rekreasyon Faaliyetlerinin İncelenmesi: Ankara Çocuk Eğitim Evi Örneği. Journal of gastronomy, hospitality and travel, 5(1), 24-33. https://doi.org/10.33083/joghat.2022.110
81. Şahin, Ş. (2019). BM Pekin Kuralları ekseninde çocuk yargılaması ve çocuğun üstün yararı ilkesi. Yüksek Lisans Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi, İzmir.
82. Şimşek, H. (2021). Dilendirilen Çocukların Görünmezliği. Güvenlik Bilimleri Dergisi, 10(2), 517-542. https://doi.org/10.28956/gbd.1028705
83. Şimşek, H. (2021). Suç yönetimi bağlamında çocuk suçluluğu, cezalandırma sistemi ve eğitim. Kamu Yönetimi ve Politikaları Dergisi, 2(1), 93-120. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/1122057
84. Şirin, M. C. (2017). Fransa ve Türkiye’de Korunması Gereken Çocuk ve Çocuk Koruma İdaresinin Tarihsel Gelişimi. Çocuk ve Medeniyet, 2(3), 43-69. https://dergipark.org.tr/en/pub/cm/issue/57208/807861
85. Tapan, M. G. (2016). Madde kullanım öyküsü bulunan ergenlerde aile ve sosyal destek sistemlerinin incelenmesi Gaziantep ili örneği. Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi, Ankara.
86. Toğuç, D. (2021). Türkiye'de çocuk suçluluğu: Tekirdağ ili örneği. Yüksek Lisans Tezi, Trakya Üniversitesi, Edirne.
87. TRT Haber. (2023). Bakan Göktaş: Kuruluştan izinsiz ayrılan çocuklarla ilgili kriz masası kurduk. https://www.trthaber.com/haber/gundem/bakan-goktas-kurulustan-izinsiz-ayrilan-cocuklarla-ilgili-kriz-masasi-kurduk-814992.html
88. Türkiye İstatistik Kurumu. (2024). Güvenlik Birimine Gelen veya Getirilen Çocuk İstatistikleri. Erişim adresi: https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Juvenile-Statistics-Received-Into-Security-Unit-2023-53674
89. Uğur, S. B., ve Kılıç, A. K. (2022). Kurum Bakımında Yetişmiş Kişilerin Kurum Bakımı ve Sonrası Süreçte Yaşadıkları Sorunların Belirlenmesi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 33(1), 69-95. https://doi.org/10.33417/tsh.877684
90. Üzümcü, A. F. (2016). Çıraklık eğitiminin suça sürüklenmiş çocukların topluma kazandırılmasıdaki rolü: Ankara Çocuk Eğitimevi örneği. Yüksek Lisans Tezi, Anadolu Üniversitesi, Eskişehir.
91. Van Bijleveld, G. G., Dedding, C. W. ve Bunders-Aelen, J. F. (2014). Seeing eye to eye or not? Young people's and child protection workers' perspectives on children's participation within the Dutch child protection and welfare services. Children and Youth Services Review, 47, 253-259. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2014.09.018
92. Vaughn, M. G., Sattler, L. J. ve Holzer, K. J. (2022). Juvenile offenders. Clinical Forensic Psychology: Introductory Perspectives on Offending, 377-395. https://doi.org/10.1007/978-3-030-80882-2_20
93. Westby, C. (2012). Self-regulation and delaying gratification. Word of Mouth, 23(5), 1-5. https://doi.org/10.1177/1048395012440418
94. Wojciechowski, T. W. (2020). PTSD as a risk factor for the development of violence among juvenile offenders: A group-based trajectory modeling approach. Journal of interpersonal violence, 35(13-14), 2511-2535. https://doi.org/10.1177/0886260517704231
95. Yazıcı, E. (2013). Korunmaya Muhtaç Çocuklar ve Çocuk Evleri/Children in Need of Protection and Children's Homes. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(18), 499-525. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/183026
96. Yıldırım, V. (2023). Suça sürüklenen çocukların soruşturma evresi. Yüksek Lisans Tezi. Bursa Uludağ Üniversitesi, Bursa.
97. Yıldız, B. N. ve Karataş, M. (2024). Çocuk evleri hizmet modelinde psikososyal destek sağlayan meslek elemanlarının deneyimleri: Sivil toplum kuruluşu örneği. Toplum ve Sosyal Hizmet, 35(1), 113-135. https://doi.org/10.33417/tsh.1185725
98. Yolcuoğlu, İ. G. (2009). Türkiye'de çocuk koruma sisteminin genel olarak değerlendirilmesi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 18(18), 43-58. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/197984
99. Zimmermann, E. (2012). Modern-day orphanages: Exploring what it is like to grow up in a stable, long-term residential children's home. Yüksek Lisans Tezi. Iowa State University, Iowa.