Video Essay as a Mode of Nomadic Thought: A Self-Reflective Evaluation of Three Different Experiments

Bu çalışma, video denemelerinin akademik potansiyelini ve ayırt edici değerini araştırmakta, onları yaratıcı bir düşünce ve bilgi üretim biçimi olarak konumlandırmaktadır. Deleuze ve Guattari'nin “göçebe düşünce” kavramından yola çıkan çalışma, yaratıcı ve akademik pratiklerin arasında konumlanabilen bir epistemolojinin çerçevesini belirledikten sonra video denemelerin özellikle medya ve film çalışmaları alanında, geleneksel metodolojilerden farklı bir alternatif sunabileceğini öne sürmektedir. Video deneme bir form olarak araştırmacı ve özne gibi ikili ayrımları aşmaya, akademik sorgulamaya daha akışkan ve dinamik bir yaklaşım getirme potansiyelini taşımaktadır. Çalışmada video denemelerin estetik, duygulanımsal ve ilişkisel kapasiteleri aracılığıyla yenilikçi bir sorgulama ve düşünme biçimine nasıl katkı sunabileceği yazarın üç farklı video denemesinden elde ettiği deneyimler ve iç görülerle tartışılmıştır. Üç farklı çalışmaya dönük özdüşünümsel bir sorgulama yürütülmüş video deneme yaratım süreci başta yürütülen epistemolojik tartışma ile ilişkilendirilmiştir. Deleuze’ün fark felsefesinden hareket eden bir onto-epistemolojik temeli sahiplenen post-nitel metodolojilerin, video denemeler için nasıl bir çerçeve sunabileceği de sorgulanmaktadır. Bu noktada medya ve film çalışmaları alanında özellikle araştırmacının, araştırma nesnesi ile mesafesini ortadan kaldırabilecek, yeni yöntemlerin tartışılması önem arz etmektedir. Video denemelerin akademik değerini böyle bir çerçeveden ele almak, epistemolojik çerçevesini anlamak çalışmanın temel gayesidir. Temsili düşünme ve sorgulama pratiklerinden ziyade ilişkisel bir düşünme pratiğini anlamak dijital medyanın yeni araştırma alanlarına ve yeni bir film akademisyenliği anlayışına doğru farklı patikalar açabilecek dönüştürücü bir sürecin başlangıcı olma potansiyelini taşımaktadır.

This study explores the academic potential and unique value of video essays, positioning them as an creative form of thought and knowledge production. Drawing on Deleuze and Guattari's concept of "nomadic thought," the paper establishes a framework for an epistemology that sits between creative and academic practices. It argues that video essays can serve as an alternative to traditional methodologies, particularly in media and film studies. As a form, the video essay has the potential to blur the lines between researcher and subject, fostering a more fluid and dynamic approach to academic inquiry. This study discusses how video essays can contribute to new ways of questioning and thinking through their aesthetic, affective, and relational capacities, drawing on the author's experiences and insights gained from three different video essays. By including self-reflective evaluation in these works, the author links the process of creating video essays to the epistemological debates in the study’s theoretical part. Additionally, the study examines how post-quantitative methodologies, rooted in Deleuze's philosophy of difference, can provide a framework for video essays. It is essential to discuss new methods in media and film studies that minimize the distance between the researcher and the research object. The primary aim of this study is to evaluate the academic value of video essays within this framework and to understand their epistemological implications. Shifting from representational thinking to a relational thinking practice has the potential to initiate a transformative process, opening up new research avenues in digital media and reshaping our understanding of film studies.