Türkiye’de Sivil Toplum Kuruluşlarının Eğitim Politikalarına Etkileri
Öz
Bu araştırmanın amacı Türkiye’de sivil toplum kuruluşlarının eğitim politikaları ve uygulamaları üzerindeki etkilerinin belirlenmesine katkı sağlamaktır. Nitel araştırma modeline göre tasarlanan bu çalışmanın örneklemi, araştırma konusuna dair zengin veri kaynağı sunacağı düşünülen 13 sivil toplum kuruluşundan oluşmaktadır. Bu çalışma grubunu oluşturan sivil toplum kuruluşları; DES, ERG, EĞİTİM-SEN, EĞİTİM-İŞ, EĞİTİM-BİR-SEN, LDT, SETA, TOBB Türkiye Eğitim Meclisi, TED, TÜRK EĞİTİM-SEN, TEGV, TİSK ve TÖZOK olarak belirlenmiştir. Çalışmada veri toplamak amacıyla araştırmacılar tarafından oluşturulan yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılarak, sivil toplum kuruluşları temsilcileriyle yüz yüze görüşmeler gerçekleştirilmiş ve kendi görüşleri doğrultusunda eğitim politikalarına dair etkilerinin ayrıntılı bir biçimde değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Görüşmeler sonucunda toplanan verilerin analizinde içerik analizi tekniği kullanılmıştır. Araştırmadan elde edilen sonuçları şu şekilde özetlemek mümkündür: STK’lar genel olarak eğitim politikalarını sınırlı oranda ya da zaman zaman etkilediklerini düşünmektedirler. STK’lar karar alıcılarla eğitim alanındaki ilişkilerinde kişisel ve kurumsal ilişkilere dayalı yaklaşımı benimserken; cevaplarında genel olarak birebir görüşmeler, ziyaretler, düşüncelerini ifade etme, iyi ilişkiler kurma, kendi doğrularını savunma gibi kişisel ilişkilere dayalı yaklaşıma vurgu yapmaktadırlar. Kamu yöneticilerinden iletişime açık, katılımcı ve paylaşımcı olmalarını, demokratik olmalarını, cesur davranmalarını ve veri temelli politika geliştirmelerini beklemektedirler. Son olarak da karar alıcılarla eğitim alanındaki ilişkilerinde genel olarak etki güçlerinin olduğunu ve geçmişte bazı kararların alınmasında etkili olduklarını dile getirmektedirler.
Anahtar Kelimeler
References
- Akatay, A. ve Sevinç, İ. (2004). Cumhuriyetten günümüze sivil toplum kuruluşlarının gelişim süreci. I. Ulusal Sivil Toplum Kuruluşları Kongresi Bildiriler Kitabı, 91-118. Çanakkale.
- Aksay, E. (2009). Türkiye’de eğitim alanındaki sivil toplum kuruluşları. CIVICUS Uluslararası sivil toplum endeksi projesi (STEP) II Türkiye Yan Raporları. İstanbul.
- Apple, M. W. (2004). Ideology and curriculum. (3.b.). New York: Routledge
- Apple, M. W. (2012). Eğitim ve iktidar (E. Bulut, Çev.).(2.b.). İstanbul: Kalkedon Yayınları.
- Aydın, M. (2005). Eğitim yönetimi. (7.b.). Ankara: Hatiboğlu.
- Bogdan, R. C. ve Biklen, S. K. (1998). Qualitative research for education: An introduction to theory and methods. (3.b.). Needham Heights, MA: Allyn & Bacon.
- Bursalıoğlu, Z. (2005). Okul yönetiminde yeni yapı ve davranış.(13.b.). Ankara: Pegem Akademi.
- Creswell, J. W. (2012). Educational research: planning, conducting, and evaluating quantitative and qualitative research. (4.b.). Boston: Pearson.
- Çakır, M. (2006). Sivil toplum kuruluşları ile eğitim kurumları ilişkisi. Yüksek Lisans Tezi, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.
- Çankaya, İ. (2005). Sivil toplum örgütlerinin eğitim amaçlı faaliyetleri (Elazığ ili sendika örneği). Yüksek Lisans Tezi, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Elazığ.