Kuramsal ve İşlevsel Dil Öğretiminde Tiyatronun Rolü ve Önemi

Abstract

Tiyatro bir sanat faaliyeti olmanın yanında etkili bir iletişim aracıdır. En eski dönemlerden bu yana, hatta insanlığın varlığından itibaren tiyatrodan ve onun etkililiğinden söz etmek olasıdır. Dil edinim süreçleri ile ilgili görüşler birbirinden farklı olmakla birlikte, dilin kullanımında en temel gösterge iletişim ihtiyacıdır. Bununla birlikte dil aynı zamanda bir temsil göstergesidir. Onun aracılığı ile aidiyet ve mensubiyetler hakkında hüküm verilir. Bireyin sosyal ve siyasal özelliklerinin yanında, karakteristik özelliklerini de kullandığı dil aracılığı ile tespit edebilmekteyiz. Tiyatro bu farklılıkların her birini bir arada sergileyen ve somut bir göstergeye dönüştüren bir araç olarak karşımıza çıkmaktadır. Tiyatro yaşanmışlıkları bir araya getirerek iletişim çeşitliliğini ve zenginliğini ortaya koyar. Hayatın hem var olanını hem de olması gerekenlerini birlikte sunar. Her ne kadar bir durum veya olay sonsuz olarak değerlendirilmesi mümkün değilse de tiyatro bu mümkün olmayana varsayımlar açısından yaklaşır. İnsan davranışlarının bilinçli ve bilinçsiz olmak üzere iki göstergesi bulunmaktadır. Bu iki durumla ilgili iletişim yeterliliklerini ve farklılıklarını tiyatro aracılığı ile birlikte görebiliriz. Güzel sanatların hemen tamamını bir arada ve birlikte içinde barındıran tiyatro, bütün dil aşamaların birlikte ve bir arada sunar. Hem iç hem de dış konuşmanın bütün inceliklerini birlikte sunan ve bu özelliği ile karşılıklı ifade çeşitliliğini tiyatro birlikte sunar. İletişim ve dil ediniminde tiyatronun önemini ve gerekliliğini anlamak ve sorgulamak için tiyatronun işlevsel özelliğinden bütün ayrıntıları ile yararlanmak kaçınılmazdır. 

Keywords

• tiyatro ve dil,dinleme,konuşma,konuşma sanatı,güzel ve etkili konuşma,iletişim

References

1. And, M. (1978). “İlköğretimde Tiyatro”. Tiyatro Araştırmaları Dergisi, S. 7, Ankara.
2. Aynal, S. (1989). Dramatizasyon Yönteminin Yaratıcı Dil Üzerindeki Etkisi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
3. Aytaş, G. (2000). Türkçe Öğretiminde Tematik Yaratıcı Drama (Etkinlik ve Uygulamaları). Akçağ Yayınları, Ankara.
4. Aytaş, G. (2001). “Çocuk ve Tiyatro”. Gazi Üniversitesi Kastamonu Eğitim Fakültesi Eğitim Dergisi, C. 9, S. 1, Mart.
5. Baltacıoğlu, İ.H. (1943). “Tiyatro Problemi”. Yeni Adam Dergisi, S. 433, s. 8-9
6. Baltacıoğlu, İ. H. (1995). “Okul Tiyatrosu”. Halk Tiyatrosu Dergisi, Yıl: 1, Sayı: 5, Mayıs.
7. Demirel, Ö. (1999). İlköğretim okullarında yabancı dil öğretimi. Milli Eğitim Basımevi, İstanbul.
8. Gözler, H. F. (1984). Örnekleriyle Türkçe ve Edebiyat Bilgileri. Boğaziçi Yayınları, İstanbul.

9. Günay, V. D. (2003), Metin Bilgisi. İstanbul: Multilingual Yayınları, 384 s.
10. Nutku, Ö. (2006). Oyun, Çocuk, Tiyatro, İstanbul: Özgür Yayınları.
11. Onan, B. (2010). Beynin Bilişsel İşlevleri Üzerine Yapılan Araştırmalar ve Anlambilimine Yansımaları, TÜBAR-XXVII, Bahar, s. 521-561.
12. Özertem, T. (1992). Türkiye'de Çocuk Tiyatrosu, Kültür Bakanlığı Yayınları, Eskişehir.
13. Tekcan, A. ve, İ. (2005). Türkçe Kelime Normları. Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
14. Tunalı, İ. (1971), Sanat Ontolojisi. İstanbul Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Yayınları
15. Yalçın, A. ve Aytaş, G. (2000). Tiyatro ve Canlandırma Sahneleme Bilgileri. Akçağ Yayınları, Ankara.