Üniversite Öğrencilerine Verilen Sorun Çözme Becerileri Dersinin Öğrencilerin Sorun Çözme Becerileri ve Bazı Değişkenleri Üzerine Etkisi
Abstract
AMAÇ: Bu araştırma üniversite öğrencilerine verilen sorun çözme becerileri dersinin öğrencilerin sorun çözme becerileri ve bazı değişkenleri üzerine etkisini belirlemek amacıyla yapılmıştır.
YÖNTEM: Araştırma ön test-son test düzende yarı deneysel olarak yapılmış olup araştırmanın evrenini 2014-2015 bahar döneminde batıda bir ilde bir üniversitenin ortak seçmeli ders havuzundan “Sorun Çözme Becerileri” dersini alan 63 öğrenci oluşturmuştur. Üniversitenin ortak seçmeli ders havuzundan “Sorun Çözme Becerileri” dersini alan öğrencilerden araştırmaya katılmaya gönüllü olanlar (n=57) örneklemi oluşturmuştur. Verilerin toplanmasında “Kişisel Bilgi Formu” ve “Gözden Geçirilmiş Sosyal Sorun Çözme Envanteri”, “Beck Depresyon Ölçeği”, “İntihar Olasılığı Ölçeği”, “Rosenberg Benlik Saygısı Ölçeği” ve “Süreklilik Kaygı Ölçeği” kullanılmıştır.
BULGULAR: Öğrencilerin yaş ortalaması 19.91±2.15, %73.7’si erkek, %94.7’si gelir durumunu orta olarak tanımlamıştır. Öğrencilere verilen sorun çözme becerileri dersinin; gözden geçirilmiş sosyal sorun çözme envanterinin alt ölçekleri olan olumlu sorun yönelimi, olumsuz sorun yönelimi, akılcı sorun çözme tarzı, kaçıngan sorun çözme tarzı, dürtüsel-dikkatsiz sorun çözme tarzı ile gözden geçirilmiş sosyal sorun çözme envanteri toplam puan ortalamalarına etki etmediği bulunmuştur. Sorun çözme becerileri dersinin öğrencilerin depresyon, intihar olasılığı, benlik saygısı ve süreklilik kaygı düzeyi puan ortalamalarını da etkilemediği bulunmuştur (p>0.05).
SONUÇ: Sorun çözme becerileri eğitiminin öğrencilerin sosyal sorun çözme becerilerine, depresyon risklerine, intihar olasılıklarına, benlik saygılarına ve sürekli kaygılarına etki etmediği bulunmuştur. Öğrencilere sistemli bir şekilde ve ihtiyaçları doğrultusunda sorun çözme basamaklarının uygulanması önerilebilir.
Keywords
References
- 1. http://www.tdk.gov.tr Erişim tarihi: 08.01.2018.
- 2. D'Zurilla TJ, Nezu AM, Maydeu-Olivares A. Social Problem Solving: Theory and Assessment. İn: Social Problem Solving: Theory, Research, and Training. Edward C. Chang, Thomas J. D'Zurilla, and Lawrence J. Sanna. 1. baskı, s. 276, American Psychological Association; 2004.
- 3. Heppner PP, Krauskopf CJ. An information-processing approach to personal problem solving. The Counseling Psychologist. 1987; 15(3): 371-447.
- 4. Eskin M. Sorun Çözme Terapisi. Ankara: Hekimler Yayın Birliği; 2009.
- 5. Öztaban Ş, Adana F. Lise öğrencisi erkek ergenlerde problem çözme eğitiminin; problem çözme becerisi, kişilerarası ilişki tarzı ve öfke kontrolü üzerine etkisi. Hemşirelikte Araştırma Geliştirme Dergisi. 2015; 17(1): 21-36.
- 6. Sukhodolsky DG, Golub A, Stone EC, Orban L. Dismantling anger control training for children: A randomized pilot study of social problem-solving versus social skills training components. Behavior Therapy. 2005; 36: 15-23.
- 7. Küçük L, Işıl Ö. Diyaliz olgularına uygulanan sorun çözme eğitiminin depresyon düzeylerine ve sorun çözme becerilerine etkisi. Türkiye Klinikleri J Med Sci. 2009; 29(6): 1638-49.
- 8. Ang RP. Social problem-solving skills training: Does it really work?, Child Care in Practice. 2003; 9(1): 5-13.
Details
Primary Language
Turkish
Subjects
Health Care Administration
Journal Section
Research Article
Publication Date
August 31, 2019
Submission Date
October 31, 2018
Acceptance Date
December 25, 2018
Published in Issue
Year 2019 Volume: 8 Number: 2
