Cezaevinde Annesi ile Birlikte Kalan Çocukların Gelişimlerinin Karşılaştırılmalı Olarak Değerlendirilmesi*

Abstract

Amaç: Araştırma, cezaevinde annesinin yanında kalan çocuklar ile ailesi ile birlikte yaşayan sağlıklı gelişim gösteren çocukların gelişimlerinin karşılaştırılması amacıyla yapılmış tanımlayıcı tipte bir çalışmadır. Gereç ve Yöntem: Araştırmanın çalışma grubunu, kadın kapalı ceza infaz kurumunda annesi ile birlikte kalan üç ay ile dört yaş arasındaki çocuklar ile sağlam çocuk polikliniğine başvuran sağlıklı gelişim gösteren çocuklar ve anneleri oluşturmuştur. Araştırmaya, cezaevinde annesi ile birlikte kalan 25 kız ve 15 erkek çocuk ile eşit sayı ve cinsiyette sağlıklı gelişim gösteren çocuk olmak üzere toplam 80 çocuk ve anneleri alınmıştır. Verilerin toplanmasında “Genel Bilgi Formu” ile Savaşır, Erol ve Sezgin tarafından geliştirilen ve geçerlik-güvenirliği yapılan Ankara Gelişim Tarama Envanteri kullanılmıştır. Araştırma verileri araştırmacılar tarafından yüz yüze görüşme tekniği ile çocukların annelerine sorularak toplanmıştır. Verilerin analizinde Kolmogorov-Smirnov, Mann-Whitney U ve ki-kare testleri kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmadan elde edilen sonuçlara göre; çalışma grubuna alınan çocukların yaş ortalaması 25,68±14,15 aydır ve %62,5’i kızdır. Cezaevinde kalmayan sağlıklı gelişim gösteren çocukların dil-bilişsel, ince motor, kaba motor, sosyal-duygusal ve genel gelişim puan ortalamaları cezaevinde annesi ile birlikte kalan çocukların puan ortalamalarından daha yüksektir. Cezaevinde kalmayan çocukların %42,5’inin genel gelişim düzeylerinin %50 ve %50’nin üzerinde olduğu tespit edilmiştir. Cezaevinde annesinin yanında kalan çocukların ise %40’ının genel gelişim düzeylerinin %50 olduğu saptanmıştır. Cezaevinde annesinin yanında kalan çocukların %35,5’nin genel gelişim düzeyi %50’nin altında bulunurken, cezaevinde kalmayan çocukların %15’inin genel gelişim düzeyi %50’nin altında kalmıştır. Cezaevinde kalmayan çocukların kaba motor gelişimleri cezaevinde annesinin yanında kalan çocukların kaba motor gelişimlerinden anlamlı düzeyde daha ileridir (p<0,05). Sonuçta çocukların cezaevinde kalma durumları gelişim düzeylerinde anlamlı bir fark yaratmıştır [χ2 (df=2, n=80)=63,49, p<0,05]. Tartışma: Çevrenin çocuk üzerindeki etkileri ve cezaevinde annesi ile birlikte kalan çocuklar gerçeği göz önüne alındığında, farklı çevrelerde ve şartlarda büyüyen çocukların gelişimsel değerlendirmelerinin ve izlemlerinin yapılarak risk durumlarının belirlenmesi, olumsuz çevre koşullarının kaldırılması gereklidir. Özellikle erken çocukluk dönemindeki değerlendirme ve izlem, gelişimsel risklerin belirlenmesi, erken destek programlarının oluşturulması ve çocuğun gelecek yaşantısını sağlıklı geçirilebilmesi açısından büyük önem taşımaktadır. Sonuç: Cezaevi koşullarının çocukların gelişimlerini destekleyecek nitelikte olması ve uyaranlar açısından zenginleştirilmesi, annelere çocukların gelişimlerine destek olmalarına yönelik eğitimler verilmesi, çocukların gelişim takibini yapacak meslek elemanlarının cezaevlerinde görevlendirilmesi önerilmektedir.

Keywords

• Cezaevi
• Çocuk
• Gelişim
• Anne

Cezaevinde Annesi ile Birlikte Kalan Çocukların Gelişimlerinin Karşılaştırılmalı Olarak Değerlendirilmesi

Abstract

Objectives: The study was a descriptive study which designed to compare the development of children who were living with their parents and who were living with their mothers in prison. Materials and Methods: A total of 80 child (25 girl and 15 boy) and mother whom was attended well-child clinic and whom were living with their mother in the prison between age 3 months-4 years old. The “General Information Form” and the Ankara Development Screening Inventory which was developed and made the validity and reliability by Savaşır, Erol ve Sezgin (1994) were used to evaluation. Research data were enrolled by faceto- face interview technique and by asking their children’s mothers. Kolmogorov-Smirnov, Mann-Whitney U and chi-square tests were used in the analysis of the data. Results: The mean age of children was 25.68±14.15 months and 62,5% of were female. The mean scores of children with healthy development who do not stay in prison are higher than the mean scores of the children who stay in the prison,with their mothers in language-cognitive, fine motor, gross motor, social-emotional and general development. While the developmental level of 42.5% of the children who stay at home with their mother were found ≥50%, 40% of the other group’s of the children were found ≥50%. In the prison 35.5% of the children who were staying with their mothers had a general development level of less than 50%, while 15% of the children who were not in prison had a general development level of less than 50%. The gross motor development of children not in prison is significantly higher than the gross motor development of the children who are in the prison (p<0.05). As a result, children’s staying in prison made a significant difference in their level of development [χ2 (df=2, n=80)=63.49, p<0.05]. Discussion: Considering the effect of the environment on children and the fact that children stay in prison together with their mother, developmental assessments and follow-up of children growing up in different environments and conditions are needed to determine risk situations and to remove adverse environmental conditions. Evaluation and follow-up, especially in early childhood, is of great importance in order to determine the developmental risks, to create an early support programs and to to be able to spend the future life of the child healthy Conclusion: It is recommended that prison conditions should be enriched to support children’s development and in education should be given to support the development of the children, and occupation staff to follow the development of children should be appointed in the prisons

Keywords

• Prison
• Child
• Development
• Mother

References

1. 1. www.cte.adalet.gov.tr/menudekiler/mevzuat/yonetmelik.asp. Erişim Tarihi: n16.01.2016.
2. 2. Argon T, Akkaya M. Ebeveynlerin okul öncesi eğitime ve okul öncesi eğitim kurumlarına yönelik görüşleri. Kastamonu Eğitim Dergisi. 2008;16:413-430.
3. 3. Bekman S, Gürlesel CF. Doğru başlangıç: Türkiye’de okul öncesi eğitim (TÜSİAD raporu). İstanbul: TÜSİAD T; 2005, 5/396.
4. 4. Can Yaşar M, Kaya ÜÜ. İçinde: Erken çocukluk döneminde gelişim I. Köksal Akyol A, editör. Türkiye’de 0-36 ay bebek/çocuk profili. Ankara: Anı Yayıncılık; 2017. s.51-81.
5. 5. Trawick Smith J. Erken çocukluk döneminde gelişim-Çok kültürlü bakış açısı. Akman B, çeviren. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık; 2014.
6. 6. Berk LE. Çocuk gelişimi. Dönmez A, çeviren. Ankara: İmge Kitapevi; 2013.
7. 7. Durualp E. İçinde: Erken çocukluk döneminde gelişim I. Köksal Akyol A, editör. Doğum öncesi gelişim ve doğum. Ankara: Anı Yayıncılık; 2017. s.113- 150.
8. 8. Özmert E. Erken çocukluk gelişiminin desteklenmesi-II: Çevre. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2005b; 48:337-354.

9. 9. Yıldız Bıçakçı M, Durualp E. İçinde: Çocuk gelişimi. Aral N, editör. Sosyal ve duygusal gelişim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları; 2016. s.128-157.
10. 10. Aral N. İçinde: Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde (0-36 ay) gelişim- Duyuların gelişimi ve desteklenmesi. Yıldız Bıçakçı M, editör. Beyin ve beyin gelişimi. Ankara: Eğiten Kitap; 2015. s.1-22.
11. 11. Emre Bolatbaş D, Yıldız Bıçakçı M. İçinde: Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde (0-36 ay) gelişim-Duyuların gelişimi ve desteklenmesi. Yıldız Bıçakçı M, editör. Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde gelişimsel değerlendirme ve izlem. Ankara: Eğiten Kitap; 2015. s.143-177.
12. 12. Meraki Z, Yıldız Bıçakçı M. İçinde: Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde (0- 36 ay) gelişim-Duyuların gelişimi ve desteklenmesi. Yıldız Bıçakçı M, editör. Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde erken müdahale. Ankara: Eğiten Kitap; 2015. s.179-202.
13. 13. Tercan H, Dursun ŞS, Yıldız Bıçakçı M. İçinde: Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde (0-36 ay) gelişim-Duyuların gelişimi ve desteklenmesi. Yıldız Bıçakçı M, editör. Tipik gelişim gösteren çocukların gelişim özellikleri. Ankara: Eğiten Kitap; 2015. s.23-90.
14. 14. Aral N, Doğan Keskin A. İçinde: Erken çocukluk döneminde gelişim I. Köksal Akyol A, editör. Beynin yapısı ve beyin gelişimi. Ankara: Anı Yayıncılık; 2017. s.151-175.
15. 15. Bee H, Boyd D. Çocuk gelişim psikolojisi. İstanbul: Kaknüs Yayınları; 2009.
16. 16. Aral N, Doğan Keskin A. İçinde: Çocuk gelişimi. Aral N, editör. Bilişsel gelişim ve dil gelişimi. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları; 2016. s.96-126.
17. 17. Bağ C, Yıldız Bıçakçı M. Kadın kapalı ceza infaz kurumunda anneleriyle kalan çocukların gelişimsel taraması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi. 2016;3:32-52.
18. 18. Savaşır I, Sezgin N, Erol N. Ankara Gelişim Tarama Envanteri el kitabı. Ankara: Türk Psikologlar Derneği; 1994.
19. 20. Tunçeli H, Zembat R. Erken çocukluk döneminde gelişimin değerlendirilmesi ve önemi. Eğitim Kuram ve Uygulama Araştırmaları Dergisi. 2017;3:1-12.
20. 21. Aral N, Baran G. Çocuk gelişimi. İstanbul: Ya-Pa Yayınları; 2011.
21. 22. Karacan E. Çocuklarda dil gelişimini etkileyen faktörler. Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi 2000;9:7. (http://www.ttb.org.tr/STED/sted0700/6.html.) Erişim Tarihi: 16.01.2016.
22. 23. Bacanlı H. Eğitim psikolojisi. Ankara: Pegem Yayıncılık; 2011.
23. 24. Yıldız Bıçakçı M, Aral N. İçinde: Eğitim psikolojisi. Aral N, Duman T, editörler. Dil gelişimi. Ankara: Pegem Akademi; 2017. s.131-152.
24. 25. Kail RV. Children and their development. New Jersey: Pearson; 2012.
25. 26. Taygur Altuntaş T, Yılmazer Y. İçinde: Bebeklik ve ilk çocukluk döneminde (0-36 ay) gelişim-Duyuların gelişimi ve desteklenmesi. Yıldız Bıçakçı M, editör. Duyuları destekleyici ortam ve duyu materyalleri. Ankara: Eğiten Kitap; 2015. s.305-338.
26. 27. Ünal M. Çocuk gelişiminde oyun alanlarının yeri ve önemi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 2009;10:95-109.
27. 28. Lejarraga H, Berardi C, Ortale S, et al. Growth, development, social integration and parenting practices on children living with their mothers in prison, Arch Argent Pediatr. 2011;109:485-491.
28. 29. Fuller B, Kagan SL, Caspary GL, et al. Welfare reform and child care options for low-income families, The Future of Children. 2002;12:96-120.
29. 30. Tezel Şahin F, Özyürek A. 5-6 yaş grubu çocuğa sahip ebeveynlerin demografik özelliklerinin çocuk yetiştirme tutumlarına etkisinin incelenmesi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi. 2008;6:395-414.
30. 31. Farmer TW, Xie H. Aggression and school social dynamics: The good, the bad, and the ordinary. Journal of School Psychology. 2007;45:461-478.
31. 32. Özmert E. Erken çocukluk gelişiminin desteklenmesi-I: Beslenme. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2005a;48:179-195.
32. 33. Özmert E. Erken çocukluk gelişiminin desteklenmesi-III: Aile. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2006;49:256-273.
33. 34. Black MM. Micronutrient deficiencies and cognitive functioning. J Nutr. 2003;133:3927-3931.
34. 35. Richter LM. The importance of caregiver-child ınteractions for the survival and healthy development of young children: A review. Geneva: World Health Organization; 2004.
35. 36. Erdamar Koç G. İçinde: Eğitim psikolojisi. Ulusoy A, editör. Beyin temelli öğrenme. Ankara: Anı Yayıncılık; 2014. s.455-488.
36. 37. Yousafzai AK, Rasheed MA, Rizvi A, et al. Effect of integrated responsive stimulation and nutrition interventions in the lady health worker programme in Pakistan on child development, growth, and health outcomes: A cluster and mixed factorial effectiveness trial. Lancet. 2014; 384:1282-1293.
37. 38. Beyazkürk D, Anlıak Ş, Dinçer Ç. Çocuklukta akran ilişkileri ve arkadaşlık. Eurasian Journal of Educational Research. 2007;26:13-26.
38. 39. Sameroff AJ. Environmental context of child development. J Pediatr. 1986;109:192-200.