Zihin Yetersizliği Olan Öğrencilere İş Becerilerinin Öğretiminde Doğrudan Öğretim Yönteminin Etkililiği

Abstract

Bu araştırmanın amacı, hafif düzeyde zihin yetersizliği olan öğrencilere iş becerilerinin öğretiminde doğrudan öğretim yönteminin etkililiğini araştırmaktır. Bununla birlikte doğrudan öğretimin ortam ve kişiler arası genelleme etkisi, uygulama bittikten 1,3 ve 4 hafta sonraki kalıcılık etkisi ve öğretmenlerin hedeflenen becerinin öğretimine ilişkin görüşleri de incelenmiştir. Araştırmada tek denekli araştırma yöntemlerinden denekler arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli uygulanmıştır. Araştırmaya, ikisi erkek, biri kız olmak üzere toplam üç öğrenci katılmıştır. Doğrudan öğretim yönteminin iş becerilerinden olan yama yapma becerisinin öğretimindeki etkililiğini değerlendirmek üzere yoklama, izleme ve genelleme oturumları düzenlenmiş, değerlendirme için ise tek fırsat yöntemi kullanılmıştır. Bütün oturumlar bire bir öğretim düzenlemesi biçiminde yapılmıştır. Araştırmanın sonuçları, yama yapma becerisinin öğretiminde doğrudan öğretimin etkili olduğunu, öğretim sona erdikten 1,3 ve 4 hafta sonunda öğrenilen becerinin kalıcı olduğunu ve deneklerin yama yapma becerisini farklı ortamlara ve araçlara genelleyebildiklerini ve öğretmenlerin öğretilen beceriye ilişkin görüşlerinin olumlu olduğunu gösterir niteliktedir.

Keywords

• iş,beceri

References

1. Aslan, T. (2009). Zihinsel yetersizliği olan bireylere elektrikli çim biçme makinesiyle çim biçme becerisi öğretiminde eşzamanlı ipucuyla öğretimin etkililiği. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bolu.
2. Akmanoğlu, N. (2002) Otistik bireylere adı söylenen rakamı seçme becerisinin öğretiminde eşzamanlı ipucunun etkililiği. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Estitüsü, Temmuz
3. Ataman, A. (2003). Özel gereksinimli çocuklar ve özel eğitime giriş, Ankara: Gündüz Yayıncılık.Baran, N. (2003), İşverenlerin zihin engelli bireylerin istihdamlarına ilişkin görüş ve önerileri. Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
4. Bozkurt, F. (2001). Zihinsel yetersizliği olan çocuklara aperatif yiyecek-içecek hazırlama ve servis yapma becerilerinin öğretiminde sabit bekleme süreli öğretimin etkililiği. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Anadolu Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
5. Binder, C., ve Watkins, C. L. (1989). Promoting effective instructional methods: Solutions to America’s educational crisis. Future Choices, 1(3), 33-39.
6. Chandler, W. Schuster, J.W., ve Stevens, K.B.(1993). Teaching employment skills to adolescents with mild and moderate diabilities using a constant time delay procedure. Educatin and Training in Mental Retardation, 28(2)155-168.
7. Cavkaytar, A. (1990). Ankara Eğitilebilir Çocuklar İş Okulu öğrencilerinin iş eğitimine yönelik tutumları. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Anadolu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.
8. Carnine, Douglas W., Jerry Silbert, Edward J. Kame’enui, Sara G. Tarver, ve Kathleen Jungjohan. (2006). Teaching struggling and at-risk readers: a direct ınstruction approach. Upper Saddle River NJ: Pearson, 17-19, 24-26

9. Çay, E., ve Eldeniz-Çetin, M. (2017). Zihinsel yetersizliği olan bireylere serbest zaman becerilerinin küçük grupla öğretiminde video ipucunun etkililiği. Yüksek lisans tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bolu.