Molla Muhammed Bâkır Bâlekî’nin Kelâmî Görüşleri: Nübüvvet ve Sem‘iyyât Bağlamında
Abstract
İslâm düşünce tarihi kelâm alanında hicrî ikinci asra dayanan zengin bir literatür birikimine sahiptir. Bu birikimin ürettiği fikirler çeşitli mecralarda ele alınıp incelenmektedir. Molla Muhammed Bâkır Bâlekî de (1897-1972) bu mirası inceleme fırsatı yakalayan, 20. yüzyılda yaşamış, önemli ancak ülkemizde yeterince tanınma imkânı bulamamış bir isimdir. Bu makale ile kelâm ilminin ilk döneminden günümüze kadarki aşamalarını Bâlekî özelinde sorgulamak ve onun âhiret tasavvurunu ve nübüvvet hakkındaki görüşlerinin okuyucuların istifadesine istikrâ ve tahlil yöntemiyle sunmak hedeflenmektedir. Bâlekî, Şiî coğrafyasında yaşamış, Eş‘arî görüşü savunan bir isimdir. Dolayısıyla Şiî düşünce ortamında Sünnî düşüncenin savunusunu yapmıştır. Bâlekî hem naklî ilimlere hem de mantık ve felsefe gibi ilimlere hâkim biri olarak kelâmî savunusunu yüksek bir düzeye taşımıştır. Bu sebeple eserlerinde argümanlarını bilimsel olarak temellendiren, ikna edici, kuşatıcı bir dil kullanmaktadır. Ölüm ve ötesi hayatı ele alan sem‘iyyât konuları insanoğlunun ilk dönemlerinden beri en ilgi duyduğu konuların belki de en başında gelmektedir. Bâlekî’nin eserlerinden yola çıkılarak onun “sem‘iyyât”, yani nakle dayalı inanç konuları hakkındaki görüşlerine bakıldığında dakîk bir üslup ile karşılaşılmaktadır. O, sem‘yyâtı çok veciz bir şekilde “aklın mümkün gördüğü ancak nasıllığı ancak nakille bilinebilecek şey” olarak tanımlamaktadır. Sem‘iyyât ve nübüvvetle ilgili kavramlar, Bâlekî’nin özgün perspektifiyle akıcı ve ikna edici bir üslupla ele alınmaktadır. O kimi zaman klasik kelâm geleneğine bağlı, kimi zaman da klasik kelâm söyleminin dışında, örneğin kelâmî meselelerde tasavvufî argümanları kullanarak yeni bir söylemle hitap etmektedir. Bâlekî bu konuları akıl ve vahiy dengesini gözeterek ele almıştır. Bâlekî aynı zamanda konunun itikadi boyutunu dikkate alarak başvurduğu naklî bilgilerde titizlik göstermektedir. Bu nedenle muarızlarına karşı güçlü savunma ortaya koyarken aynı zamanda uydurma rivayetlere karşı dakik ve dikkatli davranmaktadır. Onun bu tavrı kelâmcıların genel metoduyla uyumludur. Bâlekî, nübüvvet ve sem‘iyyât bağlamında inanç esaslarını müteahhirîn dönemi metoduyla bazen de daha ileri bir dille harmanlayarak kuşatıcı bir tasavvurla sunmaktadır.
Keywords
The Theological Views of Mullā Muḥammad Bāqir Bālekī: In the Context of Prophethood and Sam‘iyyāt
Abstract
In the field of kalām within the history of Islamic thought, there exists a rich accumulation of literature dating back to the second century of the Hijra. The ideas produced by this accumulation are addressed and examined in various platforms. Molla Muḥammad Bāqir Bālekī (1897–1972) is also an important figure who lived in the twentieth century, had the opportunity to examine this heritage, yet could not find sufficient opportunity for recognition in our country. With this article, it is aimed to question the stages of the science of kalām from its early period to the present specifically through Bālekī, and to present his conception of the hereafter for the benefit of the readers. Bālekī lived in a Shīʿī geography and is a figure who defended the Ashʿarī view. Therefore, he carried out the defense of Sunnī thought within a Shīʿī intellectual environment. Bālekī, as someone who had mastery both over the transmitted sciences (naqlī) and over sciences such as logic and philosophy, elevated his theological defense to a high level. For this reason, in his studies he uses a persuasive and comprehensive language that grounds his arguments scientifically. Issues of samʿiyyāt, which deal with death and the life beyond, are perhaps among the foremost of the subjects that humankind has been most interested in since its earliest periods. When one looks at his views regarding samʿiyyāt, that is, belief-related subjects based on transmission, based on Bālekī’s studies one encounters a precise style. He defines samʿiyyāt very succinctly as “things which reason sees as possible, but whose how can only be known through transmission.” Concepts related to samʿiyyāt are handled with Bālekī’s original perspective in a fluent and persuasive style. At times, he adheres to the classical kalām tradition; at other times, outside of classical kalām discourse, for example by using Ṣūfī arguments in theological issues, he addresses the subject with a new discourse. Bālekī addressed these subjects by observing the balance between reason and revelation. Bālekī also shows meticulousness in the transmitted information he resorts to, by taking into consideration the creedal (iʿtiqādī) dimension of the subject. For this reason, while he puts forward a strong defense against his opponents, at the same time he behaves precisely and carefully against fabricated narrations. In conclusion, Bālekī presents the principles of faith within the framework of nubuwwa (prophethood) and samʿiyyāt (revealed matters), synthesizing them through the methodological approach of the post-classical (mutaʾakhkhirīn) period and, at times, employing a more advanced discourse to offer a comprehensive conception.
Keywords
