BİR İRADE SAKATLIĞI OLARAK EBEYEYNE YABANCILAŞMA

Toplum hayatının temeli olan hukuk sisteminin yazılı olmayan vazgeçilmez ilkelerinden biri de zayıfı güçlüye karşı korumaktır. Yorucu ve yıpratıcı bir süreç olan çekişmeli boşanmalarda davaların tarafı olmadığı halde gizli mağduru olabilen çocukları, bu süreçlerin zararlı etkilerinden korumak ve boşanma sonrası ebeveynler arasında oluşan yeni hukuki dengeden zarar görmemelerini sağlamak toplum sağlığı ve ülkenin geleceği bakımından kamunun ödevi olmalıdır. Medeni hukuk alanında çocuğun üstün yararı olarak ortaya çıkan bu yükümlülüğün yeterince yerine getirilmediği konusunda son yıllarda daha çok bulgular ortaya konulmaktadır. Çocuğun zayıflığını istismar ederek yapılan ebeveyne yabancılaştırma, çocuğun ruhsal dengesini bozmakta ve yabancılaştığı ebeveynin hayatını da olumsuz etkilemektedir. Bu soruna henüz yabancı olan yargı sistemimizde sorun sıklıkla gözden kaçırıldığı için çocuğun üstün yararını sağlamayan kararlar verilmektedir. Bu çalışmada hukuk sistemimizde somut olarak ele alınmayan bu sorunun mevcut kanunlar çerçevesinde Borçlar Hukukunun müesseseleri bakımından yorumlanıp, yargılama süreçlerinde ebeveyne yabancılaşmanın çocuğun irade sakatlığı olarak görülmesinin bir çözüm olabileceği önerilmiştir.

One of the unwritten yet indispensable principles of the legal system, which forms the foundation of social life, is to protect the weak against the strong. In contentious divorce proceedings—an exhausting and burdensome process—children, although not active parties to the case, may become hidden victims. Protecting them from the harmful effects of these proceedings, and ensuring that they do not suffer from the new legal balance established between parents after divorce, must be considered a public duty in terms of both public interest and the nation’s future. In the field of civil law, this obligation, which emerges as the principle of the “best interests of the child,” has increasingly been found to be insufficiently fulfilled in recent years. The exploitation of a child’s weakness through parental alienation disrupts the child’s psychological balance and negatively impacts the life of the alienated parent as well. In our judicial system, which is still relatively unfamiliar with this problem, the issue is often overlooked, leading to decisions that fail to provide the best interests of the child. This study proposes that, within the framework of existing laws, and interpreted through the institutions of the Law of Obligations, parental alienation—which is not concretely addressed in our legal system—could be treated as a defect of will on the part of the child in judicial proceedings, thereby offering a potential solution.