Research Article

Halkla İlişkiler ve Kurumsal Yönetişim Bağlamında Sosyal Medyanın Kullanımı: Türkiye’deki Siyasi Partilerin Facebook ve Twitter Kullanımı Üzerine Bir Araştırma

Number: 33 June 30, 2020

Halkla İlişkiler ve Kurumsal Yönetişim Bağlamında Sosyal Medyanın Kullanımı: Türkiye’deki Siyasi Partilerin Facebook ve Twitter Kullanımı Üzerine Bir Araştırma

Öz

Son yıllarda sık duyulmaya başlanan yönetişim kavramı; birlikte yönetme algısını ön plana çıkarttığı için etkileşim ve karşılıklılık olguları da beraberinde önem kazanmıştır. Yönetişim süreci tüm kamuoyuyla düzenli bir şekilde bilgi akışının sağlanmasını gerektirdiği için de kurumsal yönetişim, halkla ilişkiler uygulamalarıyla paralel bir şekilde yürütülmelidir. Halkın sorunlarına çözüm önerileri sunan ve halk tarafından bu çözüm önerileri değerlendirilerek seçilen siyasi partiler açısından kurumsal yönetişim kavramı daha da öne çıkmaktadır. Bugün sosyal medya; kamuoyunun bilgiye erişiminin sağlanmasında oldukça önemli bir mecra olduğu için Facebook ve Twitter’ın halkla ilişkiler ve kurumsal yönetişim uygulamalarında kullanımı önem taşımaktadır.
TBMM’de 26. Dönemde mecliste grubu bulunan dört siyasi partinin; kurumsal Facebook ve Twitter hesaplarından paylaşttıkları içerikler, kurumsal yönetişim ve halkla ilişkiler uygulamaları açısından değerlendirilmiş; elde edilen veriler nitel araştırma yöntemlerinden içerik analizi tekniği ile analize tabi tutulmuş ve betimsel istatistiğe başvurma yoluyla değerlendirilmiştir. Buna göre; siyasi partiler Twitter’ı bilgilendirme aracı olarak halkla ilişkiler faaliyetlerinde Facebook’a göre daha fazla kullanmaktadırlar. Buna rağmen etkileşim Facebook’ta daha yoğun bir şekilde gerçekleşmektedir. Partilere göre bakıldığında AKP Twitter’ı daha fazla kullanırken, HDP Facebook’u daha fazla kullanmaktadır. Kurumsal yönetişim ilkelerinden şeffaflık ve sorumluluk daha çok Twitter’da, hesap verebilirlik Facebook’ta ortaya çıkarken; eşitlik ilkesi her iki mecrada da hiçbir şekilde yerine getirilmemektedir.

Anahtar Kelimeler

Halkla İlişkiler,Kurumsal Yönetişim,etkileşim,sosyal medya

References

  1. Altunışık, R., Coşkun, R., Bayraktaroğlu, S. ve Yıldırım E. (2012). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri. 7. Basım. Sakarya: Sakarya Kitabevi.
  2. Argüden, Y. (2007). Kurumsal Yönetişim, http://www.arguden.net/tr/makaleler/kurumsal-yonetisim/ (Erişim Tarihi:20.03.2019).
  3. Argüden, Y., Ilgaz, P. ve Erşahin, B. (2007). Arge Kurumsal Yönetişim Modeli, İstanbul: Arge Danışmanlık Yayınları.
  4. Abid, G., Khan, B., Rafiq, Z. ve Ahmad, A. (2014).Theoretical Perspective of Corpornance. Bulletin of Business and Economics, 3(4), 166-175.
  5. Bayram, A. (2012). İstanbul’daki Mahalli İdarelerde (İlçe Belediyeler) İtibar Yönetiminin Uygulanabilirliği, Edirne: Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  6. Berglof, E. ve Von Thadden, E.L. (1999). The Changing Corporate Governance Paradigm: Implications for Transition and Developing Countries. Proceedings of the Annual World Bank Conference on Development Economics, 3-4 June, 1-31, Washington DC. http://dx.doi.org/10.2139/ssrn.183708.
  7. Çamdereli, M. (2012). Yönetişim ve Halkla İlişkiler İletişimi, http://metecamdereli.blogspot.com/2012/02/yonetisim-ve-halkla-iliskiler-iletisimi.html, Erişim Tarihi: 11.05.2015.
  8. Falconi, M.T. (2010). Global Stakeholder Relationship Governance, Institute of Public Relations, http://www.instituteforpr.org/wp-content/uploads/Global_ Stakeholder_Relationship_Governance.pdf, (Erişim Tarihi:15.03.2019).
  9. Grunig, J.E. ve Hunt, T. (1984). Managing Public, New York: Holt, Rinehart and Winston.
  10. Grunig, L.A., Grunig, J.E. ve Dozier, D.M. (2002). Excellent Public Relations and Effective Organizations: A Study of Communication Management in Three Countries. New Jersey: Lawrence Erlbaum.
APA
Türk, E., & Bayram, A. (2020). Halkla İlişkiler ve Kurumsal Yönetişim Bağlamında Sosyal Medyanın Kullanımı: Türkiye’deki Siyasi Partilerin Facebook ve Twitter Kullanımı Üzerine Bir Araştırma. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 33, 106-128. https://doi.org/10.31123/akil.619413