AGRICULTURE IN TRABZON AT THE TURN OF THE XXTH CENTURY
Abstract
Though not being an agricultural land, Trabzon was a province that derived an important part of its revenue from agriculture. Because of the geographical and climatic factors, the agricultural activities in the area were carried out under difficult conditions and were based, to a great extent, on manpower. Although all kinds of fruit, vegetable and cereal were grown in the area, the main commercial products of the area were tobacco, hazelnut and beans. Corn was the min material of bread, the principal food of the people. That the agricultural lands were narrow and divided and that the climatic conditions were not suitable for the sufficient ripening of many agricultural products did not allow the local agriculture to have a commercial value and to create a self-subsistent economy. For this reason, the main workers of the agricultural activitiers were usually females and children, and in order to earn their living, males were working in other occupations and sometimes migrated to other provinces and countries.
Keywords
XIX. YÜZYIL SONU VE XX. YÜZYIL BAŞLARINDA TRABZON’DA TARIM
Abstract
Trabzon bir ziraat memleketi olmamakla birlikte kazancının önemli bir bölümünü tarımdan elde eden bir vilâyetti. Coğrafya ve iklim sorunları nedeniyle oldukça zor şartlar altında ve büyük oranda insan emeğine dayalı tarımın yapıldığı yörede hemen her tür meyve, sebze ve hububat yetişmekle birlikte buranın temel ticari ürünleri tütün, fındık ve fasulye idi. Mısır ise halkın temel gıda maddesi olan ekmeğin temel hammaddesiydi. Arazinin çok dar ve parçalanmış olması, iklimin ise birçok ürünün yeterince olgunlaşmasına izin vermemesi, yörede tarımın ticari değerinin olması bir yana geçimlik bir ekonomi olıuşturmasına bile müsaade etmiyordu. Bu nedenle bölgede tarımı genelde kadınlar ve çocuklar yapıyor, erkekler ise geçimlerini temin etmek için diğer meslek kollarında çalışıyor bazen de vilayet ve ülke dışına gidiyorlardı.
Keywords
