Hepatic Hydatid cyst in children: An experience from East of Turkey

Abstract

İntoduction: Hydatid cyst is a parasitic disease caused by the infection of Echinococcus granulosus and rarely Echinococcus alveolaris eggs, which are endemic in our country. Current treatment options for liver hydatid cysts; They can be listed as medical treatment, surgical treatment, percutaneous drainage and clinical follow-up only. In this study, the effectiveness of the WHO-IWGE protocol in terms of diagnosis and treatment strategies in our pediatric cases of liver hydatid cyst in a health institution in eastern Turkey was evaluated in the light of the literature. Material Method: Pediatric patients between the ages of 0-16 who were diagnosed with KcKH and followed up and treated were evaluated retrospectively. In pre-operative evaluation, lung radiography, abdominal ultrasonography, serological tests, hemogram and liver function tests were routinely performed. Results: 250 child patients between the ages of 0 and 16, whose data were fully available, were included in the study. 118 of the cases were girls and 132 were boys. The average age was 11.2 years. Most of the KcKH patients were admitted to the hospital for another reason and the cyst was detected incidentally. Of the 65 patients requiring surgery, 17 were patients who initially underwent primary intervention with PAIR. Patients who underwent PAIR were observed for one night and discharged in an average of 18 hours. Patients with free drainage were discharged in 2-4 days. The average length of stay for patients who underwent open surgery was found to be 9 days. In conclusion; The Gharbi classification updated by WHO is effective and reliable in determining the KcKH treatment strategy. In cases who are receiving chemotherapy and an intervention decision is made, a final USG is performed just before the procedure; It can provide both a change in treatment management and more patients benefiting from medical treatment.

Keywords

• hydatid cyst
• liver
• child

Çocuklarda karaciğer hidatik kisti: Türkiye'nin doğusundan bir deneyim

Abstract

GİRİŞ: Kist hidatik, ülkemizde endemik olarak görülen Echinococcus granulosus ve nadiren Echinococcus alveolaris yumurtalarının bulaşması ile ortaya çıkan paraziter bir hastalıktır. Karaciğer kist hidatiklerinde güncel tedavi seçenekleri; medikal tedavi, cerrahi tedavi, perkütan drenaj ve sadece klinik izlem olarak sıralanabilir Bu çalışmada, Türkiyenin doğusunda bir sağlık kuruluşunda Karaciğer kist hidatikli çocuk olgularımızda tanı ve tedavi stratejileri açısından WHO-IWGE protokolünün etkinliği literatür eşliğinde değerlendirildi. Materyal Metod: KcKH tanısı alarak takip ve tedavisi yapılan 0-16 yaş arası çocuk hastalar retrospektif olarak değerlendirildi. Pre-operatif değerlendirmede akciğer grafisi, abdominal ultrasonografi, serolojik testler, hemogram ve karaciğer fonksiyon testleri rutin olarak yapıldı. Bulgular: Çalışmaya verileri tam olarak sağlanabilen 0 -16 yaş arasındaki 250 çocuk hasta alındı. Olguların 118’i kız, 132’si erkek idi. Ortalama yaş 11,2 idi. KcKH hastalarının çoğu başka bir nedenle hastaneye başvuran hastalar olup kist insidental olarak saptandı. Cerrahi gerektiren 65 hastanın 17’si başlangıçta PAIR ile primer müdahalesi yapılan hastalardan oluşuyordu. PAIR uygulanan hastalar bir gece gözlem altında tutularak ortalama 18 saatte taburcu edildi. Serbest drenaj yapılan hastalar 2- 4 günde taburcu edildi. Açık cerrahi yapılan hastaların ortalama yatış süresi 9 gün olarak saptandı. Sonuç olarak; WHO tarafından güncellenen Gharbi sınıflaması KcKH tedavi stratejisini belirlemede etkili ve güvenilirdir. Kemoterapi almakta olan ve müdahale kararı verilen olgularda işlemden hemen önce yapılan son bir USG; hem tedavi yönetim değişikliğini hem de daha fazla hastanın medikal tedaviden yarar görmesini sağlayabilir.

Keywords

• kist hidatik
• karaciğer
• çocuk

References

1. 1- Meteroglu F, Çalışkan A, Sahin A, Eren C, Oruc M. Atipik Yerleşimli Hidatik Kist Olguları. J Of Clin And Exp Invest 2013;4(3):352-355.
2. 2-Kılbas Z, Duran E. Karaciğer Kist Hidatik Tedavisinde Güncel Yaklaşım Nasıl Olmalıdır? Taf Preven Med Bullet 2014;13(6):487.
3. 3- Karabulut B, Bayram G, Azılı M, Özcan F, Şenaylı A, Akbıyık F,et al. Karaciğer Kist Hidatiğinin Cerrahi Ve Perkütan Tedavi Sonuçlarının Karşılaştırılması. Turkiye Çocuk Hast Derg.2014; 8(3): 141-145.
4. 4- Nunnari G, Pinzone M, Gruttadauria S, Celesia B, Madeddu G, Malaguarnera G,et al. Hepatic Echinococcosis: Clinical And Therapeutic Aspects. World J Of Gastroenterol 2012;18(13):1448-1458.
5. 5-Eren S, Kantarcı M. Perkütan Karaciğer Kist Hidatik Tedavisi. Trd Sem 2015; 3: 227-236.
6. 6- Karadaglı E, Gürses D, Akpınar F, Herek O, Birsen O, et al. Aynı Aileden Dört Kist Hidatik Olgusu: Aile Taraması Gerekli Mi? Turkiye Parazitoloji Derg 2015; 39(4): 319-22.
7. 7- Demirci E, Altun E, Çalık M, Subaşı I, Şipal S, Gündoğdu O. Farklı Lokalizasyonları İle Kist Hidatik Olguları: Erzurum Bölgesi. Turkiye Parazitoloji Derg 2015;39:103-107.
8. 8- Çıgsar G, Kahramanca S, Aydın E, Duymuş M, Bilgin C, Özdemir M, et al. İnsidental Saptanan Karaciğer Kist Hidatiği Sıklığı: Endemik Bölgelerde Karın Ağrılı Olgularda Usg Gerekliliği. Dokuz Eylül Univ Tıp Fak Derg 2014; 28(2): 63-67.

9. 9- Kabaalioglu A, Karaali K, Apaydin A, Melikoglu M, Sindel T, Luleci E. Ultrasound-guided percutaneous sclerotherapy of hydatid liver cysts in children. Ped Surg Int 2000;16(5-6):346-350.
10. 10-Gündes E, Kücükkartallar T, Çakır M, Aksoy F, Bal A, Kartal A. Ekstrahepatik Yerleşimli Primer İntraabdominal Hidatik Kist Olguları. J Of Clin And Exp Inv 2013; 4(2):175-179.
11. 11- Kızıltan R, Bayrak V, Yılmaz Ö, İtik V. Gıant Hydatıd Cyst Of The Lıver. Case Report. Dev Karaciğer Hidatik Kisti. Olgu Sunumu. J Of Surg Arts 2013; 6(2): 61-63.
12. 12- Oter S, Yalçın M. Emergency/elective surgery and emergency percutaneous interventions in liver hydatid cysts and their results. Turkish J of Gastroenterol 2023;34(10):1071.
13. 13- Gavara C, Lopez R, Ibanez T, Angel J, Herraiz A, Castellanos F, et al. Review Of The Treatment Of Liver Hydatid Cysts. W J Of Gastroenterol 2015; 21(1): 124-131.