Yüksek Güvenlikli Adli Psikiyatri Hastanesinde Değerlendirilen Suça Sürüklenmiş Çocuklarda Suç Türleriyle İlişkili Faktörlerin İncelenmesi

Öz

Giriş ve Amaç: Bu çalışmanın amacı, yüksek güvenlikli adli psikiyatri ortamında değerlendirilen suça sürüklenen çocuklarda suç tiplerini ve bunlarla ilişkili psikososyal ve klinik faktörleri incelemektir. Gereç ve Yöntemler: 2022 Eylül ile 2024 Mart arasında Elazığ Fethi Sekin Şehir Hastanesi Yüksek Güvenlikli Ergen Adli Psikiyatri Birimi'ne başvuran (yatan ya da ayaktan tedavi gören) 56 çocuk ve ergenin tıbbi kayıtları retrospektif olarak incelenmiştir. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 56 suça sürüklenen çocuğun %89,3'ü (n = 50) erkek, %10,7'si (n = 6) kadındır. Bu çocuklardan %25’i (n = 14) yatarak tedavi edilmiştir, %75’i (n = 42) ise ayaktan tedavi edilmiştir. En yaygın başvuru şikayetleri öfke (%42,9) ve davranışsal sorunlar (%28,6) olmuştur. En sık görülen tanılar dikkat eksikliği/hyperaktivite bozukluğu (DEHB) ve davranış bozukluğu (%16) olmuştur. En yaygın suç türleri ise saldırı (%26,8) ve cinsel suçlar (%19,6) olarak kaydedilmiştir. Suç türü ile cinsiyet, sosyoekonomik durum, aile yapısı, önceki psikiyatri başvuruları, zeka seviyesi, psikiyatrik şikayetler veya tanılar gibi faktörler arasında anlamlı bir ilişki bulunmamıştır. Ancak, yatan hasta ve ayaktan hasta grupları arasında cinsiyet, yaş, psikiyatrik belirtiler, tanılar ve psikiyatrik komorbiditeler açısından anlamlı farklılıklar gözlemlenmiştir (p < 0,05). İki grup arasında suç türü veya önceki suç geçmişi açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. Sonuç: Suça sürüklenen çocuklar için, belirgin psikiyatrik şikayetler olmasa dahi rutin psikiyatrik değerlendirme önemlidir. Farklı suç davranışlarıyla ilişkili altta yatan faktörleri incelemek amacıyla daha fazla prospektif çalışmaya ihtiyaç vardır.

Anahtar Kelimeler

• Adli psikiyatri
• suça sürüklenen çocuk
• çocuk suçluluğu
• ergen ruh sağlığı
• yüksek güvenlikli adli psikiyatri

An Investigation of Factors Associated with Types of Criminal Offenses in Juvenile Delinquents Evaluated at a High-Security Forensic Psychiatric Hospital

Öz

Aim; The aim of this study is to examine the types of criminal offenses and their associated psychosocial and clinical factors among juvenile delinquents assessed in a high-security forensic psychiatric setting. Method; A retrospective analysis was performed on the medical records of 56 children and adolescents admitted (inpatient or outpatient) to the High-Security Adolescent Forensic Psychiatry Unit at Elazığ Fethi Sekin City Hospital between September 2022 and March 2024. Results; Of the 56 juvenile delinquents included, 89.3% (n = 50) were male, and 10.7% (n = 6) were female. Among them, 25% (n = 14) were admitted as inpatients, while 75% (n = 42) were treated as outpatients. The most common presenting complaints were anger (42.9%) and behavioral problems (28.6%). The most frequent diagnoses were attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and conduct disorder (16%). The most common types of offenses were assault (26.8%) and sexual offenses (19.6%). No significant associations were found between the type of offense and factors such as gender, socioeconomic status, family structure, prior psychiatric consultations, intelligence level, psychiatric complaints, or diagnoses. However, significant differences were observed between inpatient and outpatient groups in terms of gender, age, psychiatric symptoms, diagnoses, and psychiatric comorbidities (p < 0.05). No significant differences were found in the type of offense or history of prior offenses between the two groups. Conclusion; Routine psychiatric evaluation is essential for juvenile delinquents, even in the absence of overt psychiatric complaints. Further prospective studies are necessary to explore the underlying factors associated with different types of criminal behavior.

Anahtar Kelimeler

• Forensic psychiatry
• criminal behavior
• adolescent mental health
• high security forensic psychiatry
• juvenile delinquents

Kaynakça

1. Açıkel, B., Çetinkaya, M., & Işıldar, Y. (2020). Bir psikiyatri biriminde takip edilen tutuklu ve hükümlü ergenlerin özelliklerinin geriye dönük kesitsel olarak incelenmesi. Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi Tıp Dergisi, 53(3), 160–164.
2. Aksu, H., Karakoç, S., Özgür, B. G., & Gün, B. (2013). Aydın ilinde bir yıldaki çocuk ve ergen adli olguların değerlendirilmesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 14, 369-377.
3. Aksu, G. G., Kütük, M. Ö., Tufan, A. E., Sanberk, S., Güzel, E., Dağ, P., ... & Toros, F. (2022). Correlates and predictors of re-incarceration among Turkish adolescent male offenders: A single-center, cross-sectional study. International Journal of Law and Psychiatry.
4. Avcı, M. (2008). Tutuklu çocuklar üzerine bir araştırma: Çocukların suça yönelmesinde etkili olan toplumsal nedenler ve çözüm önerileri. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11(1), 49-73.
5. Bielas, H., Barra, S., Skrivanek, C., Aebi, M., Steinhausen, H. C., Bessler, C., et al. (2016). The associations of cumulative adverse childhood experiences and irritability with mental disorders in detained male adolescent offenders. Child and Adolescent Psychiatry and Mental Health, 10(1), 1–10.
6. Bozduman Çelebi, S., İnal Ulutaş, G., Kamış, B., Güneş, S., Koçak, E., Altun Varmış, D., et al. (2025). Yüksek Güvenlikli Adli Psikiyatri Hastanesi Ergen Birimine Yatışı Yapılan Suça Sürüklenen Çocukların Adli Psikiyatrik Değerlendirmeleri ve Rapor Sonuçları: Beş Yıllık Retrospektif Dosya Taraması. Turkish Journal of Forensic Medicine, 39(1), 17–28.
7. Buyle-Bodin, S., Amad, A., Medjkane, F., Bourion-Bedes, S., Thomas, P., & Fovet, T. Socio-demographic and clinical characteristics of adolescents hospitalized in French units for inmates: Results of a cross-sectional study. Çakaloz, B., Ünlü, G., Aktaş Terzıoğlu, M. A., Kapubağli, N., & Tekkanat, Ç. (2016). Çocuklarda Suç Davranışı İle Sosyodemografik Özelliklerin Ve Zekanın İlişkisi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 17(5), 411–418.
8. Çocuk Koruma Kanunu (2005). T.C. Resmi Gazete, 15 Temmuz 2005, Sayı: 25876. DePrato, D. K., & Hammer, J. H. (2002). Assessment and treatment of juvenile offenders. In Principles and Practice of Child and Adolescent Forensic Psychiatry (Eds. D. H. Schetky, E. P. Benedek), pp. 267-278. Arlington: American Psychiatric Publishing.

9. Enginyurt, Ö. (2016). Ordu İlinde 2010-2014 Yılları Arasında Suça Sürüklenen Çocukların Değerlendirilmesi. Klinik Tıp Pediatri Dergisi, 8(5), 35–39.
10. Farrington, D. P. (1990). Implications of criminal career research for the prevention of offending. Journal of Adolescence, 13(2), 93–113.
11. Fazel, S., Doll, H., & Långström, N. (2008). Mental disorders among adolescents in juvenile detention and correctional facilities: A systematic review and metaregression analysis of 25 surveys. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 47(9), 1010–1019.
12. Göker, Z., Aktepe, E., Tural Hesapcioglu, S., & Tanrıöver Kandil, S. (2009). Cinsel İstismar Suçlusu Olarak Çocuk ve Ergenler: Olgu Serisi. Klinik Psikiyatri Dergisi, 12(3), 141–146.
13. Gördeles Beşer, N., Baysan Arabaci, L., & Uzunoğlu, G. (2016). Türkiye’de bir bölge psikiyatri hastanesinde tedavi olan suça itilmiş çocuk profilleri. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 17(4), 317–324.
14. Gümüştaş, F., et al. (2014). Adıyaman İlinde Çocuk Ve Ergen Psikiyatrisi Polikliniğine Yönlendirilen Adli Olguların Bir Yıllık Geriye Dönük İncelenmesi. Cukurova Medical Journal, 39(2), 280-289. doi:10.17826/cutf.36075. Huffman, L. C., Wang, N. E., Saynina, O., Wren, F. J., Wise, P. H., & Horwitz, S. M. C. (2012). Predictors of hospitalization after an emergency department visit for California youths with psychiatric disorders. Psychiatric Services, 63(9), 896–905.
15. Karataş, Z., & Mavili, A. (2019). Çocuk adalet sisteminde suça sürüklenen çocuklara yönelik uygulamalarda karşılaşılan sorunlar. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 19(45), 1013-1043.
16. Kurtuluş, A., Salman, N., Günbet, G., & Boz, B. (2009). Denizli ilinde 12-15 yaş arasındaki suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Pamukkale Tıp Dergisi, 2(1), 8-14.
17. Lee, D. H., Han, Y., Park, M. S., & Roh, S. Z. (2015). Psychological, family, and social factors linked with juvenile theft in Korea. School Psychology International, 36(6), 648–670.
18. Moffitt, T. E. (1993). The neuropsychology of conduct disorder. Development and Psychopathology, 5(1–2), 135–151. Ogel, K., Karadayı, G., Şenyuva, G., & Özdemir Topsakal, E. (2011). Yasayla ihtilafa düşen ergenlerin risk ve gereksinmelerinin değerlendirilmesi: Araştırma ve değerlendirme formunun geliştirilmesi (ARDEF). Anadolu Psikiyatri Dergisi, 12(2), 143.
19. Olashore, A. A., Ogunwale, A., & Adebowale, T. O. (2016). Correlates of conduct disorder among inmates of a Nigerian Borstal Institution. Child and Adolescent Psychiatry and Mental Health, 10(1), 1–10.
20. Özdemir, O., Polat, F. H., Beşiroğlu, L., Selvi, Y., Özdemir, P., Atlı, A., et al. (2011). Suça yönelen erkek ergenlerde travmatik yaşantılar, dissosiyasyon ve suça karşı tutumlar. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 12(1), 68–75.
21. Patiz, B., & Bayraktar, S. (2023). Evaluation of neuropsychological characteristics and attention bias in juvenile offenders, juvenile victims, and juveniles who have not participated in the criminal justice system. Frontiers in Psychology, 14.
22. Porteus, S. D. (1959). Recent Maze Test studies. British Journal of Medical Psychology, 32(1), 38-43. Pratt, H. D., Patel, D. R., Greydanus, D. E., Dannison, L., Walcott, D., & Sloane, M. A. (2001). Adolescent sexual offenders: Issues for pediatricians. International Pediatrics, 16(2), 73–80.
23. Resmi Gazete (2005). 15 Temmuz 2005 Tarihli, 25876 Sayılı Türk Ceza Kanunu (Kanun No: 5395). Erişim adresi: http://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5395.pdf
24. Sarı, E., & Arslantas, H. (2019). The attitudes of high school adolescent toward crime and risk factors. Klinik Psikiyatri Dergisi, 22(1), 71–82. Sayar, K. (2016). Antisosyal Kişilik Bozukluğunda Sosyobiyolojik Etkenler.
25. Sertdemir, M., Kut, B., Demirci, Ş., Akça, Ö. F., Erden, S., Uğuz, F., et al. (2020). Retrospective Analysis of Sociodemographic and Clinical Characteristics of Forensic Cases Evaluated in a Child and Adolescent Psychiatry Clinic in Konya. Turkish Journal of Child and Adolescent Mental Health, 27(1), 27–32.
26. Tamer, H., Açıksarı, Ö., Keten, A., Karanfil, R., & Avşar, A. (2014). Kahramanmaraş ilinde suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri. Adli Tıp Dergisi, 28(2), 115-120.
27. Thompson, W. E., & Bynum, J. E. (2016). Juvenile delinquency: A sociological approach. Lanham: Rowman & Littlefield Press.
28. Toğrol, B. (1974). Rb Cattell zeka testinin 2a ve 2b formları ile Porteus labirenti zeka testinin 1300 Türk çocuğuna uygulanması. Tecrübi Psikoloji Çalışmaları, 11, 1-32.
29. TÜİK (2023). Güvenlik Birimine Gelen veya Getirilen Çocuk İstatistikleri 2023. Eri şim adresi: https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=53674. Erişim Tarihi: 18.11.2024. Ucuz, I., Çiçek, A. U., Arı, A., Özcan, O. O., & Aybüke Sarı, S. (2020). Determining the probability of juvenile delinquency by using support vector machines and designing a clinical decision support system. Medical Hypotheses, 143, 110118.
30. Väfors Fritz, M., Ruchkin, V., Koposov, R., & af Klinteberg, B. (2008). Antisocial process screening device: Validation on a Russian sample of juvenile delinquents with the emphasis on the role of personality and parental rearing. International Journal of Law and Psychiatry, 31(5), 438–446.
31. Yavuz, B., & Avcı, M. (2020). Mükerrer Suçluluk, Davranım Bozukluğu ve Antisosyal Kişilik Bozukluğu’nun Ortak Değişkenleri Üzerine Bir Derleme. OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 1-1.